Αδρεναλίνη που λέγαμε...

Αφιερωμένο στη νύφη του βορρά.

z-μπούτσαμ'

Φιμώνουν τους Μπλόγκερς (νομίζουν)

ζ-μπούτσαμ'

Φιμώνουν την Τσέκου

ζ-μπούτσαμ'

Φιμώνουν στα παράθυρα αυτούς που κάτι τολμούν να πουν

ζ-μπούτσαμ'

Σορυ Ρε Μαλβίνα που σου κλέβω την ατάκα, αλλά που νάξερες τότε πως κανένας δεν έδινε δεκάρα για την ζ-μπούτσασ' άσε που πολλοί σε άκουγαν και λίγοι καταλάβαιναν!
Τουλάχιστον εσύ την είχες και μάλιστα πολύ μεγάλη.

Επιστροφή λόγω ...ανακύκλωσης

Ο δήμος της περιοχής μου επιτέλους τοποθέτησε τους μπλε κάδους ανακύκλωσης.
Σκέφτηκα πως τώρα τα σκουπίδια μας θα βρουν το δρόμο τους κι εμείς τη συνείδησή μας.
Μια εβδομάδα πέρασε μόλις και πότε ο κάδος είναι ανακούρκουδα άδειος και πότε γεμάτος από κάθε είδους άλλο περιεχόμενο ...εκτός των ανακυκλώσιμων...
μιας και οι γάτες περιδιαβαίνουν και σαλτάρουν απο τις νοστιμιές που βρίσκουν εντός.

Κανονικά η ανακύκλωση πρέπει να αρχίσει από τα μυαλά μας

Καλή σας μέρα και συγχωρήστε με που χάθηκα

Μια ματιά φτιάχνει τη διάθεση

Έτσι για να ΜΗΝ ξεχνιόμαστε.


Ευχαριστώ τη φίλη μου Joanna που μου το έστειλε!

Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι...μανδάμ!

Μέρες περίεργες.
Δίχως σκοπό περιφέρεσαι σέρνοντας τα πασούμια σου ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον καθρέφτη που δόλια σε πρόδωσε.
Δίπλα σου μια ντάνα βιβλία στοιβαγμένα υπό μελέτη, στα προσεχώς.
Που όλο και αυξάνεται.
Και δεν έχεις χρόνο. Όχι για να τα ανοίξεις τόσο, όσο για την άρνηση στη γνώση το συγκεκριμένο διάστημα.
Πολλές σκέψεις, ανάκατες με μυρωδιά από τσάι και λεμόνι άντε και μυρωδάτο αχνιστό καφέ.
Από όνειρα τρισδιάστατα.
Που χάσκουν.
Η φίλη μου η Γ.
Τα τελευταία δέκα χρόνια πλέει μέσα σε προβλήματα υπαρξιακά και βουλιάζει.
Από συνήθεια ή μαζοχισμό ? Καμιά σημασία.
Η φίλη μου η Μ. Δύο έθαψε αισίως.
Το μεσουράνημά της συναντήθηκε σε σύνοδο με το πεπρωμένο της.
Αδύναμη να αντιστρέψει τη μοίρα.
Οι τόσοι φίλοι που αναρωτιέμαι αν βρήκαν ή έχασαν το δρόμο.
Που αντιστέκονται.
Και τους θαυμάζω.
Ο καιρός μουντός.
Δεν με πάει καθόλου ο χειμώνας τελικά.
Κρύβομαι σαν τα φίδια στη γωνιά μου.
Η ναφθαλίνη τσακίζει την όσφρηση και τον ορίζοντα.
Rock βόλτες, το κρύο ρουφάει όλη την ενέργεια.
Ημικρανίες απ' τα ξύδια.

