Κάθε αποχωρισμός και μια μαχαιριά,
κάθε "Good Bye" και μια πληγή.
Αεροδρόμια, σταθμοί, τρένα που φεύγουν και πάνε, χέρια που ξεκολλάνε δύσκολα, δάκρυα που κυλάνε, χείλια που δαγκώνονται και στάζουν αίμα...
Να μισείς αυτό το "αντίο" και παρ' όλα αυτά να το ζεις και να το ξαναζείς σαν εφιάλτη στην πραγματικότητα.
Να ρουφάς "κουταλιές ευτυχίας" (όπως είπες) και να δραπετεύουν μέσα απ' τα χείλη σου μ' ένα αντίο που παίζεται σε συνέχειες...
το μισώ, το μισώ, το μισώ....
Μεσημέρι δήμος Αργυρούπολης, ζέστη αφόρητη, μυρίζουν τ' απομεινάρια ναφθαλίνης που πνέουν τα λοίσθια και ο χειμώνας έρχεται απειλητικά πίσω απ' τα υπολείματα του μοναδικού βουνού σχεδόν πράσινου που απέμεινε στην Αττική για να ξυπνά τις συνειδήσεις όλων μας πως ακόμα υπάρχει ζωή, ελπίδα και νοήματα. Μόλις δυο βήματα δηλαδή.
Εκείνη με ύφος μπλαζέ κι αγέρωχο μέσα στην τζιπάρα της, γυαλί πλατφόρμα, μαλλί πλατινέ, ξεμαλλιασμένο απ' το οξυζενέ που ατύχησε στη δόση, βγάζει την αριστερή χερούκλα με τα 82 (φο) βραχιόλια έξω απ' το παράθυρο και πετάει νωχελικά την αναμένη-ολοζώντανη γόπα που ακόμα σάλευε.
Σκάω δίπλα της και της λέω με ταπεινό ύφος:
"Η ευκαιρία σου χαμογελάει, σήμερα θα γίνεις Σταρ στο διαδίκτυο".
Με κοίταξε απορημένα.
Προφανώς θα ήθελε να με ρωτήσει τι είναι "Σταρ" γιατί διαδίκτυο μάλλον ήξερε...κάτι σχετικό με δίχτυα ή ψάρεμα μου φάνηκε πως μονολόγησε.
Τα στοιχεία της στην διάθεσή σας εντός των σχολίων.
μετά από την πιο πάνω προβολή αναθεωρώ και δαγκωτό το ρίχνω...
θα λείψω για λίγο,
ήρθε η ώρα να πάω κι εγώ να βελτιώσω τα ελληνικά μου!
last update (Κυριακή 16/09 20.00):
Τελικά αυτό που μας αξίζει, αυτό βγάζουμε κυρίες και κύριοι απ' την κάλπη με "γράνες" ή υδραγωγεία...
βοηθειά μας!
Σαν σήμερα…
Πέρασαν κιόλας 17 ολόκληρα χρόνια!
Σαν ψέμα φαντάζει ακόμα στα μάτια μου.
Να μικρή μου, δεν πρόλαβα ή ξέχασα κάποιες φορές να αφήσω πίσω φαγητό.
Βλέπεις οι ευθύνες, τα προβλήματα,
ο αποπροσανατολισμός μετά το χωρισμό…
το χάσιμό μου
ο προδότης «έρωτας»,
οι σκέψεις μου, έκαναν τη μνήμη μου επιλεκτική…
Έχω τύψεις που δεν κατάφερνα πάντα να σε πηγαίνω την πρώτη μέρα στο σχολείο…
Η δικιά μου απόφαση για τη ζωή σου που θ' άλλαζε, σου στέρησε κομμάτια που αποζητάς…
Το μερίδιο σου στην αγκαλιά του πατέρα…
Κι όχι γιατί δεν ήξερες να την διεκδικείς…
να την κερδίζεις...
Μα γιατί εκείνος δεν είχε την ικανότητα να την μοιράζεται μαζί σου …
τις μικρές σου καθημερινές χαριτωμένες στιγμές, τις χαρές σου…
κι έτσι μια μέρα μέσ' το χειμώνα,
Σε πήρα μαζί μου και φτιάξαμε τη ζωή μας απ’ την αρχή…
Πόσο δύσκολο μας φάνηκε τότε και πόσο επώδυνο!
Βουνά και λαγκάδια, συμπληγάδες και τύραννοι δεν μας πτόησαν..
Προσπαθήσαμε σκληρά και έως εδώ καλά τα πήγαμε.
Τα καταφέραμε…μεγαλώσαμε μαζί
στηρίζοντας η μια την άλλη.
Τώρα είμαστε στην τελική ευθεία με δυνάμεις για να κατακτήσουμε το όνειρό σου,
καθώς λες!
Θα τα καταφέρουμε,
Γιατί έχουμε ψυχή
κι εγώ
θέλω να σε βλέπω πάντα
το «μικρό κοριτσάκι»…που μεγαλώνει μόνο η καρδιά του
και ...Ανατέλλει!
Χρόνια σου πολλά μικρή μου!
Σάββατο απόγευμα έξω από το Αίγιο περίπου.
Κατευθύνομαι προς Αθήνα ώρα 19.06.
Με προσπερνάει ένα αμάξι, γιαπωνέζικης φιλοσοφίας.
Μέσα δυο άνδρες όπως πρόλαβα να δω.
Διανύουμε μαζί σχεδόν, μπρος-πίσω κάπου 5 χλμ.
Συζητούν μεταξύ τους, όπως διακρίνω.
Και ξαφνικά απο το ανοιχτό παράθυρο του οδηγού "ΠΕΤΑΕΙ" στην κυριολεξία ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι νερού, το οποίο σχεδόν έρχεται με γκελ στο επόμενο δικό μου (καμιά σημασία βέβαια σε ποιόν προσγειώθηκε, έτυχε να είμαι εγώ).
Τρέχω να τους προσπεράσω με αρκετό κίνδυνο, αφού η ταχύτητα των 170 χλμ. μου προκαλεί ίλιγγο.
Τα καταφέρνω, πατάνε γκάζι, κορνάρω, κοντοστέκονται στις ρόδες τους, πιστεύουν πως τους γουστάρω τρελά, μου χαμογελάνε.
