Κυριακή, Μαρτίου 25, 2007

Τότε και Τώρα

"Τσιγκάκια"
"Κρυφόκουτο"
"Κλέφτες κι αστυνόμοι"
"Χαλίκι"
"Μπουκάλα"
"Τιραμόλα"
"Μικρός ήρωας"
"Σεραφίνο"
"Μικρή Λουλού"
"Ποπάυ"

"Καραγκιόζης"
"Κουκλοθέατρο"

Υπαίθριο συνοικιακό σινεμά, σκηνικό πρόχειρο
-ευγενής προσφορά του Δήμου- κι εμείς με τα σκαμνάκια μας ανά χείρας στημένοι να παρακολουθούμε Ελληνικό ασπρόμαυρο κινηματογράφο - Μάρθα Βούρτση- Νίκο Ξανθόπουλο και άλλους έλληνες ηθοποιούς, που έγραψαν τη δική τους ιστορία.

Mε τους γονείς μας να κρυφακούνε "Doyche Velle" .

Με μια φέτα ψωμί με μπόλικο λάδι και ζάχαρη
ή τομάτα πελτέ , να πεταγόμαστε έξω να βρούμε τα "φιλαράκια".
Τότε δεν είχαμε Play stations- Ιντερνέτ καφέ- Τ.V. κι ειδήσεις μεσ' τη πίκρα.
Δεν είχαμε Βία, Φόβο, Μοναξιά.
Δεν είχαμε χρήματα.
Είχαμε γέλιο κι αγάπη στις καρδιές μας.
Είχαμε χρόνο.
Είχαμε ΑΛΑΝΕΣ.
Κι αυτά τα ελάχιστα τώρα ξέρω καλά πόσο πολλά ήταν τότε
γιατί,
αρκούσαν να χτίζουμε όνειρα
γιατί ΤΟΤΕ είμασταν ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

4 σχόλια:

oneiromageiremata είπε...

Εφτάπετρο, αμπάρα για έξω, μήλα, φωτιές του Αη Γιάννη, πασατέμπο στο θερινό σινεμά και μούρα από την κοντινή μουριά. Παίζαμε κρυφτό όλη η γειτονιά και ξεχνάγαμε να μαζευτούμε το βράδυ...

Paranoia είπε...

...και άλλα
μαζί μ' εκείνα που ψάχναμε το κατά λάθος σκίρτημα...

Αιολος είπε...

Καλημέρες.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

-Γδέρναμε τα γονατά μας και αντί για betadine, ρίχναμε χώμα να σταματήσει το αίμα.
-Θερινά σινεμά 1,5 δρχ. δύο έργα και στη μάντρα να μοσχοβολάει αγιόκλημα και γιασεμί.
-Κοιμόμασταν με ανοιχτά πατζούρια τα καλοκαίρια
(Αχ, εκείνο το ψωμί με τον πελτέ και το λάδι...)