Το δέντρο μου φέτος -είπε- πως μοιάζει στον Καρβέλα.
Λευκό ξεμαλλιασμένο ετοιμόρροπο.
Το περσινό δεν το είδε. Εκείνο ίσως έμοιαζε στο Λάκη.
Όπως και νάναι τα δέντρα μου είναι επιθετικά. Και έχουν επίκαιρη άποψη.
Ανοίγω την τηλεόραση. Αχταρμάς. Μπλιάχ.
Συλλογίζομαι τι επίπεδο έχουμε σαν λαός. Και πως γουστάρουν να μας κοιμίζουν. Αρνούμαι.
Επαναστατώ.
Αρχίζοντας από τις προσωπικές επιλογές μου.
Όλα σχεδόν κόντρα.
Πρέπει να μετακομίσω γρήγορα. Να αλλάξω.
Σκέψεις και πλάνα.
Αφήνοντας πίσω ρούχα και προσφιλή αντικείμενα.
Στο νέο μου σπίτι θα βασιλεύει το μίνιμαλ.
Ελπίζω και στη σκέψη μου.
Μίνιμαλ σκέψη, πόλεμος.
Θα σβήσω με μπλάνκο όσα δεν γουστάρω. Για να μπορώ να τα επαναφέρω πιο εύκολα μετανιώνοντας. Όπως συνήθως.
Το μπετόν ολόγυρα μου κρύβει το φως.
Και δεν μπορώ να αφεθώ στη πλάνη …

Πως ο Άη Βασίλης τελικά υπάρχει …
μα αναρωτιέμαι κι αγχώνομαι αν θα έρθει φέτος
σαν ΙΜΟ ή ΤΡΕΝΤΥ...

Επιστροφή στο διαταύτα

Κάθε φορά που επιστρέφω απ' τον κόσμο μου, τον κόσμο της "ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ" νιώθω το ίδιο μοναχική μα ποτέ δεν με συνέφερε να ΛΥΣΩ το γρίφο μέσα μου σ'αυτό το βασανιστικό "ΓΙΑΤΙ" με ερωτηματικό...

Ίσως επειδή είμαι απόλυτα ενοχική και απελπιστικά διαλλακτική με τα τρισδιάστατα μονοπάτια της δικιάς μου ψυχής, όπου είναι το μόνο συνειρμικό σημείο γέφυρας και απόδρασης στην άλογη λογική μου.

Και τα σαλιγκάρια διαλέγουν πότε θα βγούν, δεν είναι ;

Ωστόσο έχω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω δημόσια για τα εντός της "οικίας" μου σχόλιά σας, καθώς επίσης και τα προσωπικά e-mail σας.

"Κλειστόν"

Υποχρεώσεις αναπάντεχες, θα με κρατήσουν για ...λίγο μακριά σας!
Συγχωρήστε με.

Σαν παραμύθι

Μαμά θέλω να κουρνιάσω και ν’ αποκοιμηθώ στην αγκαλιά σου απόψε…
Άφησέ με να κλάψω…
Τα μάτια μου κλείνουν μα θέλω να κρατήσω τη νύχτα μακριά…φοβάμαι…
Να μην μου ξεφύγει ούτε ίχνος σταγόνας στο μαξιλάρι μου έπειτα, όταν θα’ μαι μονάχη…
Μου μάθαινες να είμαι δυνατό παιδί, καθώς έλεγες!
Η δύναμη κρύβεται και γεννιέται ακόμα και στις στάχτες,
έτσι δεν έλεγες ;
Ή μήπως ήταν ψέματα τότε ;
Πόσα ακόμα δεν κατάφερα ;
Αφού η πλάτη μου ακόμα γέρνει από τα βάρη που σεις αφήσατε πάνω της…
Πώς να τα σηκώσω όλα αυτά ;
Μα δες πιο καλά! δεν έχω τίποτα άλλο για όπλο, εκτός απ’ τα όνειρα…αυτά που συντροφεύουν τις νύχτες μου, που σεις κυνηγάτε τη Ζωή!

Μπουρδέλλλο με τρία Λ..

Επέστρεψα από ένα γρήγορο ταξιδάκι ανανέωσης μέχρι τη γειτονική Ιταλία, το χρειαζόμουνα έτσι για να γεμίσω τις μπαταρίες μου κατά πως λένε. Και μπορεί τούτη η χώρα να μας πληγώνει όταν την αποχωριζόμαστε κατά τον ποιητή ή να κάνουμε τις συγκρίσεις μας, μα τελικά η ζεστασιά που βγάζει η αγκαλιά της συν το γέλιο σε κάνουν να τα ξεχνάς όλα. Λίγο αυτά που άφησες πίσω σου, λίγο αυτά που περιμένεις, φτάνουν για να νοσταλγήσεις τα ευτράπελα που με σιγουριά θα συναντήσεις γυρνώντας.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ανοίξω τηλεόραση μιας και αποτοξινώθηκα έστω και λίγο αυτές τις μέρες. Και πέφτω πάνω σε διαφήμιση που φωνάζουν περήφανα για το μεγάλο δώρο που προσφέρουν. Ε, όπου δώρο και χαρά συνεπώς ανοίγω αυτιά και μάτια διάπλατα.

