one night stand...

(αφιερωμένο στο σπύρο σεραφείμ)

Έβαψε το όμορφο πρόσωπο της, χτένισε τα μακριά μαλλιά της, άφησε ατημέλητες τις πλούσιες μπούκλες της και πέταξε στο κρεβάτι της πέντε έξι ρούχα του γούστου της. Απ’ αυτά που είχε για ειδικές περιπτώσεις. Για τις ώρες τις μεταμόρφωσης, τις θηλυκές της, τις όλοδικές της. Στο κορμί της essence από το body Lotion της συνδυασμένο με αιθέριο συμπλήρωμα από το αγαπημένο της άρωμα της, κλείδωσαν την επιθυμία της εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ.

Διάλεξε το μαύρο φόρεμα με το λεπτό ύφασμα, να γλύφει το σώμα της, να τυλίγει κάθε της κίνηση, μιλώντας μαζί της στις λεπτομέρειες και το πονηρό της χαμόγελο, τα έλεγε όλα την ώρα που γλιστρούσε στο δεξί μηρό τη φίνα κάλτσα της.
Η μπλαζέ ματιά της στον καθρέφτη μαζί με το πονηρό υφάκι της, συνδυασμός φωτιά.
Μπήκε στο αμάξι της και κατευθύνθηκε στο πολυπόθητο ραντεβού της.

Είχε ακούσει τη φωνή του, είχε διαβάσει το μυαλό του, είχε ερωτευθεί τη σπιρτάδα του, τον είχε φανταστεί σε χιλιάδες στιγμές καθημερινές και άγνωστες, μα μέχρι εκεί.
Έφτασε στο σημείο συνάντησης.
Ξενοδοχείο αξιοπρεπές, όπως του είχε ζητήσει για ευνόητους λόγους.
Πάρκαρε το αμάξι της, καθυστερημένη κατά ένα τέταρτο την ώρα που χτύπησε το κινητό της κι ο Φ. της ανακοίνωσε το δωμάτιο, όπως ακριβώς είχαν συμφωνήσει.
Τα συναισθήματά της μπλεγμένα ανάμεσα σε πόθο και ερωτηματικά.
Μπήκε στο ασανσέρ κοιτώντας γύρω της. Δεν ήταν συνηθισμένη σε τέτοιου είδους επισκέψεις.
Και τι έγινε όμως ; Κι όσες φορές δεν το’ κανε, μετάνιωνε.
Το είχε αποφασίσει λοιπόν από καιρό, πως θα έβγαινε από τα καθώς πρέπει της.
Ακόμα κι αν ρίσκαρε.

Κοντοστάθηκε πίσω από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου.
Την έσπρωξε.
Ο Φ. κοντοστεκόταν νευρικός με πλάτη, είχε τα χέρια στις τσέπες, την έψαχνε έξω.
Ξερόβηξε από αμηχανία περισσότερο για να κάνει την παρουσία της αισθητή.
Γύρισε, την κοίταξε και με αργά βήματα την πλησίασε, ερευνώντας τη φιγούρα της.
Ένα απαλό αργό φιλί, πίσω στο αυτί, δίχως λέξη, ήταν το καλωσόρισμα.
Της έπιασε τα δύο χέρια τρυφερά, την κοίταξε και γονάτισε δίχως άλλη λέξη.
Ανέβασε τα χείλη του υγρά από το κου ντε πιε της στις γάμπες της.
Όρθια όπως ήταν.
Και συνέχισε να ανεβαίνει στους μηρούς της.
Εκείνη άρπαξε το κεφάλι του με τα χέρια της μπλέκοντας τα δάχτυλά της στα πλούσια μαλλιά του. Έγειρε πίσω το κεφάλι της. Ένιωσε εκείνο το κάψιμο, την ώρα που τα χείλη του άγγιζαν το φροντισμένο τρίγωνο. Τον έσπρωξε πάνω της τραβώντας τον περισσότερο, να κολλήσει ολόκληρος.
Η ανάσα της ακουγόταν πιο βαριά και πιο γρήγορη, όσο εκείνος έσπρωχνε με τη γλώσσα του, το μικροσκοπικό εσώρουχό της. Εκεί ακόμα όρθια, στην ίδια θέση, μόλις ένα βήμα πίσω από την πόρτα.
Έμεινε ώρα σ’ αυτή τη θέση και το μόνο που άκουγε ήταν οι ανάκατοι ήχοι, γρήγορων αναπνοών και τα πνιγμένα σε ηδονή λόγια του. Τρυφερός και ήρεμος
μελετώντας κάθε της αντίδραση, προχωρούσε….
………
Μέχρι την ώρα που ένα καυτό κύμα γλίστρησε στα πόδια της, εκεί όρθια, όπως στεκόταν.
Την πήρε απ’ το χέρι και την οδήγησε στο κρεβάτι. Κι εκείνη δίχως καμιά αντίσταση
παραδόθηκε στο χάδι του. Το μαύρο φόρεμα της γλίστρησε απ’ το σώμα της με τη βοήθειά του. Κι εκείνη ακολούθησε τις κινήσεις του.
Την φιλούσε παντού και σιγοψιθύριζε.
Και κείνη τον ερωτευόταν…κάθε του κίνηση, ολόκληρο. Μέχρι την στιγμή που κόλλησε μέσα της, αργά γεμίζοντάς την ολόκληρη ευχαρίστηση.
Οι κινήσεις του αργές, σερνόντουσαν κατά μήκος του κορμιού της, ανεβοκατεβαίνοντας.
Μέχρι τη στιγμή που ο ρυθμός τους έγινε πιο γρήγορος.
Κι οι δύο παραδομένοι στον ιδρώτα τους, ανάμεσα σε γρήγορες ανάσες ένιωσαν τον οργασμό σε πολλές δόσεις, σ’ αυτό το πανηγύρι των αισθήσεων.

Το ξημέρωμα τους βρήκε εξαντλημένους να κάνουν έρωτα στη βεράντα χαμένοι στα χρώματα της ανατολής…

Την ρώτησε αν υπήρχε περίπτωση να την ξαναδεί.
"όχι" του είπε, και τ' όνομά μου δεν είναι αυτό που σου είπα.
Με λένε Ευτυχία...