Νέοι καμιά 25αριά ο καθένας τους. Σε παράλληλη θέση τους "ψιθυρίζω" δυνατά βέβαια, "πως είναι χειρότεροι κι απ' τους εμπρηστές οι παλιομαλάκες".
Με ακολούθησαν έως την Κόρινθο με κλεισίματα, σφήνες κι όλα τα συναφή.
Και με έβαλαν σε σκέψεις πως τέτοιου είδους τύποι πυρπολούν καθημερινά τη ζωή μας και βάζουν σε κίνδυνο ότι κινείται γύρω τους.
Κι όμως κάποιες μάνες θα είναι περήφανες για τους δίμετρους λεβέντες τους κάπου εκεί έξω!
Να τους χαίρονται, δεν τις ζηλεύω καθόλου!
υ.γ.
Και που κράτησα τα στοιχεία τους τι έγινε δηλαδή;
Στην Ελβετία ζούμε ή στη Γερμανία ; πάλι μη χέσω δηλαδή.
Ανησυχώ που τα πικ-νικ μου δεν θα μπορώ να τα απλώνω στις ρίζες κάποιου πλάτανου στα χωριά αυτής της πατρίδας.
Ανησυχώ που το τριήμερο των εκλογών θα με φάει η Αθήνα που όπως και να ‘χει πάλι τυχερή στάθηκε που γλίτωσε τα γκαζόν.
Πως θα δικαιολογήσω την άδεια ;
έτσι με έμαθαν μέχρι σήμερα
να βολεύομαι στα επουσιώδη
να υπάρχω επιφανειακά,
όμως...
Στο χωριό μου πέθανε η ζωή.
Οι γέροι θα πεθαίνουν μαζί και οι ιστορίες τους, αφού δεν θα ‘χουν γη να καλλιεργήσουν, ζώα να ταΐσουν, ρυάκια να ξαποστάσουν, σιτάρι να ζυμώσουν.
Ανησυχώ που έρχεται ο χειμώνας και θα πλημμυρίσει το σύμπαν, θα πνιγεί η καμένη γη.
Ανησυχώ που τα παιδιά μας στο μέλλον θα κυκλοφορούν με συσκευές οξυγόνου στη μούρη και θα κόβουν φλέβες για το design τους.
Ανησυχώ που βλέπω πως εκεί στα καμένα φυτρώνει τόσο γρήγορα το μπετόν.
Που υπάρχουν υπ-άνθρωποι και το ποτίζουν.
Ανησυχώ για μένα, για σένα για το παιδί που βρίσκεται στην κοιλιά της μάνας.
Ανησυχώ που η φύση και η χαρά της έγινε μια ανάμνηση.
Ανησυχώ που βολεύομαι και μόνο λυπάμαι.
Ανησυχώ που το πράσινο έπνιξε την ΕΛΠΙΔΑ.
UPDATE : (μου έστειλαν και προωθώ)
Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, στην μνήμη των νεκρών και των χαμένων, στην ελπίδα μιας διαρκούς και μόνιμης διαμαρτυρίας για προστασία και αναγέννηση.
Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, οχημάτων, εργασιών, σκέψεων, θορύβων όρθιοι και σιωπηλοί όπου βρεθούμε να αφουγκραστούμε τους ήχους της γης.
Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, όλου του συστήματος, οικονομικού, πολιτικού, εργασιακού, επικοινωνιακού να δείξουμε ότι δεν είμαστε πολλοί, είμαστε όλοι, που πενθούμε, ελπίζουμε και συμπαραστεκόμαστε ενεργά.
Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, να παγκοσμιοποιήσουμε το δικό μας μήνυμα σε όλο το πλανήτη στέλνοντας το μήνυμα για συμμετοχή την ίδια ώρα Ελλάδας σε όλο τον κόσμο σε όλες τις γλώσσες.
Μήνυμα για SMS και email
ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΗ Α-ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ. ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΧΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΕΖΟΙ, ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΟΡΘΙΟΙ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ, ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ, ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ, ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ. ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ.
Διαδώστε την προσπάθεια με sms και email στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε απλούς πολίτες , Μ.Μ.Ε., Οργανώσεις. Όποιος μπορεί ας το μεταφράσει . Να γίνει μήνυμα σε όλες τις γλώσσες του κόσμου μιας κοινής αφετηρίας, μιας κοινής προσπάθειας, μιας κοινής νέας αρχής.
Περισσότερα και συντονισμός δράσης στο http://manosnik.blogspot.com/
Ποτίζουν τα μαντήλια τους με κάλπικα δάκρυα.
Κατηγορεί ο ένας τον άλλον με στόχο την υποβάθμιση του έργου αντίστοιχα.
Bαρύγδουπες δηλώσεις με περίλυπο ύφος.
Ανταγωνισμός και παροχές υποσχέσεις.
Όπως ακριβώς όλες τις άλλες φορές που δοκιμάστηκαν οι άνθρωποι, αυτού του τόπου.
Που τους έβαλαν στην διαδικασία και στο όνειρο μιας νέας ζωής.
Χειρότερης απο την προηγούμενη,
Και που θα μείνουν οι υποσχέσεις...
Στάχτη τα όνειρα και οι ελπίδες...
οίκτος για τη ζωή που χάνεται...
θέλω να φτύσω την ψήφο που θα ρίξω...
αλλά πρέπει να στηρίξω νέες δυνάμεις με την ελπίδα πως κάποιος κάπου
θα συγκινηθεί και θα ανταποδώσει το σεβασμό στον ταλαίπωρο πολίτη,
που δοκιμάζεται άνισα με το θεριό της φύσης...
τη φωτιά...
που καίει τα σωθικά μου!
κι όπως συμφώνησα με την άποψη ενός πολύ καλού φίλου :
"Το ολοκαύτωμα είναι η εξαργύρωση της διαπλοκής, του δικαιώματος στην τεμπελιά, στην περιθωριοποίηση των ικανών, της αναξιοκρατίας και της πολιτικής ανευθυνότητας.
Ποιος θα τους πάρει το κεφάλι άραγε?"
Καρβουνιασμένοι άνθρωποι, ανήμποροι να αντιδράσουν στη δύναμη της φωτιάς, εγκλήματα κατά της φύσης, εικόνες θλιβερές που μόνο πόνο, οργή και απόγνωση μας γεμίζουν μαυρίλα και μετατρέπονται σε δάκρυ για τον καθένα από μας.