«Σας χαρίζουμε τα 300 πρώτα τριχο-φυλάκια περιεκτικότητας από μια, δυο ή τρεις τρίχες έκαστο».

Και γαμώ τα marketing δηλαδή...

Μάλιστα καλά είδα κι άκουσα. Οπότε η συγκεκριμένη μέθοδος φαντάζομαι σε αναγκάζει να πληρώσεις τα υπόλοιπα τριχοφυλάκια - ωοθυλάκια - καμιά σημασία δεν έχει, ειδεμή σε βλέπω να γίνεσαι πουά και να φέρνεις προς Δαλματάκι σε extra large.

Άλλο εκπληκτικό: Πλυντήριο για κατοικίδια. Ναι καλά διαβάσατε. Έχουμε δόξα το Θεό πλυντήρια για πιάτα, ρούχα, αυτοκίνητα, χαλιά και δεν μου έρχεται τι άλλο διαθέτει η σύγχρονη τεχνολογία αλλά για ζώα όχι δεν το είχα ακούσει.
Το ακόμα πιο περίεργο είναι στο ότι ο ιδιοκτήτης προσπαθούσε να μας πείσει πως το κακόμοιρο σκυλάκι που πλενότανε εκείνη την ώρα σε πανελλήνια τηλεθέαση, ήταν τρισευτυχισμένο, παρ’ ότι έτρεμε σύγκορμο εγκλωβισμένο στο ένα μέτρο με το νερό και το σαμπουάν να το πυροβολούν ανελέητα.
Τα ματάκια του τα έλεγαν όλα, όχι εγώ.
Το πιο αστείο της ιστορίας είναι που η τιμή για το πλύσιμο είναι ανάλογη της ράτσας…
καθώς είπε ο παν-ηλίθιος ...

Έλεος γι άλλη μια φορά…
θα ξαναφύγω μου φαίνεται δεν το αντέχω!

Ανησυχίες ...

Δεν ανησυχώ που το στρώμα των φύλλων νότισε στο φθινοπωριάτικο κιτρινισμένο καμβά…
Ανησυχώ που δεν γίνεται να σε «κρατάω» σφιχτά στεγνό τις υγρές νύχτες κάτω απ’ τη βροχή, να μην κρυώνεις.
Ανησυχώ που οι μέρες περνάνε διάφανες και γίνονται ανελέητος μυστικός μάρτυρας σε προμελετημένο έγκλημα. Που η σιωπή σκεπάζει τα καθώς πρέπει και το βλέμμα εικάζει δικαιολογίες για το δια ταύτα που ξαπλώνεται νωχελικά κι αναπαύεται στις αισθήσεις. Που το ρήμα «γνωρίζω» κλίνεται και αλλάζει πρόσωπα, αδυσώπητος τιμωρός σε έννοιες γεμάτες - γέφυρες.
Ανησυχώ που το «εγώ» χάνει την παντοδυναμία του, συνηγορώντας στο παιγνίδι της εξάρτησης παλεύοντας άνισα το απροσδόκητο.

Ανησυχώ που θέλω να μένω με αντιστάσεις μοναχικά έρπουσες σε μονοπάτια αδιόρατα.