Καμιά σημασία δεν είχε...αν κι αυτό το όνομα ήταν πραγματικό!


Είπε κανείς πως το one night stand δεν έχει μαγεία, συναίσθημα?
Υπάρχει κάποιος που δεν του έχει συμβεί?
Και δεν το επανέλαβε?

Η Ρόζα

(μέρος Α΄)

Ένα κορίτσι που δεν έμοιαζε σε κανένα από όλα τ’ άλλα. Ξεχώριζε στην τάξη της, ξεχώριζε και στη γειτονιά της. Μόνο που τότε δεν καταλάβαινε, γιατί όλοι το κοίταζαν τόσο, που σχεδόν πάντα από ανασφάλεια ψαχνότανε. Όμορφο, πολύ όμορφο, ζουμερό θα λέγαμε σήμερα, λαμπερό, μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά. Στην επαρχία, εκεί που μεγάλωνε ανάμεσα σε μια πολυπληθή - με έξι παιδιά - οικογένεια. Ξεχωριστό παιδί, πολυτάλαντο, το μικρότερο της οικογένειας. Συνήθισε να φορά ότι περίσσευε απ’ τα υπόλοιπα αδέλφια της. Πολλές φορές και αγορίστικα ρούχα. Πάνω της όλα έδειχναν να αποκτούν στυλ. Αργότερα θα μάθαινε πως πάντα η μόδα την έπαιρνε στο κατόπι.

Ήρθε στην Αθήνα. Να βρει τη ζωή της.
Το λεωφορείο την άφησε στην Ομόνοια, του τότε.
Έμεινε να χαζεύει τα πανύψηλα κτίρια, περπατώντας, δίχως να γνωρίζει ποια κατεύθυνση έπρεπε να πάρει. Σταμάτησε σε κάποιο θάλαμο και σχημάτισε ένα νούμερο τηλεφώνου. Μια φίλη, η Σόνια, που γνώρισε στην επαρχία εντελώς τυχαία σε μια εικαστική εκδήλωση, θα γινόταν ο πρώτος σταθμός της, να ακουμπήσει το πλαστικό τσαντάκι της με τα ελάχιστα υπάρχοντά της. Την επομένη ακριβώς με την εφημερίδα στο χέρι θα έψαχνε δουλειά, θα έψαχνε να βρει τη ζωή της.

Το πρώτο της αφεντικό το εγκατέλειψε την τρίτη μέρα κι ας μην πληρώθηκε. Ήθελε να την έχει αποκλειστική γραμματέα και δεν ακολούθησε τις οδηγίες του για παράταση ωραρίου, την ώρα που το παλιό ετοιμόρροπο κτίριο βογκούσε απ’ τη σιωπή και οι μοναδικοί ήχοι ήταν αυτοί που ερχόντουσαν απ’ την διαστολή των ξύλων.

Το δεύτερο αφεντικό ευτυχώς ήταν παραδομένο ήδη στο λάγνο βλέμμα ενός άλλου κοριτσιού, που με τα δάχτυλα χάιδευε τον πηλό, δίνοντάς του ψυχή σε σχήμα μακρουλό, περίεργο, πέρα από τις καθιερωμένες φόρμες. Εδώ θα ήταν ήσυχη, μαζί με το δημιουργικό κομμάτι της εύπλαστης ύλης, θα μάθαινε μικρά μυστικά, χρήσιμα για την σταδιοδρομία της.

Η Ρόζα δεν ήταν ευχαριστημένη, παρά τις υπερωρίες. Βρήκε και δεύτερη δουλειά, σαν ερευνήτρια. Γυρνούσε sτις γειτονιές της πόλης, χτυπώντας τις πόρτες μοιράζοντας άλλοτε οδοντόπαστες και σαπουνάκια κι άλλοτε πόρτα - πόρτα, ερωτηματολόγια.
Σε σχετικά λίγο διάστημα, πήρε προαγωγή. Διαμόρφωσε τα ωράριά της όπως ήθελε, πολλές φορές φέρνοντας και εργασία στο σπίτι. Ακόμα και Κυριακές. Μήτε τα Σάββατα ήξερε η Ρόζα.

Η κούραση την πλάνευε, μοναδική συντροφιά, το μικρό ραδιοφωνάκι της και το στρώμα στο πάτωμα στο νέο μικρό της σπίτι..
Δεν θυμάται να γιόρτασε ξανά γενέθλια και κάλεσε τις φίλες της. Εκεί στην πρώτη τούρτα της ζωής της κι ανάμεσα στα δέκα ενιά κεράκια της έκανε μια ευχή.

«Να σκαρφαλώσει…»

(συνεχίζεται)



(Μέρος Β')

Μέσα στις δουλειές τις περιστασιακές έκανε και το μοντέλο για τους σπουδαστές της σχολής καλών τεχνών. Στην αρχή με συστολή. Δεν ήταν εύκολο για την Ρόζα, μα η αγάπη της για την τέχνη και η ‘γέφυρα’ Σόνια της άνοιξαν δρόμο, τουλάχιστον εργαζόμενη να βρίσκεται κοντά στη ζωγραφική.

Και μια μέρα ανάμεσα από πορτραίτα και κάρβουνα, το γεμάτο λαγνεία βλέμμα της συνάντησε το δικό του. Η πρώτη ματιά φευγαλέα. Στη δεύτερη, το κορμί της ρίγησε. Είχε συνηθίσει να ονειρεύεται άλλωστε με ανοιχτά μάτια.
Τούτη εδώ ήταν διαφορετική, το ένιωσε.
Έφυγαν μαζί με τον Πάνο, ούτε που κατάλαβε πόσο γρήγορα συνέβη. Παραδόθηκε μετά από λίγες ώρες στα χέρια του. Κι ανακάλυψε πως ο έρωτας, έχει μυρωδιά μυστήρια, μπλεγμένη κι απροσδιόριστη.

Η ιστορία της με τον Πάνο κράτησε κάποιους μήνες, γράφοντας τον επίλογο στα σκαλοπάτια της σχολής την ώρα που έμπαινε μέσα κι εκείνος έβγαινε σφιχταγκαλιασμένος με μια συμφοιτήτρια.
Χωρίς καμία λέξη.
Έτσι σιωπηλά όπως άρχισε.