Κράτος σε παράλυση...
Οι οικολόγοι που κρύβονται ;
Δεν ακούμε τις φωνές τους,
Δυστυχώς
Θλίψη...δάκρυα που παραδώσαμε τούτη τη χώρα βορρά σε άρρωστα ψυχωσικά και διεστραμμένα καθάρματα...
The day after...
Και το κορμάκι της έγινε ομπρέλλα που έλιωσε μαζί με τα 4 αγγελούδια...
Πόνος δίχως αντίδοτο...
Τίποτα δεν έδειχνε ελπιδοφόρο φεύγοντας.
Μάζεψα με βαριά καρδιά τα απαραίτητα των διακοπών, ελάχιστα ρούχα, πολλά γκάτζετς, εξοπλισμούς, σύνεργα κι έφυγα. Τα τελευταία συναισθηματικά στίγματα, έγιναν κατακάθια τα πήρα μαζί μου παρέα με ανατριχιαστική απογοήτευση αφήνοντας το καληνύχτα μου.
Θαρρώ πως ήταν η κούραση όλου του χρόνου μαζεμένη μέσα από αναπάντεχα γεγονότα και επαναλήψεις. Μπορεί και η ανάγκη να πλανάσαι στη πλάνη ενίοτε.
Χάρηκα την ανεξαρτησία μου τις πρώτες μέρες, δυσκολεύτηκα στη συνέχεια. Κάτι είχε αλλάξει γύρω μου, μέσα μου.
Η απουσία, ίσως…
Η διαπίστωση γι άλλη μια φορά πως όλα έχουν αρχή και τέλος, η έλλειψη από το γνώριμο χάδι και η απόφαση να περάσει σε παρελθόντα χρόνο.
Όλα μαζί και τίποτα. Πάλι χάος. Το τέλος του κόσμου πλησίαζε απειλητικά. Κάθε φορά αυτά σκέφτομαι και χάνω λάδια.
Τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια δεν κλαίω, υπολογίζω περισσότερο τις ρυτίδες και ποντάρω στο πεπρωμένο. Άφησα τις σκέψεις όσο μπόρεσα πίσω, βάζοντας τη λογική πιλότο. Κέρδισα ένα κομμάτι ανυπολόγιστο, πόνος επιλεκτικά.
Αλλαγή πλεύσης και προορισμού με τα μπογαλάκια μου στους ώμους. Πάντα η φυγή σημάδι που με κάνει κομμάτια, δεμένο με την ύπαρξή μου.
Όλα άλλαξαν πριν τρία χρόνια. Τότε που αναγκαστικά με «έχωσαν» σ’ εκείνο το χειρουργείο που έμελλε να σημαδέψει το έκτοτε κατόπιν μου. Φτάνεις μια ανάσα πριν το τέλος και αναρωτιέσαι «γιατί σε μένα;» Σήμερα ξέρω πως αν εκείνη η πικρή διαπίστωση που μου άλλαξε τη ζωή μέσα σε μια νύχτα δεν είχε φτάσει, θα περιπλανιόμουνα ακόμα σε κόσμους ρομαντικούς κι αέρινους, ολότελα δικούς μου, ψάχνοντας απαντήσεις που ποτέ δεν θα έβρισκα, δίχως να ξέρω πολλές απ’ τις πραγματικές αξίες που αναγνώρισα έκτοτε. Έπρεπε λοιπόν να βιαστώ. Να ζήσω. Και δεν έπεσα στην πλάνη κάποιου Αγίου βέβαια. Ούτε βρήκα το χρόνο να κλάψω για τη συνάντησή μου με τούτο το ελεεινό κι απροσδόκητο πεπρωμένο.
Έκανα το απλούστατο. Έβαλα εμπρός όλα τα γκάζια και κατ’ ευθείαν πέμπτη, λέγοντας μπροστά στον καθρέφτη μου για να το εμπεδώσω: «Πάμε κι όπου μας βγάλει η άκρη, όσο αντέξουμε σε όρθια θέση μόνον».
Το θεριό το κοίμισα, το ξεγέλασα, παραμονεύει…μου κλείνει το αλλήθωρο μάτι, αλλά αποδείχτηκε πως είμαι πιο πονηρή για την ώρα, αφού το νιώθω πως τρομαγμένο κρύφτηκε πίσω απ’ το ανάστημά μου.
Από τότε ζω πιο συνειδητά με άλλες επιλογές και στόχους. Προσπαθώ να υποθηκεύσω με τις λιγοστές δυνάμεις που έχω σαν μονάδα, καλύτερο κόσμο στις γενιές που έρχονται και φωνάζω δυνατά για να μ’ ακούσουν ακόμα και οι κουφοί.
Ποιος απ’ όλους χέστηκε τελικά για το τι κάνω;
Παγιδεύομαι σε έρωτες, ρουφάω τις σταγόνες απ’ το μπουκαλάκι που απλώνω μπροστά μου αργά και απολαυστικά μια-μια. Όσα δεν έκανα στην πρώτη νιότη μου, τα ολοκληρώνω σήμερα. Δίχως αναστολές και ερωτήματα. Και όλα τα απλοποίησα. Πετάω μέσα στους σάκους μου μπλουζάκια με βρακιά ανάκατα, συνήθως τα άχρηστα. Φθαρμένα σε εγκατάλειψη ή σχεδόν αποσύνθεση. Τόσο που δεν με αναγνωρίζω κι ας με γουστάρω έτσι χύμα. Καμαρώνω τα λάθη μου που πολλαπλασιάζω, γιατί αυτά με γυρνούν πίσω και είναι ζωτικό μέρος αυτής της επίγειας ρεαλιστικής ζωής μονάχα. Της δικιάς μου ξεχωριστής ζωής. Ζωή γεμάτη ένταση κούραση και εξάντληση. Απέκτησα αλήτικη συμπεριφορά και λιγότερο σεβασμό στον εαυτό μου, για πάρτι μου. Δαγκώνω τις κρεπάλες και τις καταπίνω αδούλευτες. Ακόμα και στις διακοπές οι ώρες δεν φτάνουν. Κοιμάμαι ελάχιστα σαν τους γέρους και μαζεύω σωρούς από άχρηστα πράγματα, επίσης σαν τους γέρους, αλλά σημαντικά και με αξία για μένα. Στην επόμενη θα διορθώσω τα σφάλματα και οι καλοσύνες μου θα είναι επιλεκτικές αφού θα έχω χεσμένους τους άλλους γύρω μου, το αποφάσισα. Θα προσέχω κάθε μου κίνηση και τα καθώς πρέπει μου θα αφορούν μονάχα εμένα, ούτως ή άλλως ποιος τα εκτίμησε ; Θα αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου. Και θα τον τρατάρω τα καλύτερα από την αρχή. Απλά δίχως τύπους.