Μα όπως κι αν είναι …αυτό αξίζει για να τονίζει τη βασανιστική μελαγχολία του χτες μετατρέποντας την χαρά στο σήμερα…

Όνειρα Αλμύρας

Το πρόσωπο κολλημένο σε κείνη τη γαλάζια σου μπλούζα-κουβάρι που ακόμα μυρίζει θάλασσα και που δεν θέλω να ξεδιπλώσω σάμπως και χαθείς.
Βλέπεις η θάλασσα με σημάδεψε από τα πρώτα χρόνια μου.
Δεν υπάρχει αλλού ανάσα αλμύρας να με ξεκουράσει.
Οι ρίζες στους γέρικους κορμούς τούτο το συννεφιασμένο φθινόπωρο μυρίζουν πυροτεχνήματα Ανάστασης και η βροχή δεν έρχεται να τα σβήσει.
Τα κόκκινα τριαντάφυλλα που πότιζα κάθε μέρα χαμογελώντας στο καλημέρα μου ανασαίνουν το αυτονόητο, αφού δεν υπάρχει λόγος να τα κλαδέψω.
Το αύριο θέλω και ελπίζω να’ ναι μια υπόθεση κοινή μοιρασμένη στα δυο, την ώρα που τα ζευγάρια των πουλιών θα κάνουν κύκλους στα μάτια μας, φιγούρες χορευτικές γιομάτες λατρεία κι αφοσίωση, φλερτάροντας με τιτιβίσματα υποσχέσεων.
Hey, Εσύ με το βελούδινο κοίταγμα κείνο που δεν μοιάζει με κάποιο άλλο κι ένα χαμόγελο "ήλιο" μόνιμα ζωγραφισμένο, να πλανάρεις στα όρτσα κόντρα στην παλίρροια.

Κι η μπλούζα σου η θαλασσιά να μυρίζει άγριο κύμα...κι αλμύρα δίχως τελειωμό!

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες!

Ώρα 04.30 που αποφασίζω να αρχίσω αυτό το ποστ.
Δεν φταίω για την ώρα. Συνήθως τις μικρές ώρες συμβαίνουν τα ακατονόμαστα.
Αν ανατρέξετε σε προηγούμενα ποστ θα διαπιστώσετε πως όλα έχουν μια συνοχή και σύννομη ακολουθία γύρω μου. Κάπου λοιπόν αναφερόμουνα στην «Εκδίκηση του χοντρού».
Και μπορεί ο κακός ο χρόνος να περνάει, ο κακός ο γείτονας όμως ποτέ.

Πρώτη βροχή του χειμώνα σήμερα και παρ’ ότι δεν έχω δάσος που κάηκε γύρω μου, η πλημμύρα μας έπληξε οικογενειακώς. Αφού στα 5 πρώτα λεπτά βροχής η οροφή (ταράτσα) άρχισε να μπάζει νερά. Σαν να έβρεχε, μέσα στο σπίτι δηλαδή. Τρέχοντας λοιπόν και βάζοντας λεκάνες και κουβάδες, τάπερ και ταψιά, πετσέτες και ντενεκέδες μάζεψα ότι μπόρεσα. Παρεμπιπτόντως τα όμβρια ύδατα τα φύλαξα για το λούσιμο, κάνουν μεταξένια μαλλιά. Δράστης και ηθικός αυτουργός ο χοντρός γείτονας, που το καλοκαιράκι άνοιγε τρύπες ακριβώς από πάνω μου για να κατασκευάσει το παράνομο δώμα που λέγαμε. Έτσι για τη καύλα του, αφού ο νόμος έχει πολλά παράθυρα στη σκατοχώρα που ζούμε.
Τότε τον σταμάτησα, με αυτοψίες και αυτεπάγγελτες διώξεις. Αστικά δικαστήρια και χρονοβόρες λύσεις.
Οι τρύπες όμως και οι ρωγμές που δημιούργησε ουδέποτε έκλεισαν.
Αποτέλεσμα : σήμερα ένοιωσα πτωχή και άστεγη. Πλην όμως, τίμια.
Αφού όπου κι αν στεκόμουνα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι βρεχόμουνα.
Κι αυτός έπαιζε τάβλι κάτω από μένα ακριβώς και τα ζάρια μου τρυπούσαν τον εγκέφαλο.
Κατέβηκα και τον ειδοποίησα για το κακό που συμβαίνει πάνω του, αφού είναι ο πραγματικός δράστης και αυτουργός εκτός από διαχειριστής ταυτόχρονα.
Και έσκασε στα γέλια…αφού μου τόνισε να μην τον ενοχλώ.