Δεν ξαναπάτησε το πόδι της εκεί.
Η μια σχέση διαδέχονταν την άλλη κι όλες είχαν την ίδια κατάληξη.
Η Ρόζα δεν μπορούσε να συντονιστεί και να κλειστεί στα περιορισμένα σύνορα μιας σχέσης. Ήθελε να πετάει.
Το πάθος έμαθε καλά πως δεν έχει διάρκεια.

Δούλευε, περισσότερο τώρα. Απ’ τη μια δουλειά στην άλλη στο κυνήγι αναρρίχησης, σαν να επρόκειτο να κόψει το νήμα. Οι παρτίδες με την οικογένεια, είχαν αυξήσει τις υποχρεώσεις της κι η Ρόζα πιστή στις υποσχέσεις της.
Το λιγοστό χρόνο που απόμενε τον αφιέρωνε στα βιβλία της, διάβαζε ότι έβρισκε, ρωτούσε, μάθαινε. Και πίσω από τις λέξεις, έψαχνε το δικό της Αλέξη.

Απόχτησε εμπειρία. Μέσα από τις εικόνες που ζούσε, μέσα από τις συγκυρίες που διασταυρωνόταν. Έβαλε Χ στο γάμο, οι σχέσεις τριγύρω της έμαθαν πως το ιδανικό βρίσκεται μόνο στη σκέψη ή και στα όνειρα, αυτά που συνήθως ξεχνάς αλλάζοντας πλευρό.

Συνειδητοποιημένη εργασιομανής κι απόλυτη συνέχιζε τη ζωή της. Με ενδιαφέροντα και εκλεκτούς φίλους δίπλα της. Γεμάτη κι ευτυχισμένη με τις επιλογές της.



Τη Ρόζα την συνάντησα πριν πέντε χρόνια σε μια συγκέντρωση που έκαναν οι ανάδοχες μητέρες.
Απροσδιόριστη η ηλικία της.
Τώρα δεν είχε λόγους να εργάζεται, η ζωή της ήταν πλήρης ή σχεδόν πλήρης.
Το γέλιο της, το αποτύπωμα της γεμάτης ψυχής της, με κατέπληξε.
Δεθήκαμε μέσα από την επαφή μας. Κι εκεί κατάλαβα πως η επιλογή να ΜΗΝ γίνεις μητέρα δεν είναι μια απόφαση εγωκεντρική που έχει να κάνει με σένα και μόνον.
Η προσφορά της πέρα από αυτό, είναι ο χείμαρρος μιας ακολουθίας από συναισθήματα που ενδεχόμενα εκκολάπτονται στην ψυχή της.
Και η επιλογή της απόλυτα συνειδητή.
Δίχως νευρώσεις και ανασφάλειες.
Ολοκληρωμένη και γεμάτη δύναμη.

Η Ρόζα είναι ολόκληρη ένα χαμόγελο κι ας μην τα βρήκε όλα στρωμένα και βολικά μπροστά της. Τώρα σπουδάζει στο τρίτο έτος μιας σχολής στο πανεπιστήμιο. Τώρα μοιράζει το χρόνο της στην ομορφιά της προσφοράς. Τώρα κλείνει τον κύκλο της.

Η Ρόζα είναι ευτυχισμένη.
Κι η Ρόζα είναι η πιο ανθρώπινη φίλη που γνώρισα ποτέ. Μ'έμαθε πως το ταξίδι αυτό προς την κορυφή, δεν ήταν παρά μια υπόσχεση στον εαυτό της που' χε σαν στόχο μόνο τούτο : Να καταφέρει να δίνει.

Ρόζα ξέρω πως τούτο εδώ δεν θα το διαβάσεις ποτέ, μα να, ήθελα να σου πω με κάποιο τρόπο, πως ο κήπος σου έχει τα ομορφότερα λουλούδια του κόσμου, χωρίς αγκάθια και σ’ ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να τα μυρίζω.

Κι αν έφτασε στην κορυφή, αυτή που για πολλούς από μας είναι άπιαστη, δεν παγιδεύτηκε στην έπαρση...

Γιατί ?

Γιατί ο ήλιος ξανθαίνει τα μαλλιά μας και μαυρίζει το δέρμα μας?

Γιατί οι γυναίκες όταν βάζουμε μάσκαρα ανοίγουμε ...το στόμα?

Γιατί πατάμε το "Start" για να κλείσουμε τον υπολογιστή μας?

Γιατί ο χυμός λεμονιού περιέχει χημικό λεμόνι και το απορρυπαντικό πιάτων φυσικό λεμόνι?

Γιατί οι γατοτροφές δεν έχουν γεύση ποντικιού? (έχετε ακούσει να έχουν?)

Ποιος δοκιμάζει τις τροφές των σκύλων, όταν αυτές διαφημίζονται σαν πολύ γευστικές?

Γιατί δεν φτιάχνουν ολόκληρα τα αεροπλάνα από αυτό το ανθεκτικό υλικό που κατασκευάζουν το «Μαύρο κουτί»?

Γιατί τα πρόβατα όταν μουσκεύουν στη βροχή δεν «μπαίνουν» εν αντιθέσει με τα βαμβακερά, που μικραίνουν όταν βραχούν?

Γιατί όταν αγοράζουμε νέο σίδερο, γράφει στις οδηγίες : "Do not iron clothes on body’’

Γιατί στα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια διαβάζουμε την οδηγία : "For indoor or outdoor use only" (Υπάρχει και ενδιάμεση χρήση ?)

Τώρα εάν ….χαμογελάσατε με τα παραπάνω, σκεφτείτε και γράψτε τις δικές σας απορίες.