Αλλά σε τούτη δω δεν υπάρχει χρόνος, θα βουτάω βαθιά στην αμαρτία, all the way.
Θα τα πυρώσω όλα, θα κάψω φλάντζες…γιατί εδώ υπάρχει το νόημα.
Κάπως έτσι με τέτοιες σκέψεις πράξεις…
η αδιάφορη ματιά μου χάθηκε στο γνώριμο προορισμό. Θάλασσα, πράσινο τοπίο, παιγνίδι με το εδώ κι εκεί βαμβάκι του ουρανού, με φεγγάρια και ηλιοβασιλέματα.
Μάζεψα ένα τόνο κοχύλια που σκέφτομαι να μοιράσω σε φιλαράκια επιστρέφοντας όταν ξαφνικά…
Η φιγούρα του έσκασε μύτη, μαζί με τα μπαγκάζια του κι εκείνο το θλιμμένο γνώριμο κατάλευκο χαμόγελο.
Για δεύτερη χρονιά στον ίδιο προορισμό…
και να φέρνει τα πάνω κάτω…μέσα μου.
Αδιόρθωτη πάντα. Πόσες φορές έως τώρα θα μπορούσα να μετρήσω τα κρακ.
Λογική και παραλογισμός δυο λέξεις που χορεύουν τσάμικο ασύστολα στο νου μου. Γαμάτος χορός, λεβέντικος αν τον χορεύεις με το κεφάλι ψηλά.
Το τυπάκι το συνάντησα πέρσι στο ίδιο σημείο χρονικά και μου ξέφυγε…
Ήταν θέμα διαχείρισης, όπως όλα…
Τούτη τη φορά δεν θα έχανα το υγρό του βλέμμα, απ’ τη ματιά μου! Τα ανάκατα μακριά του μαλλιά κατά παράδοξο τρόπο ήθελα να μπλέξουν στα δάχτυλά μου και όχι μόνον. Βγαλμένο σαν από ταινία του Τζεφιρέλι κάτι ανάμεσα από αθώο κι αέρινο που μεταμορφώνεται σε πολυμορφικό και αλλόκοτα πρόστυχο. Θα έπρεπε να βάλω μαεστρία και όλους εκείνους τους γυναικείους τρόπους να κάνω κατακόρυφη κατάδυση στην αμαρτία και να ποντάρω στο παιγνίδι της με επίγνωση πως ο χυμός ρουφιέται φρέσκος, μέχρι το τέλος. Ξέρετε, γλαρό βλέμμα, φιλήδονα χείλη έτοιμα σε θέση μπουκίτσας, κούνημα γοφών λίγο σκύψιμο και χορευτικά κολπάκια που κάνουν τα αρσενικά να χάνουν τα λόγια τους. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί χρειάζονται όλα αυτά και πως επαναλαμβάνονται αέναα. Και αν έχεις διαβάσει cosmopolitan στην εφηβεία σου, τα εμπέδωσες, δεν γλιτώνεις. Αν κι η γιαγιά ήταν πολίτισα, τότε κλασικά μπήκε στο αίμα σου. Αν βάλεις στη συνταγή και το μυαλό να δουλέψει σύμφωνα με την πείρα και τις γνώσεις, τότε δεν χρειάζεσαι τα παντός καιρού μαντζούνια και βότανα της κυρά Μάρας.
Σαν απετάιζερ, σαν κυρίως, σαν επιδόρπιο, ποια η σημασία; Η γεύση μετράει αυτή που μένει στη γλώσσα.
Η συνταγή πέτυχε, η γεύση καλύτερη απ’ ότι υπολόγισα και ήρθε η ώρα εκείνη των ερωτήσεων, τι το’ θελε να ρωτήσει την ηλικία μου;
Ευτυχώς έπεσε λίγα χρονάκια έξω κι έτσι γλιτώσαμε τον πανικό και το ζόρισμα κι αυτή τη φορά. Μανία και κώλυμα που έχουν οι άντρες με τις ηλικίες! Ζήσε αγοράκι μου αυτό που σου προσφέρεται κι άσε τα μαθηματικά για άλλες ώρες. Σε διακοπές είμαστε, ξεκούρασε το μυαλουδάκι σου. Ο παρανομαστής δεν αλλάζει και η διαίρεση καίει τα λίπη. Σιγά που θα κολλήσω στα δέκα επτά χρονάκια διαφοράς.
Αν ήταν δικά σου (τα 17) θα το έκανες θέμα;
Το σώσαμε κι αυτό την τελευταία στιγμή, αφήνοντας τη φιλοφρόνηση πως το χαμόγελό μου (και όχι μόνον!) μοιάζει με πιτσιρίκας (lol) για να μην ξεχνιόμαστε. Πάλι καλά που το μυαλό μου μεγάλωσε και χύθηκε απ' έξω!
Μεταξύ μας γέλασα …γιατί δίχως να θέλω σκέφτηκα τον αμέσως προηγούμενο - που τον έφαγαν οι έρευνες – και που συμπτωματικά ήταν δέκα επτά χρονάκια μεγαλύτερος…
Αλλά δεν το έκανα και θέμα…
απλά έτυχε!
Αυτό το 17 με κυνηγάει τελικά!
Άλλο ένα κατεστημένο που πρέπει να καταρρίψουμε Ladiezzz!
Υ.Γ. ακόμα βρίσκομαι στο όνειρο των διακοπών και δεν θέλω να ξυπνήσω. Αφήστε που με έφαγαν οι αναβολές, κερδίζοντας μέρες!