Ε, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος, να γυρίσουν τα μυαλά του.
Κι εδώ αρχίζει το έργο να γίνεται κωμωδία παράνοιας για να υπερασπίσω και τον τίτλο μου.
Επέστρεψα στο σουρωτήρι σπίτι μου, φόρεσα τα πιο στέρεα τρίπατα Nike μου και επέστρεψα στην πόρτα του. Τουλάχιστον εκεί δεν βρεχόμουν.
Και άρχισα τις κλωτσιές, μαζί με τα μπινελίκια στην πόρτα του.
Στη συνέχεια ανέβηκα σπίτι μου, κουβάλησα στο μπάνιο μου τις λεκάνες, έκανα ένα μπανάκι σε φυσικό νερό δίχως άλατα και χλώρια και περίμενα…
Ήταν θέμα χρόνου πια. Οι ένστολοι (πρωτοφανώς) σύντομα, μου χτυπούσαν την πόρτα. Τους υποδέχτηκα και τους δάνεισα τις πρόχειρες ομπρέλες που διέθετα.
Ετοιμάστηκα και τους ακολούθησα αφού ζήτησα να ακολουθήσει και ο κακός γείτονας. Πράγμα που έγινε βεβαίως.
Εκεί πια κι άλλες μηνύσεις συνέχεια των προηγουμένων συντάχτηκαν. Α, όλα κι όλα ο νόμος λειτουργεί άμεσα όταν «συντάσσεται». Όταν εκτελείται πάντα μυστηριωδώς καθυστερεί.
Ευτυχώς πρόλαβα και πήρα όλα τα απαραίτητα. Βουρτσάκι και οδοντόπαστα, μακιγιάζ, τσιγάρα, κινητό και καραμελίτσες για να γλυκάνω τον καημό και την πίκρα μου. Με έβαλαν στο κρατητήριο. Η "Παράνοια" ή αλλιώς Φιορούλα σε Αυτόφωρη διαδικασία. 'Ελεος!
Έβγαλα φωτογραφίες στο κελί μου με την ανάλογη πόζα. Πάντα αποθανατίζω τις ιδιαίτερες στιγμές μου, όλα κι όλα. Ο γείτονας έτριβε τα (μπιπ) αρχίδια του, προκλητικά. Δεν ήξερε τι τον περίμενε, ή μάλλον ο δικηγόρος του τον ενημέρωσε πως σε λίγο θα μου έκανε παρεούλα και μάλιστα έως τη Δευτέρα. Ο δικηγόρος του ευγενής μου συστήθηκε και μέσα στην περιπέτεια μου δεν κρατήθηκα,έλιωσα στα γέλια, αφού μου συστήθηκε και το όνομά του είχε ρίζα και κατάληξη ζαρζαβατικό που γίνεται εξαίρετη σαλάτα εποχής. Έσκασα στα γέλια και του έκανα γνωστό πως οι αντοχές μου είναι γαϊδουρινές και τη Δευτέρα θα γράφαμε ιστορία.

Μετάνιωσε και απέσυρε τη μήνυση και σωστά έπραξε. Ήμουν αποφασισμένη γιατί ξέχασα να σας πω πως είχα προλάβει να αποθανατίσω το διάτρητο σπίτι μου. Έπρεπε όμως να αδειάσω τους κουβάδες. Και το ποινικό μου μητρώο πεντακάθαρο εν αντιθέσει με τον αντίδικο που τα έχει όλα φουσκωμένα. Και ο βρασμός ψυχής με αποδείξεις έχει ελαφρυντικά.
Και η μαλακία όταν επαναλαμβάνεται, ατροφεί το «όργανο».

Φύγαμε μετά τις διαδικασίες γιατί τον λυπήθηκα πάλι. Έχω άλλους τρόπους να τον επαναφέρω στην τάξη. Θα ακούει μουσική καθημερινά όλες τις ώρες που επιτρέπεται σε φουλ ντεσιμπέλ, αν σύντομα δεν επανορθώσει. Και κάποιος θα χτυπάει ρυθμικά όλες τις κατσαρόλες του σπιτιού την ώρα που θα κοιμάται πάνω απ’ το μαξιλάρι του.

Ο νόμος στο χέρι με ψυχρό πόλεμο και όπλα την αργή εξόντωση.
Έτσι η Παράνοια δικαιολογεί το όνομά της άλλη μια φορά, αφού όλα στη γαμω-χώρα κινούνται αργά και τραμπούκικα μόνον.