Χωρισμός

Αγαπημένε μου,

Αν δε το κατάλαβες, έφυγα. Τα πράγματά μου τα πήρα. Τα πράγματά σου τα
έκαψα. Ελπίζω η φωτιά να μην εξαπλώθηκε στο διαμέρισμα της μάνας σου δίπλα,
αν και δεν κατάφερα να βρω έναν ικανοποιητικό λόγο γιατί να μην συμβεί. Ακόμα, λυπάμαι-ειλικρινά- που πασάλειψα τον Ρόμπιν με κόπρανα και φελιζόλ. Είχα πιεί.
Σου άφησα πάντως μερικά ρούχα να φορέσεις, αν και καταλαβαίνω ότι θα
δυσκολευτείς να τα βγάλεις από την λεκάνη. Συγνώμη.
Τα βιβλία σου τα έδωσα για ανακύκλωση.
Τα CD ήταν τόσο άθλια που αποφάσισα να τα αφήσω.
Τα βινύλια τα χαράκωσα, αλλά, έτσι κι αλλιώς δεν έχεις πλέον πικάπ.
Μετά τον τελευταίο μας τσακωμό σκέφτηκα σοβαρά την σχέση μας και
κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είσαι μεγάλος μαλάκας.
Έχεις την ευγένεια, την λεπτότητα, την εξυπνάδα και την ευαισθησία ενός
πλάσματος που η μοίρα αποφάσισε ότι μπορεί να επιζήσει και χωρίς αυτά.
Φυσικά αυτά λένε κάτι και για μένα που έμεινα μαζί σου τους τελευταίους
2 μήνες: Ότι έμενα με ένα μαλάκα. Τουλάχιστον το σεξ τους τελευταίους
μήνες ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό. Σε αυτό βοήθησαν οι φίλοι
σου. Μην στεναχωριέσαι, θέλω να ξέρεις ότι ο κόσμος είναι γεμάτος από
ηλίθιες τσούλες, ικανές να αντέξουν έναν μαλάκα σαν κι εσένα. Αρκεί να
είσαι ο εαυτός σου.
Σαφέστατα αντίο
PS 1. Ελπίζω να τρως ακόμα τα νύχια σου. Πότισα το γράμμα με ούρα που
πήρα απ το νοσοκομείο. Μην ανησυχείς, η σύφιλη θεραπεύεται. Το ίδιο και
οι μύκητες. Όχι όμως και η ηπατίτιδα C.
PS 2. Σε περίπτωση που θα θελήσεις να κάνεις κάτι το ρομαντικό, κουτό
και ανώφελο, όπως το να ψάξεις να με βρεις, πρέπει να σου πω ότι τα
λεφτά που μου άφησες για να πληρώσω το ενοίκιο τα έδωσα σε δύο Αλβανούς
για να σου σπάσουν τα πόδια. Λυπάμαι αλλά είχα μείνει άφραγκη.
PS 3. Η κυρία Μπέλα με ρώτησε τι συμβαίνει και της είπα ότι σε συνέλαβε
η αστυνομία για παιδεραστία. Καλύτερα να σταματήσεις από μόνος σου, τα ιδιαίτερα μαθήματα στις κόρες της.


ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΚΕΙΝΟΥ!!!!

Αγαπημένη μου,

Tο είχα ψυλλιαστεί ότι θα φύγεις εδώ και καιρό, απ' όταν αποφάσισες να
διακόψεις το πρόγραμμα απεξάρτησης από το αλκοόλ...
είχες τελειώσει όλα τα ποτά στο σπίτι, την κολόνια και το After shave
μου.
Κατάλαβα ότι έφυγες γιατί ξεβρόμισε το σπίτι... κοίταξα κάτω από το
κρεβάτι και είδα ότι τα ρούχα σου έλειπαν. Έφυγες βιαστικά και ξέχασες
να απενεργοποιήσεις το σύστημα πυρόσβεσης, με αποτέλεσμα τα πράγματά
μου να είναι λίγο βρεγμένα αλλά εντάξει.
Ποιος είναι ο Ρόμπιν; Εγώ δεν είχα ποτέ κατοικίδιο. Προφανώς, μέσα στo μεθύσι σου
ξέσπασες επάνω σε κάποιο αδέσποτο.
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έριξες τα πρόχειρα ρούχα της κηπουρικής στη λεκάνη, αλλά
δεν το βρήκα και τόσο σημαντικό. Σημαντικό είναι ότι άδειασε επιτέλους
η βιβλιοθήκη από τα Cosmopolitan που θεωρούσες Βίβλο της γυναίκας. Όσο
για τους δίσκους μου, ξέχασες ότι τους έχω μεταφέρει εδώ και καιρό σε
mp3; Αν θυμηθείς, στο τελευταίο πάρτι είχαμε χρησιμοποιήσει τα CD για
σουβέρ και τα βινύλια για να σερβίρουμε καναπεδάκια.
Χαίρομαι πολύ για τους συλλογισμούς σου, και ελπίζω να δεις κι εσύ
κάποτε το video που τράβηξα όταν έπαιρνες ναρκωτικά και έκανες παρτούζα
με τους υποτιθέμενους φίλους μου.
Ήταν η πρώτη μου παραγωγή πορνό με ερασιτέχνες ηθοποιούς που σου τους
γνώρισα σαν φίλους μου. Λυπάμαι που έφυγες χωρίς να πάρεις και εσύ την
αμοιβή σου... που θα ήταν αρκετή με δεδομένο ότι το βίντεο το πούλησα
για 20.000 δολάρια.
Δεν στεναχωριέμαι, πάντως. Θα βρω άλλη πρωταγωνίστρια για το επόμενό
μου βίντεο... έχω αρχίσει ήδη το casting.
PS 1,2. Ελπίζω να ξεμεθύσεις σύντομα και να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό
που μου έστειλες ήταν e-mail. Είμαι περίεργος να μάθω πού έριξες τα
ούρα.
PS 3. Τα λεφτά που σου έδωσα ήταν της Μονόπολης, αλλά με το μονοψήφιο
IQ σου δεν περίμενα να καταλάβεις.