Σήμερα πανσέληνος 02.48 ώρα Ελλάδος. Λένε πως τούτη η σημερινή συμβαίνει κάθε εκατόν πενήντα χρόνια. Αν κάνεις μια ευχή θα πραγματοποιηθεί. Δεν ξέρω το γιατί όμως. Ξέρω πως επηρεασμένη από γεγονότα που συμβαίνουν και διαμορφώνουν την καθημερινότητά μου, πιθανόν και τη δική σας έχω να κάνω όχι μία μα ένα σωρό ευχές μιας και η εγκατάλειψη, η ρεμούλα, τα σκάνδαλα ακόμα και σε περίοδο διακοπών κατακλύζουν το παρόν και το μέλλον αυτού του πολύπαθου τόπου και κατά συνέπεια του καθενός από μας.
Βρίσκομαι σε θέση «έρευνας» και λίαν συντόμως θα εκπλαγείτε, όταν θα διαπιστώσετε πως η ανθρώπινη ζωή και υπόσταση, βρίσκεται στα χέρια ανάξιων ανθρώπων με ονοματεπώνυμο και κηδεμονεύεται στην κυριολεξία από αυτούς που επωφελούνται εις βάρος ημών, των αδαών ενώ οι ίδιοι καλοπερνούν, πλουτίζουν και σαν λέαινες λυμαίνονται τις συνειδήσεις μας, τις αγαθές προθέσεις μας, εκτός του κόπου μας. Κάποιοι άλλοι εξαγοράζουν τη σιωπή τους για μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων αργύρια. Τον Χριστό τον «δώσανε» για αργύρια τριάκοντα θα πείτε, εμάς μας πουλάνε λίγο περισσότερο. Ας σιωπήσουμε λοιπόν.
Υπομονή λοιπόν γιατί τούτη τη φορά θα γίνω σκληρή κι ας γίνω «μάρτυρας»…
Ευχή μου για σήμερα ;
Είθε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν σε μια περισσότερο αξιοκρατική κοινωνία, που η ταυτότητά τους θα είναι ρεαλιστική και οι τίτλοι τους θα έχουν να κάνουν με την πραγματική τους αξία και μόνον…..
Το δικό μου καληνύχτα...Από τα χείλη του Σωκράτη Μάλαμα
(ειδικά αφιερωμένο!)
...και το απόσπασμα του στίχου :
Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας
γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς
τρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο
σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.
Καληνύχτα μαλάκα, η ζωή έχει πλάκα
έχει γούστο και φλόγα, είναι κάτι σαν ρόδα
σε πατάει και σε παίρνει, μόνο ίχνη σου σέρνει ...
εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού με δροσιές!
( Mέρος Δεύτερο )
Μαρία μου
Σήμερα μετά ακριβώς από ένα μήνα και 18 ημέρες πήρα ένα μήνυμα, αυτά που η τεχνολογία τα στέλνει μέσω κινητού.
(τα θαυμαστικά και οι τελείες είναι δικά μου).
«Αγάπη μου βρίσκομαι ….(άγονη γραμμή) . Δύσκολη η επικοινωνία!
Συμμετέχω σε ένα πρόγραμμα ( …..) έρευνας ! Πολύ ενδιαφέρον ! θα σου πω από κοντά τον Αύγουστο, αν έως τότε δεν με έχεις ξεχάσει. Σε σκέφτομαι πολύ, κάθε στιγμή».
Φιλενάδα μου απάντησέ μου σε παρακαλώ σε 2-3 ερωτήσεις :
1. τον Αύγουστο δεν είναι η εποχή που είναι παχιές οι μύγες ;(η έρευνα για μύγες είναι μάλλον)
2. στην άγονη γραμμή ο Ο.Τ.Ε. δεν έχει δίκτυο ;
3. Μήπως η πολλή σκέψη σε ρίχνει σε αμνησία ;
Δεν το γλυτώνω το γουλί-μαλλί, αλλιώς θα πέσει από μόνο του!
Λοιπόν Μαρία μου η ώρα είναι 05.00 και πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι με μια σειρά από ατακτοποίητες σκέψεις στο κεφάλι μου.
Ας πούμε να:
Δεν μπορώ να κάνω πλεξούδες πια τα μαλλιά μου.
Ναι τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.
Μεγάλωσα βλέπεις και το θέαμα με πλεξούδες θα είναι αποκρουστικό.
Ξέχασα να σου πω άλλωστε πως τα έκοψα πάνω σε μιά κρίση χωρισμού με τον προηγούμενο.
Και όχι γουλί, μην τρελένεσαι.
Ξέρεις το γούστο μου. Άσχετα αν κάθε φορά που χωρίζω κουρεύω κι από κάτι.
Φοράω στυλάτα καπέλα πια και με τα γυαλιά ηλίου δίνω μια εικόνα προς μυστήριο. Το κορμί μου έφυγε για διακοπές, είχα υποχρέωση να το ξεκουράσω μα ο νους μου πλανάται σε ταινίες τύπου «κλουβί με τις τρελές».
Αδικαιολόγητα;
Θα μου πεις στο τέλος. Ή στη συνέχεια αυτού του σεναρίου, ανάλογα με την εξέλιξη.
Ο τύπος Χ. που εδώ και αρκετούς μήνες βολτάρει στο μυαλό στο κορμί και στη ζωή μου, έφυγε νωρίτερα από μένα για τις καλοκαιρινές του διακοπές. Χρειαζόταν βλέπεις δυο ολόκληρους μήνες για να ισιώσει με τόση κούραση. Κι εγώ δεν μπορούσα να ακολουθήσω. Άσε που στο παρελθόν πλήρωσα ακριβά όσες φορές το έκανα. Ο ένας μήνας ήδη πέρασε. Κι όπου νάναι κοντεύει να περάσει και ο δεύτερος. Ευτυχώς έχω μια φωτογραφία του στο κινητό μου, για να μην τον ξεχνάω. Μόνο που λείπει το πρόσωπο.
Έφυγε σχεδόν κλαίγοντας (και καλά!)
όχι πως το είπε ευθέως αλλά το έδειξε, ξέρεις εσύ (μεταξύ μας) τον τρόπο.
Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να φύγει μάλιστα,
να, φιλάω σταυρό.
Μιας και δεν θα δούλευε ξέγνοιαστος θα έβρισκε χρόνο να κάνουμε όλα αυτά που το χειμώνα ονειρευόμασταν και δεν καταφέρναμε - όπως μου τόνιζε επανειλημμένα.