Θα εφοδιαστούμε με πανοπλίες - αδιάβροχα και το αποδεικτικό υλικό θα πολλαπλασιάζεται. Μέχρι τότε η πολιτεία θα μου θυμίζει με το τρόπο της, πως η υποταγή μου και αποδοχή της παρανομίας των άλλων, μου αφαιρεί το δικαίωμα στην άμεση λύση και στο δικαίωμα να νιώθω ασφαλής μέσα στο σπίτι μου.

Γιατί είναι τόσο κακός που ακόμα και την επισκευή από μένα την ίδια για να γλιτώσω, μου την απαγόρευσε…

Στην επόμενη φάση σκέφτομαι να τον κάνω σαπούνι…κι ας βγει βρωμερό…
δεν θα γλιτώσει.
Μια διαφορετική πρωτότυπη νύχτα που ήταν διασκεδαστική εξέπνευσε.
Οποιοσδήποτε από σας θα τον είχε ισοπεδώσει ήδη.


Υ.Γ.'Ενα φιλί στην "αγάπη" συμπαραστάτη
κι άλλο ένα στο φίλο του χτες-σήμερα.

Συμ-πρωτεύουσα με τα όλα της

Βόλτες μέσα στο αυτοκίνητο. Κυνηγώντας το Βαρδάρη-ψεύτη και κινηματογραφώντας ξωτικά του παραδείσου.
Το «όμορφο» πλάι μου, κλεφτές ματιές, βγάζουνε φλόγες.
Τι το’θελες να κοιτάς προς έξω πλευρά κυρά μου. Δεν σου έφτανε που όλη την ομορφιά την είχες 5 εκατοστά παρά δίπλα;

Μουτσούνες με μπόλικο καμουφλάζ σε αφίσες Μάκης Χριστοδουλόπουλος, Ζαφείρης Μελάς οι πρώην φίρμες στη ζάλη της επαιτείας. «Κάθε πικραμένος ας προσέλθει».
Να κλάψει μαζί μας, να αυτομαστιγωθεί με τα δακρύβρεχτα επικά μας κλαρίνα και ακούρδιστα βιολιά με ύμνους-άσματα παρωδίες, εισαγόμενα απ’ το Μενίδι με τελευταίας τεχνολογίας Ντατσούν και αφού γδάρει τις σάρκες του και μας πάρουν τα αίματα να αφήσει ότι έχει ευχαρίστηση σε ροζάκι νόμισμα κι ύστερα να επιστρέψει στη μιζέρια του.
Και ποιος με ρώτησε για την αισθητική μου; Προτιμώ να βλέπω τη Gizelle, σε πόζες προκλητικές, πολλά υποσχόμενη.
Τις σκατόφατσες δεν μπορώ να προτείνονται σαν αξιοθέατο.
Φτάνει τόση σκατίλα που ούτως ή άλλως γεμίσαμε.

Επιστρέφω τη ματιά μου στο «όμορφο», την συμπρωτεύουσα δεν την χόρτασα ούτε τούτη τη φορά κι απ’ ότι διαφαίνεται είναι αχόρταγη.

Γλυκιά Ζάλη

Κάθε φορά σαν πρώτη
Το τρέμουλο των χεριών λίγο πριν κάνεις το τελευταίο κλικ στο νούμερο προσέγγισης.
Ο ιδρώτας που τυλίγει τη σάρκα στο παγωμένο του χάδι, εντολοδόχος σκιά ετοιμοπόλεμη στο αχαλίνωτο κάπου αόριστο, δίχως όρια.

Κι ύστερα η συνάντηση…που τα κορμιά ποθούν, ζαλίζονται, προσμένουν.
Κι η ένωση.
Κάθε φορά δυνατά ίδια και τόσο διαφορετική. Με το πάθος της στέρησης, το φόβο της απώλειας. Με ζαλισμένα μυαλά – οι λέξεις γυμνές από στολίδια να παρατείνουν την ανάσα λίγο πριν εκπνεύσει οριστικά. Λίγο πριν χαθεί στα βάρβαρα μονοπάτια της άδικης εξιλέωσης, νεοσύλλεκτος στρατιώτης μπροστά στο ερώτημα: που κρυβόσουν ως τώρα; Τα χρόνια να μονοπωλούν το συμβόλαιο στο μονόπρακτο της ανυπαρξίας ως σχεδόν χτες.
Χαμένοι με γόνατα που λυγούν, οριστικά παραλύουν στον ύπνο- ξύπνιο.