όχι, όχι δεν είναι γράμμα δικό μου στον αγαπημένο μου...και τούμπαλιν
το φιλαράκι μου φροντίζει να μου στέλνει- από Θεσσαλονίκη-
υλικό για να με ανεβάζει. Το κακό είναι πως έρχονται ηλεκτρονικά και αδυνατεί να συμπληρώσει το δέμα με κανένα τσουρεκάκι, καμιά μπουγάτσα, κανένα μεζεκλίκι,
άντε και κανα ...μύδι

Νάσαι καλά φίλε μου και ευτυχισμένα γεννέθλια σήμερα :-)

Πρόσκληση -πρόκληση

του φίλου μου CAESAR

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Όταν «πετάω» με το kite μου πάνω απ’ τα κύματα, ισοπεδώνοντας και δαμάζοντας την ορμή τους

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η μυρωδιά της πόλης, μαζί με τη φασαρία της

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

με τα ανέκδοτα και το υλικό που μου στέλνει το φιλαράκι μου από Θεσσαλονίκη ( σε επόμενο ποστ, θα πάρετε γεύση)

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Ο παρορμητισμός

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Ο θυμός

6. Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια;
ποιος καθορίζει το σωστό & το λάθος ;

να συγχωρώ τους άλλους, ενώ εκείνοι συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν τις ίδιες μαλακίες

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Με τη Μπουμπουλίνα

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Οι συνταξιούχοι, η Αμαλία, η Νατέλα

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Στη «γη του Πυρός»

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Ν. Καζαντζάκης, Μ. Λουντέμης, Ιρβιν Γιαλομ, Τσαρλς Μπουκοφσκι και όσους αναφέρω στο προφίλ μου.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα;

Την εχεμύθεια

12. ... και σε μια γυναίκα;

Την αξιοπρέπεια

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Πολλοί, έλληνες και ξένοι

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε, κάνοντας ντους;

«Συ μου χάραξες πορεία»

15. Το βιβλίο, που σας σημάδεψε;

«Ένα παιδί μετράει τ’άστρα» του Λουντέμη, στην εφηβεία

16. Η ταινία, που σας σημάδεψε;

Πολλές, σαν κινηματογρατόφιλη, δεν είναι μία

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος

Ο Τσαρούχης, που είχα την τύχη να γνωρίσω

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;

Το βαθύ μπλε

19. Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Το ότι ακόμα αντέχω, και δεν έχω καταλήξει σε νευρολογικό κέντρο.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

Ursus σε μεγάλες ποσότητες με τη γλύκα που αφήνει στον εγκέφαλό μου.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για όσα μπορούσα και ΔΕΝ έκανα

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;

Το ψέμα, την έλλειψη σεβασμού

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

να μαγειρεύω, και να κερνάω τους φίλους μου, που το απολαμβάνουν, επιστρέφοντας μου χαρά

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Η αρρώστια μαζί με την εξάρτηση

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Στον επόμενο εραστή μου, για τον προηγούμενο

26. Ποιο είναι το μότο σας;

"τι να πει κανείς για το μουνί της αλληνής?"

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

κάνοντας σεξ

28. Εάν συναντούσατε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Συγνώμη, για τα λάθη ΤΟΥ, που δυστυχώς επαναλαμβάνει

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσθε αυτό τον καιρό;

Βγαίνω απ' το βυθό

(και μια δικιά μου για τους επόμενους )


30. Τι θα αλλάζατε μέσα σε 24 μόνον ώρες αν γινόσαστε ΕΞΟΥΣΙΑ?

και αν θέλουν συνεχίζουν oι φιλενάδες μου, rodoula-kelly, ion, spitogata, sunshine

Είναι Λύτρωση η Ευθανασία ?

Μέσα στις χαρές της ζωής μας υπάρχει ένας σκύλος. Μοιραστήκαμε μαζί του τα τελευταία 13 χρόνια. Μια ζωή, δηλαδή.
Ένα πρόβλημα υγείας του τα τελευταία χρόνια που αντιμετωπίστηκε με χειρουργείο, του δημιούργησε επί πλέον προβλήματα, εκτός από τη δύση που πλησιάζει. Τα χρήματα που είχα τότε, όλα κι όλα στην άκρη, ήταν δύο χιλιάδες ευρώ, οι οικονομίες μου. Δεν με σταμάτησε τίποτα στο να τα διαθέσω και να τον βοηθήσω να του δώσω παράταση ζωής. Πράγμα που έκανα, δίχως δεύτερη σκέψη.
Μεγαλόσωμος και αξιοπρεπής, περήφανος και πιστός, ποτέ δεν έδωσε το δικαίωμα να τον μαλώσουμε για κάτι, αφού πολλές φορές μας απέδειξε πως έχει λογική και συναίσθημα περισσότερο κι από μας τους ανθρώπους ίσως.
Τελευταία, δηλώνει αδυναμία να καθίσει, φαίνεται πως πονάει και πονάει πολύ. Υποφέρει από τα πόδια του. Πολλές φορές που είμαστε στο σπίτι, τον βοηθάμε να ξαπλώσει, να σηκωθεί. Τελευταία κάνει και την ανάγκη του- (συνήθως διαρροϊκά) πια μέσα στο σπίτι. Οι φίλοι που τον έχουν γνωρίσει και είναι δεδομένο πως τον αγαπούν, λένε πως ήρθε η ώρα να του κάνουμε την ένεση, να τον ξεκουράσουμε, να ξεκουραστούμε κι εμείς. Το σκέφτηκα…ώρες, μέρες και νύχτες.
Όπως και όλα τα μέλη της οικογένειας, που κάποιοι συμφωνούν μ' αυτή την αποτρόπαια ιδέα.…
Εγώ είμαι ανένδοτη. Τον βλέπω και διακρίνω καλά - παρά τα προβλήματα που έχει- αγαπά τη ζωή, τον ήλιο, το φαγητό, το χάδι. Με κοιτάζει στα μάτια και τον νιώθω σχεδόν να δακρύζει, ίσως από τον πόνο, ίσως απ’ την αγάπη του για τη ζωή που καταλαβαίνει πως σιγά -σιγά τον εγκαταλείπει.
Ούτε να σκεφτώ να του στερήσω αυτά που αγαπά. Το θεωρώ σκληρό, απάνθρωπο, όσο κι αν οι υπόλοιποι μου λένε πως «βασανίζεται». Από την άλλη σκέφτομαι αν θα μπορούσα να κάνω «αυτή την ένεση» σε κάποιον αγαπημένο άνθρωπο, αν υπέφερε.
Θεωρώ πως είναι το ίδιο δύσκολο να το αποφασίσεις, για μένα δεν έχει διαφορά.
Δεν με νοιάζει που έχει αλλάξει η ζωή μου, για να τον φροντίζω, δεν βγαίνω πια έξω, συχνά, δεν κάνω όσα θέλω για να είμαι κοντά του, μα η κάθε στιγμή που μοιράζομαι μαζί του, είναι για μένα χαρά και όαση.
Όσο μπορεί και κάνει έστω ένα βήμα, θα το κάνουμε παρέα, όσο κι αν αυτό ακούγεται άρρωστο ή περίεργο…όπως μου λένε γύρω.
Γιατί η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, δεν αφορά μόνο εμάς τους ανθρώπους, μα κάθε ψυχή πάνω στον πλανήτη.