Εκδρομές αποδράσεις, απομόνωση και όλα τα υπόλοιπα που συντελούν στην συνταγή μιας καλής και ποιοτικής μοιρασιάς στιγμών, σκέψεων και παρελκομένων. Όπως δηλαδή συμβαίνει σε φυσιολογικές καταστάσεις νορμάλ ανθρώπων και σχέσεων. Κι εγώ με χαμόγελο συμφωνούσα. Άντρας είναι Μαρία μου, όχι ποντικοκούραδο, που έλεγε κι η μακαρίτισσα η γιαγιά μου.
Έτσι νόμιζα δηλαδή, η αδιόρθωτη.
Και φυσικά πέρασε ο καιρός και τίποτα απ’ όσα περίμενα δεν έγιναν.
Κανένα SMS, κανένα σημείο ζωής.
Μαρία μου εσύ τι θα έκανες; Και μην βιαστείς να πεις το γνωστό κλισέ : άλλος ένας μαλάκας, γιατί κάθε φορά αυτός που έχουμε δίπλα μας είναι ξεχωριστός. Γιατί κινδυνεύεις να δικαιωθείς.
Μην ξεχνάς ποτέ πως υπάρχουν και τα απρόοπτα. Ατυχήματα κακουχίες κ.α.
Η δική μου λογική αντίδραση ήταν να ανησυχήσω, σωστά μέχρι έδώ;
Στη συνέχεια να στείλω ένα SMS, ένα μήνα μετά, μιας και το κινητό του ήταν κλειστό ή δεν έπιανε (καλό;) στην άγονη γραμμή.
Καμία απάντηση μετά από μια εβδομάδα. Παρ’ ότι πήρα την αναφορά του απεσταλμένου SMS.
Τώρα πια με ζώνουν τα φίδια.
Όχι γιατί αυτό είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει. Αλίμονο. Έχουν δει τα ματάκια μου εμένα!...
Ο λόγος που ανησυχώ είναι πολύ πιο σοβαρός. Που δεν φαντάζεσαι ίσως.
Φοβάμαι!
Και αυτό που φοβάμαι είναι ένα.
Που είναι και το περιεχόμενο στο μήνυμα που του έστειλα.
«Μήπως τον έφαγε κανένα σκυλόψαρο;»
Τι άλλο να σκεφτώ Μαρία μου ;
Θα περιμένω την απάντηση από το δράστη - σκυλόψαρο.
Για επιβεβαίωση μόνο.
Γιατί τα σκυλόψαρα είναι μοχθηρά και αιμοβόρα Μαρία μου. Πάντα στόλεγα σε κείνα τα καφέ ανάμεσα στις κουβέντες μεταξύ γυναικών, στα ερωτηματικά και τις αναζητήσεις μας.
Τίποτ’ άλλο δεν δύναμαι να κάνω.
Είμαι σίγουρη πως η συνέχεια θα είναι άκρως ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη και θα καταχωρηθεί σαν τις προηγούμενες ακριβώς στην ιστορία!
Θα μου πεις τώρα και τι σε νοιάζει εσένα ;
Σωστό κι αυτό Μαρία μου.
Χίλιες φορές στο είπα ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται απ' τη μια
- τόσοι και τόσοι προσπάθησαν -
κι απ' την άλλη τι απέμεινε να κουρέψω τώρα Μαρία μου ;
(τέλος πρώτου μέρους)
Πιέζει η Ευρωπαϊκή κοινότητα για τις πρόωρες συντάξεις των γυναικών στην Ελλάδα. Μήπως θα έπρεπε να πιέσει την ελληνική κυβέρνηση προς την κατεύθυνση οι γυναίκες στην Ελλάδα να αποκτήσουν τα δικαιώματα να είναι κυρίως άνθρωποι με παροχές αντίστοιχες της προσφοράς τους; Η γυναίκα στην προηγμένη Ευρώπη έχει προνόμια που διευκολύνουν το έργο της ως μητέρα. Έχει κρατική βοήθεια, κοινωνικές παροχές και ολόκληρο το σύστημα είναι συνοδοιπόρος στο αναγνωρισμένο έργο της. Δεν είναι γυναίκα καριέρας μόνον. Είναι και μητέρα. Και επιτυγχάνει σε αμφότερους τους ρόλους. Στη χώρα μας οι δυο αυτοί ρόλοι δεν συνάδουν. Κάποιοι πρέπει να ασχοληθούν κάποτε με τα συσσωρευμένα προβλήματα και τις υποχρεώσεις της σύγχρονης Ελληνίδας γυναίκας-μητέρας. Αν λύσουν το γρίφο που είναι παγιδευμένες, τότε ας επεκτείνουν τα συντάξιμα χρόνια της.
Τούτη τη φορά η κυβέρνηση αντιστέκεται (ευτυχώς). Γνωρίζει καλά τις ευθύνες της. Όπως γνωρίζει καλά και τα γρανάζια που εγκλωβίζουν την σημερινή γυναίκα μέσα σε ανυπέρβλητες και αντίξοες συνθήκες καθημερινού αγώνα δρόμου για να καταφέρει να παραδώσει παιδιά που θα στηρίξουν το μέλλον αυτού του πολύπαθου τόπου.
Ας αντισταθεί ολόκληρη η οικογένεια, ολόκληρη η κοινωνία κι ο καθένας μας ξεχωριστά. Έστω κι αν είμαστε μονάδα ο καθένας από μας. Αφορά όλους μας, το μέλλον τούτου του τόπου. Διαφορετικά ας αναθεωρήσουν με πρακτικό τρόπο την ποιότητα ζωής της Ελληνίδας μητέρας. Η χειραφέτηση να μην είναι μια επί μέρους βολική λύση σε πρακτικό επίπεδο. Πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές, να δοθούν ρεαλιστικές λύσεις, πέρα από γραφειοκρατικά εμβόλιμα εμπόδια.
Άνοιξα την τηλεόραση να βρεθώ ξανά μέσα στα πράγματα, έτσι από ενδιαφέρον ή εξάρτηση, ας πούμε.
Τι τρομερή διαπίστωση!
Πολιτικοί να ρίχνουν ευθύνες ο ένας στον άλλον για τις φωτιές και για τα όσα ΔΕΝ έγιναν που θα μπορούσαν να γίνουν στο σωστό χρόνο. Στη μάχη της ψήφου που πλησιάζει κι όχι στο δια ταύτα.