Ω! Θεέ μου…πόση ζάλη κι απόψε!

DELETE

Η πλέον ενδιαφέρουσα λέξη πίσω από τ' άψυχα πλήκτρα του υπολογιστή.

Σαν χείμαρρος παρασέρνει κάθε χρήσιμη ή άχρηστη σκέψη!

Και πάλι απ' την αρχή.

Καλό μήνα και καλά νέα πλάνα !

Delete
then once more


η ψυχοθεραπεία αρχίζει με πολλή Alannah Myles για την ώρα

Αποχωρισμός

Κάθε αποχωρισμός και μια μαχαιριά,
κάθε "Good Bye" και μια πληγή.
Αεροδρόμια, σταθμοί, τρένα που φεύγουν και πάνε, χέρια που ξεκολλάνε δύσκολα, δάκρυα που κυλάνε, χείλια που δαγκώνονται και στάζουν αίμα...
Να μισείς αυτό το "αντίο" και παρ' όλα αυτά να το ζεις και να το ξαναζείς σαν εφιάλτη στην πραγματικότητα.
Να ρουφάς "κουταλιές ευτυχίας" (όπως είπες) και να δραπετεύουν μέσα απ' τα χείλη σου μ' ένα αντίο που παίζεται σε συνέχειες...

το μισώ, το μισώ, το μισώ....

Ξανθιά, πλατινέ και άνευ...εγκεφάλου

Μεσημέρι δήμος Αργυρούπολης, ζέστη αφόρητη, μυρίζουν τ' απομεινάρια ναφθαλίνης που πνέουν τα λοίσθια και ο χειμώνας έρχεται απειλητικά πίσω απ' τα υπολείματα του μοναδικού βουνού σχεδόν πράσινου που απέμεινε στην Αττική για να ξυπνά τις συνειδήσεις όλων μας πως ακόμα υπάρχει ζωή, ελπίδα και νοήματα. Μόλις δυο βήματα δηλαδή.

Εκείνη με ύφος μπλαζέ κι αγέρωχο μέσα στην τζιπάρα της, γυαλί πλατφόρμα, μαλλί πλατινέ, ξεμαλλιασμένο απ' το οξυζενέ που ατύχησε στη δόση, βγάζει την αριστερή χερούκλα με τα 82 (φο) βραχιόλια έξω απ' το παράθυρο και πετάει νωχελικά την αναμένη-ολοζώντανη γόπα που ακόμα σάλευε.

Σκάω δίπλα της και της λέω με ταπεινό ύφος:
"Η ευκαιρία σου χαμογελάει, σήμερα θα γίνεις Σταρ στο διαδίκτυο".
Με κοίταξε απορημένα.
Προφανώς θα ήθελε να με ρωτήσει τι είναι "Σταρ" γιατί διαδίκτυο μάλλον ήξερε...κάτι σχετικό με δίχτυα ή ψάρεμα μου φάνηκε πως μονολόγησε.

Τα στοιχεία της στην διάθεσή σας εντός των σχολίων.

Ψηφίστε γιατί χανόμαστε

μετά από την πιο πάνω προβολή αναθεωρώ και δαγκωτό το ρίχνω...

θα λείψω για λίγο,

ήρθε η ώρα να πάω κι εγώ να βελτιώσω τα ελληνικά μου!

last update (Κυριακή 16/09 20.00):

Τελικά αυτό που μας αξίζει, αυτό βγάζουμε κυρίες και κύριοι απ' την κάλπη με "γράνες" ή υδραγωγεία...

βοηθειά μας!