Δεν μπορεί....

Κάποια μέρα θα ξανάρθει.
(Τόσες και τόσες ξαναήρθε)
Θα γυρίσει να μου πει όσα δεν είπε.
Θα σκεφτεί, τα μερόνυχτα που μεθούσαμε
κι ανασταίναμε τα κορμιά μας σε μανιασμένους έρωτες,
ανάκατους με μυρωδιές ανοιξιάτικες...

Δεν μπορεί,
θα νοσταλγήσει τον πόθο μου.
Θα ζητήσει δικαιολογίες,
θα κάνει σκηνές που κοιμήθηκα με τόσους άλλους.
Κι εγώ θα προσποιούμαι πως θα μ’ αρέσει αυτή η διαδικασία.
Θα του πω, πως όλους τους σύγκρινα μαζί του,
πως ήταν ανεπαρκείς, πως άφησαν κενό μέσα μου,
τις ώρες που υποκρινόμουνα στην αγκαλιά τους,
σαν τιμωρία - το μέτρο σύγκρισης - επέστρεφε,
στα σωθικά μου.
Θα του πω πως η τρύπα που άφησε μέσα μου,
ποτέ δεν έκλεισε κι ακόμα χάσκει.
Κι εκεί ακριβώς θα βρει την ευκαιρία,
να μου αραδιάσει μύρια όσα για το νέο του έρωτα,
το πάθος που ζει με λεπτομέρεια.
Κι εγώ θα αναγουλιάσω,
κουλουριασμένη,
νικημένη,
σχεδόν ετοιμόροπη κι ανάπηρη μετά την ομολογία του.
θα του χαμογελάσω για να να τον κερδίσω
(πόσο άλλο;)
Θα συρθώ μέχρι το μπάνιο,
θα μείνω μερικά λεπτά εκεί να ξεσπάσω την οργή μου,
δίχως να με δει,
και γυρνώντας
να του δείξω άλλη μια φορά την πόρτα, λίγο πριν σπάσω.
Κι ας πονάει το κορμί μου απ’ το σύνδρομο στέρησής του πάλι και πάλι

Θα γυρίσει, δεν μπορεί...
να πάρει τα ξυριστικά του...
την κάρτα ανεργίας του...
τα ένσημά του...

να ξεράσει προβλήματα,
-όπως πάντα-
και να μαζέψει
τα δεδομένα
δηλαδή

...Τα σκουπίδια του…

Ήρθε...η ώρα...που

Θέλω να ΞΕΡΑΣΩ
οργή και σάλια στην ΕΞΟΥΣΙΑ,
δηλώνοντας μ' αυτό το τρόπο
την αντίστασή μου
σ'αυτό το σαθρό σύστημα
αναλαμβάνοντας και την ευθύνη
που μου αναλογεί
για την κατάντια της
σε όλα τα επίπεδα...

Εκείνη, λατρεμένη, μοναδική

Mε έβαζε με τις πατουσίτσες μου αντικριστά πάνω στο κου-ντε-πιε της.
Με σήκωνε και με χόρευε, κρατώντας με απ’ τα χέρια.
Τραγουδούσε και παράλληλα το βλέμμα της δραπέτευε, πνιγμένο πότε σε γέλιο και πότε σε λυγμό.

Με περπατούσε κρατώντας μου το χέρι, στα ροζιασμένα σκληρά της δάχτυλα.
Κάναμε ατέλειωτες βόλτες, χτενίζοντας τις σκουριασμένες τραμπάλες στα πάρκα που περιπλανιόμασταν. Πάλι και πάλι.
Τα παραμύθια της με κοίμισαν άπειρες φορές.
Η βελούδινη φωνή της ακόμα σέρνεται στη σκέψη μου.

Τα μαύρα ρούχα της, κουβαλούσαν μια ιστορία, ανάκατη με μυρωδιά από περγαμόντο, λεμόνι και κρεμμυδάκια με ναφθαλίνη. Παρ’ όλα αυτά μπορώ να πω πως μου άρεσε. Και το αχ-βαχ της μου χτυπά ακόμα τα τύμπανα.

Τρυφερή και απόλυτη, δογματική και αθώα. Αργότερα με υπομονή με μάθαινε να κεντάω, να πλέκω. Μεγάλη έφεση στα οικοκυρικά. Είδε το ταλέντο μου. Μόνο ταλέντα έβλεπε σε μένα. Με κείνο το λεπτό βελονάκι στα χέρια, που έσερνε το κουβάρι πίσω του. Μαζί ίσως και τους ανεκπλήρωτους πόθους της. Ποτάμια δάκρυ είχε ρουφήξει. Δαντέλες για την προίκα μου. Συνήθως τα θαλάσσωνα, στη σταυροβελονιά. Δεν ήμουν για τέτοια προκοπή. Το είδε γρήγορα με τα μάτια της ψυχής της. «Είσαι για άλλη ζωή εσύ» μου έλεγε. Πάντα με χαμόγελο.

Κι εγώ τη ρωτούσα:
«Γιατί φοράς πάντα μαύρα;»
Τα μαύρα κρύβουν πένθος, πόνο, μαρτύριο.
Κάτι που τότε δεν γνώριζα μα θα μάθαινα αργότερα.
Το μίσησα το μαύρο χρώμα.