Ορέ σεις πάτε καλά? πάτε να σβήσετε καμιά πυρκαγιά γιατί σε λίγο θα καψαλιστούν τα απ' αυτά σας, μιας και δεν έμεινε τίποτ' άλλο να καεί, Κανίβαλοι!
Ξαπλωμένη σε μια βεράντα παρεούλα με το δικό μου Θεό, το απέραντο γαλάζιο που απλώνεται μπροστά μου και τις σκέψεις μου. Σε λίγες μέρες θα περιορίσω τα γραψίματα, τις αμπελοφιλοσοφίες καθ’ ότι, εδώ θα γίνει κατάληψη από φίλους από όλα τα μήκη και πλάτη.
Είμαι τελικά από εκείνους τους τυχερούς που έχουν σπίτι δίπλα στο κύμα. Που μπορώ να το ακούω τις νύχτες να σκάει στο παραθύρι μου. Και μάλιστα νομιμότατο, για να εξηγούμαστε. Χαμένο στο πουθενά, θυμίζει κουκλόσπιτο, με χρώματα γήινα, ένα με τη φύση, μοναχικό και μοναδικά όμορφο, τώρα που το ξαναζώ.
Το εγκατέλειψα συνειδητά όταν το ένοιωσα βαρύ στις πλάτες μου, πριν μερικά χρόνια κλείνοντας μέσα του τα καλοκαίρια μου, τη ζωή που πηγαινοερχόταν και τις αναμνήσεις μας. Δεν το άγγιξα όλα αυτά τα χρόνια μέχρι που ένοιωσα πάλι δυνατή και πήρα τη μεγάλη απόφαση. Να σφραγίσω τις θύμισες, στα παλιά αντικείμενα να ξαναζωντανέψω τα χρώματα που ξεθώριασαν και να αρχίσω να ζω μια νέα ζωή μαζί του.
Ο οικοδομικός οργασμός άρχισε πριν ένα χρόνο περίπου για να τελειώσει μόλις πριν λίγες μέρες και να μας υποδεχτεί πια, ανακαινισμένο ζωντανό πραγματικό σπιτάκι-στολίδι που μόνο νεράιδες θα μπορούσαν να κατοικούν. Απίστευτα ρομαντικό, αιθέριο που μόνον η τεχνολογία καλά κρυμμένη μαρτυρά την τρέλα μου, σεβόμενη το περιβάλλον, τη φύση, τα χρώματα. Χρώματα γήινα, που αλλάζουν ανάλογα με του καιρού τα κέφια, μιας κι εδώ στο νότο οι «σοροκάδες» κατά τους ντόπιους στέλνουν μηνύματα χαράς μαζί με τα ξεβράσματα στα θυμωμένα αλισβερίσια, του αέρα. Η πιο όμορφη ανατολή και ακόμα ομορφότερη η δύση.
Κι όμως είναι τόσο παράξενα τώρα. Χωρίς εκείνον. Μια μοναξιά ιδιόμορφη, κι ας περνάει τόσος κόσμος. Άλλαξαν όλα από τότε. Οι συντεταγμένες μας, οι επιθυμίες μας, οι στόχοι μας, η πραγματικότητα. Πέρασαν οκτώ ολόκληρα χρόνια. Και κανένας απ’ τους δυο μας δεν πάτησε το πόδι του. Εγώ μάλλον πιο σκληρή, πήρα τη μεγάλη απόφαση. Δίχως να είναι εύκολο. Και ναμαι. Πέταξα όλα όσα κρατούσαν κλεισμένες τις αναμνήσεις μας για να γίνει πια βιώσιμο για μένα. Το διαμόρφωσα πιο θηλυκό κι επιτέλους δαντελένιες κουνουπιέρες - που πάντα ήθελα κι εκείνος αντιδρούσε - κρέμονται πάνω απ’ τα ολόφρεσκα σιδερένια κρεβάτια. Όλα καινούρια, με έντονο άρωμα γυναίκας. Για μένα, για τους φίλους μου, που δεν είναι πια κοινοί. Είναι δικοί μου αποκλειστικά κόβοντας τις γέφυρες όπως συμβαίνει αργά ή γρήγορα με όσα σε συνδέουν με το παρελθόν. Με το χέρι μου άγγιξα κάθε γωνιά και με το μάτι μου αγκάλιασα κάθε σταθερό στοιχείο. Καθόλου εύκολο.
Μπορεί να άλλαξαν όλα εδώ μέσα αλλά στην απόλυτη ησυχία λείπει η φωνή του, η γκρίνια του, η αναποδιά του, το φάλτσο τραγούδι του, ο μόνιμος βήχας του…Το φτιάξαμε μαζί το ρημάδι και μιλάνε κι οι τοίχοι…
Λείπουν τα σχόλια του για το γούστο μου, λείπει αυτή η ανδρίλα, πως να το πω? Αυτή η αδιάφορη διάφανη ανδρική (προκλητική) ματιά.
Ο ανταγωνισμός βρε παιδί μου...
Πρώτες μέρες θα σκεφτείτε, ίσως…
Καλά πάω να κάνω μια (βραδυνή) βουτιά και αύριο θα ψάξω να βρω εκείνες τις παλιορακέτες. Αυτή τη φορά χωρίς αντίπαλο, χωρίς καρφώματα…ευτυχώς ή δυστυχώς?
Μάλλον απροπόνητη είμαι…
Ελπίζοντας πως θα γυρίσω σώα κι αβλαβής μετά από (δήθεν) παρόμοιες τούμπες κι αδρεναλίνες. Εμ τι νομίσατε? Του αραχτού δεν είμαι. Αν γυρίσω με τίποτα γύψους και αμπαλάρισμα (συνηθισμένα τα βουνά!) θα σας βάλω φωτό να με καμαρώσετε.
Γιατί θα έχω προσπαθήσει σίγουρα να βγάλω τη φιγούρα του κ.Γραβάτα:
Γιατί το περσινό μου καλοκαίρι ήταν κάπως έτσι:
με τα βιβλία μου παραμάσχαλα:
πολλές ευχές για καλό δροσερό καλοκαίρι, με εντυπώσεις και εικόνες και έρωτες και ξεκούραση για να γεμίσετε τις μπαταρίες σας άπαντες!