Νούμερο 17...again

Σαν σήμερα…
Πέρασαν κιόλας 17 ολόκληρα χρόνια!
Σαν ψέμα φαντάζει ακόμα στα μάτια μου.
Να μικρή μου, δεν πρόλαβα ή ξέχασα κάποιες φορές να αφήσω πίσω φαγητό.
Βλέπεις οι ευθύνες, τα προβλήματα,
ο αποπροσανατολισμός μετά το χωρισμό…
το χάσιμό μου
ο προδότης «έρωτας»,
οι σκέψεις μου, έκαναν τη μνήμη μου επιλεκτική…
Έχω τύψεις που δεν κατάφερνα πάντα να σε πηγαίνω την πρώτη μέρα στο σχολείο…
Η δικιά μου απόφαση για τη ζωή σου που θ' άλλαζε, σου στέρησε κομμάτια που αποζητάς…
Το μερίδιο σου στην αγκαλιά του πατέρα…
Κι όχι γιατί δεν ήξερες να την διεκδικείς…
να την κερδίζεις...

Μα γιατί εκείνος δεν είχε την ικανότητα να την μοιράζεται μαζί σου …
τις μικρές σου καθημερινές χαριτωμένες στιγμές, τις χαρές σου…

κι έτσι μια μέρα μέσ' το χειμώνα,

Σε πήρα μαζί μου και φτιάξαμε τη ζωή μας απ’ την αρχή…
Πόσο δύσκολο μας φάνηκε τότε και πόσο επώδυνο!
Βουνά και λαγκάδια, συμπληγάδες και τύραννοι δεν μας πτόησαν..
Προσπαθήσαμε σκληρά και έως εδώ καλά τα πήγαμε.
Τα καταφέραμε…μεγαλώσαμε μαζί
στηρίζοντας η μια την άλλη.
Τώρα είμαστε στην τελική ευθεία με δυνάμεις για να κατακτήσουμε το όνειρό σου,
καθώς λες!
Θα τα καταφέρουμε,
Γιατί έχουμε ψυχή

κι εγώ
θέλω να σε βλέπω πάντα
το «μικρό κοριτσάκι»…που μεγαλώνει μόνο η καρδιά του
και ...Ανατέλλει!

Χρόνια σου πολλά μικρή μου!

Eθνική οδός, οδός παθών

Σάββατο απόγευμα έξω από το Αίγιο περίπου.
Κατευθύνομαι προς Αθήνα ώρα 19.06.
Με προσπερνάει ένα αμάξι, γιαπωνέζικης φιλοσοφίας.
Μέσα δυο άνδρες όπως πρόλαβα να δω.
Διανύουμε μαζί σχεδόν, μπρος-πίσω κάπου 5 χλμ.
Συζητούν μεταξύ τους, όπως διακρίνω.

Και ξαφνικά απο το ανοιχτό παράθυρο του οδηγού "ΠΕΤΑΕΙ" στην κυριολεξία ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι νερού, το οποίο σχεδόν έρχεται με γκελ στο επόμενο δικό μου (καμιά σημασία βέβαια σε ποιόν προσγειώθηκε, έτυχε να είμαι εγώ).
Τρέχω να τους προσπεράσω με αρκετό κίνδυνο, αφού η ταχύτητα των 170 χλμ. μου προκαλεί ίλιγγο.
Τα καταφέρνω, πατάνε γκάζι, κορνάρω, κοντοστέκονται στις ρόδες τους, πιστεύουν πως τους γουστάρω τρελά, μου χαμογελάνε.
Νέοι καμιά 25αριά ο καθένας τους. Σε παράλληλη θέση τους "ψιθυρίζω" δυνατά βέβαια, "πως είναι χειρότεροι κι απ' τους εμπρηστές οι παλιομαλάκες".

Με ακολούθησαν έως την Κόρινθο με κλεισίματα, σφήνες κι όλα τα συναφή.
Και με έβαλαν σε σκέψεις πως τέτοιου είδους τύποι πυρπολούν καθημερινά τη ζωή μας και βάζουν σε κίνδυνο ότι κινείται γύρω τους.

Κι όμως κάποιες μάνες θα είναι περήφανες για τους δίμετρους λεβέντες τους κάπου εκεί έξω!

Να τους χαίρονται, δεν τις ζηλεύω καθόλου!

υ.γ.
Και που κράτησα τα στοιχεία τους τι έγινε δηλαδή;
Στην Ελβετία ζούμε ή στη Γερμανία ; πάλι μη χέσω δηλαδή.