Πέρασαν χρόνια….
Κι ύστερα έμαθα πως μαρτύρησε, σε εξορίες, φυλακές, προδοσίες, ελπίδες για μια καλύτερη ζωή που προσδοκούσε και πάλεψε με την ψυχή της για μένα. Για όλους μας.
Αυτή ήταν η γιαγιά μου, που ποτέ δεν γνώρισα, κι όμως υπάρχει κόβοντας βόλτες στα όνειρά μου.
Την αναγνωρίζω σαν ζυγώνει από τη μυρωδιά…

Χρόνια πολλά, γεμάτα λουλούδια

Πρώτη του Μάη.
Τα λουλούδια γιορτάζουν.
Οι άνθρωποι γιορτάζουν.
Παίρνουν το αυτοκίνητο και ξεχύνονται στους δρόμους, φτάνοντας σε αργή κίνηση επιτέλους στη θάλασσα.
Απλώνουν τις ψάθες που μοιάζουν με οικόπεδα σε παραλίες και λιάζονται.
Tο Εθνικό ποτό-φραπεδάκι απαραιτήτως στο χέρι. Κι ο Πλούταρχος να σπαράζει στο υπό μάλης φορητό στέρεο.
Στη συνέχεια βγαίνουν τα τάπερ με τ'αυγά και τα σαλάμια, άντε και καμιά πιτούλα χτεσινή και το επιδόρπιο; ουζάκι στο τιγκαρισμένο καντίνα-ταβερνάκι.
Για να επιστρέψουν όλοι μαζί πάλι μποτιλιαρισμένοι και ικανοποιημένοι στα σπίτια τους, περιμένοντας το επόμενο Σ/Κ ή αργία για να επαναλάβουν μια από τα ίδια.
Κατάντια να σπρώχνεις τις μέρες, να τις ζορίζεις να προσπεράσουν.
Πάνε χρόνια που οι γιορτές έπαψαν να έχουν νόημα, να σημαίνουν κάτι.
Γιορτάζω όποτε μου κάνει κέφι. Ανάλογα με τα κέφια μου, τον ύπνο μου ή το ξύπνιο μου.
Στιγμές μοναχικές κατ’ επιλογή.
Χόρτασα γιορτές και πανηγύρια. Τσάμικα και καλαματιανά. Χορούς της κοιλιάς επίσης.
Πράγματα ασήμαντα, έγιναν σημαντικά και σημαντικά ασήμαντα.
Το ποδήλατό μου, η μουσική μου, οι συλλογές μου, τα κολλάζ μου, τα DVD μου, η βαρκούλα μου, οι βόλτες μου κι η κοσμάρα μου. Τυλιγμένη σε απλά πράγματα.
Προστατευμένη και ασφαλής.
Εκείνος να πλανιέται κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά.
Να του σκάω τρυφερά χαμόγελα, ανάμεσα στις σελίδες που ξεφυλλίζω, να τον ψάχνω στη σκέψη μου, να τον χάνω στις διαδρομές μου.
Ανθρώπινες σχέσεις.
Ιδιόμορφες, αταίριαστες, χαοτικές.
Να τον συναντώ και να μου ξεφεύγει στη συνέχεια.
Έρωτες απύθμενοι, έρωτες συγκλονιστικοί, έρωτες ανατρεπτικοί.
Ιδρωμένα κρεβάτια να στεγνώνουν το όνειρο μέχρι να σηκωθείς.
Στιγμές μαγικές που ξεπληρώνεις με δάκρυ και αίμα στη συνέχεια.
Κρατώ τα «σ’ αγαπώ» του σαν παρακαταθήκη και ξαναβουλιάζω στη σιωπηλή συγνώμη του.
Σιγά που πτοήθηκα. Συνήθισα πια.
Άλλη μια φορά.
Δίχως απορία, δίχως ερώτημα.
Χτες η χολή, προχτές οι πετρούλες που κατέβαιναν,
αύριο το ..."δεν μπορώ άλλη μια μέρα δίχως να σε δω, τρελένομαι".
Το φάγαμε, φίλε.
Αμ πώς ;
Γελάω. Γυρίζω την πλάτη. Θα περάσει κι αυτό.
Δεν είμαι εγώ για τέτοια.
Ευχαριστώ δεν θα πάρω και σήμερα.

Υποκρισία ή Αδιαφορία ;

Περασμένες 00.12.
Ο κόσμος σχεδόν κοιμάται. Πολλά από τα παιδιά γνωστών & φίλων μελετούν για τις πανελλήνιες, ακούγοντας μουσική σε χαμηλούς τόνους ή έχοντας την τηλεόραση σε θέση ΟΝ, δίχως φωνή, σαν εικόνα, απλά για συντροφιά.
Και για την ιστορία, κανάλια συμβατικά, που τις υπόλοιπες ώρες παίζουν αθλητικά, έχουν σε κανονική αναμετάδοση πορνό και μάλιστα σκληρού πορνό.
Επόμενο είναι κάθε έφηβος να μπλοκάρει, να κολλήσει τη μούρη στην οθόνη.
Τι κι αν εσύ, πήρες τα μέτρα σου και κλείδωσες τα υπόλοιπα; Εδώ δεν υπάρχει αστυνόμευση(σιγά μην υπάρχει κι αλλού)όλα είναι ελεύθερα. Όχι δεν διαμαρτύρομαι από σεμνοτυφία. Το αντέχω αν πέσει από σύμπτωση μπροστά μου, άσχετα αν αρνούμαι να το δω, και το τι πιστεύω για αυτού του είδους προβολές, είναι μια άλλη υπόθεση.
Οι αξιότιμοι κύριοι αρμόδιοι του Ρ/Τ αρκούνται στο να βάζουν πρόστιμα στον κάθε δημοσιογράφο που θα ανακοινώσει το όνομα του εγκληματία, του βιαστή, του παιδεραστή. Ομολογεί το έγκλημα, αλλά τον προστατεύουν.
Τόση υποκρισία κύριοι;
Μέχρι εκεί φτάνει η λογική τους.