Το "σπίτι" μου μεταφέρεται στο νησί σε μπλέ σμαραγδένιες σπηλιές! Θα χαθώ σε αμμόλοφους κρυμμένη στα κρινάκια της άμμου, θα τρέξω με τ' άλογα (λέω τώρα) θα ερωτευτώ (ξαναλέω τώρα) και...
θα λιώσω στους ήλιους φτιάχνοντας κάστρα στην άκρη της θάλασσας!
Χάλια δηλαδή, μαύρα χάλια....
Σήμερα μ’ έχει πιάσει ο δαιμονισμένος μου οίστρος.
Μεγάλωσα και δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί εμείς οι άνθρωποι, κάνουμε τόσο μεγάλο κακό σε διάρκεια στον εαυτό μας. Αγαπάμε τον άνθρωπό μας, ο.κ. αλλά δεν χάνουμε την ευκαιρία να αρνηθούμε την πρόκληση, με κίνητρο ίσως τα ολοστρόγγυλα κι εντυπωσιακά οπίσθια της απέναντι κοπελιάς. Τόσο ρηχά. Ή και αντίστροφα για μια ενδιαφέρουσα μούρη, που υπόσχεται πολλά. Ο δικός μας άνθρωπος, εγκλωβισμένος στις συνήθεις δραστηριότητες, μακάριος στον ύπνο του.
Και η αυταπάτη για μια μόλις χούφτα (επίκτητα) όμορφα δευτερολέπτα ή μια αράδα καλοδουλεμένο σενάριοο, που έχουμε ανάγκη να ακούσουμε.
Υπάρχει κάποιος λόγος να τιμωρούμε έτσι τον εαυτό μας?
Ζούμε τουλάχιστον στο ψέμα συνειδητοποιημένοι?
Αν ναι, έχουμε κάνει ένα καλό βήμα.
Αν όχι κι απλά ενδιαφερόμαστε για τη δικιά μας χαρά και μόνον, τότε μάλλον αξιολύπητοι είμαστε, όχι τόσο για τη σκέψη που μας κολάζει, μα για το χρόνο που χάνουμε με κάποιον που δεν μας ταιριάζει και βασανιστικά μοιράζουμε μαζί του την καθημερινότητά μας.
Ένας απ’ τους χειρότερους εχθρούς μας, είναι η ανασφάλεια.
Για το χρόνια που περνούν γρήγορα, για τις χαμένες ευκαιρίες, για τις επιλογές μας, για την προδοσία που πάντα υποπτευόμαστε πως καιροφυλαχτεί, για την επιβεβαίωση που δεν εισπράττουμε από εκεί που την περιμένουμε.
Άλλος εχθρός μεγάλος η συνήθεια. Αυτή που μετατρέπει την ανάγκη μας σε επιταγή.
Αυτή που πνίγει στην καθημερινότητα εκείνα τα πεταρίσματα και τις ταχυκαρδίες.
Ο φόβος της απόρριψης στη συνέχεια, της μοναξιάς, της κοινωνικής κριτικής.
Με όλα αυτά πέφτουμε σ’ ένα βαθύ ύπνο που κρατάει πολλά-πολλά χρόνια για να ξυπνήσουμε ένα πρωινό και να νοιώθουμε αηδία κι αποστροφή για τον εαυτό μας και πιθανόν και για το άλλο μας μισό.
Είναι η στιγμή που η φύση εκδικείται. Και ο γαμημένος ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω.
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα κλείνοντας την πόρτα πίσω, είναι να ξέρεις πως ο κύκλος έκλεισε και δεν μετανιώνεις για τίποτα. Κι αν είσαι από τους τυχερούς που έδωσες περισσότερα, τότε υπέγραψες μιαν υποθήκη με συνέπεια και αυτοσεβασμό που δύσκολα μπορούν να σου την πάρουν πίσω.
Το έπαθλο είναι εκείνο που μετράει κι έχει να κάνει μόνο με την ευτυχία που νιώθεις μετά την απόφαση ζωής που οφείλει να σε κρατήσει ζωντανά ξύπνιο, μονολογώντας: Ναι αυτόν /ή την αγάπησα βαθιά, χωρίς να την πονέσω και το άξιζε.
Με όλη τη λύπη που χαρακτηρίζει βαθιές ανθρώπινες στιγμές σαν αυτές που περνάει ο αρχι-επίσκοπος σκέφτομαι πως όλοι μπροστά στην βασανιστική ασθένεια είμαστε ίσοι. Υποφέρουμε, πάσχουμε, πονάμε χωρίς διακρίσεις. Και ο «Θεός», ο δικός του, ο δικός μου, ο δικός σας τιμωρεί κατά τον ίδιο τρόπο.
Αυτό που διαφέρει είναι η μεταχείριση. Τι φαντάζεστε πως τον έχουν πετάξει σε κανένα ράντζο στο διάδρομο παρεούλα με τα φιλαράκια τους κουμπάρους απ’ το Μενίδι;
Άκου, λέει οι καλύτεροι γιατροί έρχονται απ’ το εξωτερικό και δεν ντρέπονται να το λένε, το διατυμπανίζουν προκλητικά κι εμείς ασχολίαστα περνάμε μαρτυρικές στιγμές αγωνίας και δεήσεων. Το βρήκα, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Φέρνουν τους έξω για να γλυτώσουν τα φακελλάκια. Κοτζαμάν κράτος με περισσότερους "καθηγητάς"
απ' ότι απλά γιατρουδάκια και δεν υπάρχει ένας που να αξιολογήσει και να βοηθήσει τον Αρχι-επίσκοπο.
Αμ τ' άλλα μεγαλεία; Αεροπλάνο χειρουργική σουίτα πανέτοιμο, με χαβιάρι και παγωμένη Dom, είπαν, να ρέει άφθονη. Τι τσιγγουνιές θα κάνουμε;
Εμείς ούτε στα όνειρά μας τέτοιον επίλογο. Να δούμε τι άλλο έμεινε που δεν είδαμε, όλο εκπλήξεις είμαστε.
Άντε μετά ν' αρρωστήσεις εσύ απλό και ταπεινό ανθρωπάκι!
Φτου Κύριε …
έλαβα ένα από τα πιο όμορφα σημειώματα που έχω λάβει ποτέ
και πετάω...
και πηδάω
και ο χρόνος μου φαίνεται αργός
και δεν με νοιάζει που βράζουν όλα γύρω μου...
και σας στέλνω φιλιά ζουμερά!