Και κάτι που πρέπει να μας εντυπωσιάζει. Κανένα κανάλι δεν είδαμε όλες αυτές τις μέρες να ασχοληθεί με το θέμα της ΑΜΑΛΙΑΣ...
Κανένας δεν έχει αυτιά ;
Ούτε φωνή ;
Κανένας απ' όλους αυτούς δεν πονάει ;
Μήπως το προστάτευσαν για λόγους ανθρωπιάς ;
Ή μήπως δεν "πουλάει" και δεν θα τους φέρει νούμερα, ένα θέμα τόσο βαθιά ανθρώπινο ;
Ντροπή τους !

Υ.Γ. Να δείτε που όταν θα πάρει έκταση, πόσοι ακόμα θα τρέξουν βουτώντας την ευκαιρία, να κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις (του τύπου Παιδιού) που ήδη πήραμε μια γεύση.

Προτάσεις!

Επαναστατικές λύσεις σας προτείνω με το καλοκαιράκι που πια ξεδιπλώνεται σε ακτές και λαγκάδια. Κι επειδή η επικαιρότητα δεν μ' αφήνει αδιάφορη, πως σας φαίνεται η ιδέα να προτείνουμε άτομα του γούστου μας για τις επόμενες εκλογές?
Άτομα που είναι υπεράνω κάθε υποψίας, χρώματος, διανόησης, φρικιά, ψωνάρες και νούμερα, μπας κι έτσι δώσουμε γροθιά στο κατεστημένο που στροβιλίζεται στα κεφάλια μας.
Σκεφτείτε όλοι οι μπλόγκερς, να συνδικαλιστούμε, αφήνοντας τη φωνή μας να βγει κι έξω απ' τα δικά μας σύνορα?
Ο καλύτερος τρόπος γελοιοποίησης της ρεμούλας πραγματικότητας!
Ούτως ή άλλως καμιά εξαγγελία προεκλογική δεν πραγματοποιήθηκε.
Όλα χειρότερα!
Οι ολίγοι εξακολουθούν και "παίζουν" με τους υπόλοιπους!

Θέλω να δω τα μούτρα τους μετά.

Η δικιά μου πρόταση:

Τσίλα
Κατμαν
Λουκά
Η έξω απ' τα δόντια
και φυσικά Leader of the game : Ανίτα Πάνια
Τουλάχιστον απ' αυτή τη λίστα δεν θα έχουμε απαιτήσεις!
Στη διάθεσή σας η συνέχεια της λίστας

Δυο μόλις βήματα...

Χτες καιγότανε η Αθήνα. Θλίψη, σε παγκόσμια μετάδοση
Πιο κάτω, μόλις δυο βήματα οδός Σκουφά,
ο ένστολος κύριος, νωχελικά έβγαζε το μπλοκάκι του απ' την κωλότσεπη,
κείνο το δίχρωμο, να γράψει το νεαρό που περνούσε με το παπάκι του δίχως κράνος, τρέχοντας να συναντήσει το μεροκάματο..

Τα σχόλια δικά σας...

Υπόγειες διαδρομές

Μέσα στις περιπλανήσεις μου στη μπλογκόσφαιρα, συναντώ άτομα τόσο διαφορετικά μα και τόσο όμοια μεταξύ τους. Όλες οι ηλικίες, σκέψεις, ιδέες που χαρακτηρίζουν τον κάθε ένα από μας. Μια μικρογραφία της κοινωνίας θα τό' λεγα.
Ταλέντα, ταλεντάρες, μικρότερα ταλέντα. Απλοί ή απλοϊκοί, καθημερινοί άνθρωποι. Χαρισματικοί άνθρωποι ή προβληματισμένοι, ψαγμένοι.
Χαρά και θλίψη.
Ελευθερία έκφρασης, ομάδες μικρές και μεγάλες, ανταλλαγή επισκέψεων, φιλοφρονήσεων.
Ένας χώρος ιδιοκτησιακός κατά κάποιο τρόπο του καθενός από μας.
Και έως εδώ οκέι.
Αυτό που με προβλημάτισε και δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα, περιδιαβαίνοντας στα μπλογκς μερικών από μας, είναι η διαπίστωση του πόσο κακό κάνουν στον εαυτό τους. Κι ενώ πρόκειται για άτομα ευφυέστατα, με ατάκες και σχόλια πέραν του νορμάλ καταδικάζουν τον εαυτό τους σε λύσεις που πάνε με σιγουριά σε μονοπάτια χρεοκοπίας, αφού οδεύουν ολοταχώς προς το θάνατο. Επιλογές τους θα μου πείτε.
Ίσως είναι και πιο έξυπνα άτομα από μας. Και ποια είμαι εγώ που θα κρίνω, θα μου πείτε. Όμως δεν μπορώ να μην σχολιάσω τις επιλογές τους. Γράφουν τόσο όμορφα κι από την άλλη μιλούν για «ντίρλες» και άλλα παρόμοια.
Να τρυπιέσαι, να υποφέρεις για δυο τρεις ώρες χαμένος βλέποντας το απόλυτο κενό,το ταβάνι στην "ξάπλα", δηλαδή στο τίποτα. Λευκό.
Βέβαια κι αυτοί εμάς, μας βλέπουν παράξενα, απαξιωτικά, μας λένε ξενέρωτους και δεν ξέρω τι άλλο.
Μα να σου χαρίζεται απλόχερα η ΖΩΗ κι εσύ να της γυρνάς τη πλάτη ;
Δεν θα μπορέσω ποτέ να το καταλάβω γαμώτο.

Τόσο απλά κουμπαρούλα μου

Μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα, έμαθε τα μαντάτα.
Καθόλου ευχάριστα. Ο γιατρός την καθησύχασε από συνήθεια.
Κατάλαβε από ένστικτο πως θα έμπαινε σε διαδικασίες.
Αυτή όμως; γιατί; νέα, όμορφη με όνειρα.
Είχε ακούσει αυτά που γίνονται τριγύρω της,
έως τότε φαντάζανε μακρινά
Χημειοθεραπείες, ταλαιπωρία, αγώνας, με αμφίβολα αποτελέσματα.
Θα γινόταν βορά στους λύκους που λέγονται γιατροί.
Θα γινόταν ένα πείραμα ακόμα στο καταρρέον σύστημα.
Δεν θα μπορούσε να αυτό-εξυπηρετηθεί
Θα έψαχνε τρόπους να σώσει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά της.
Θα, θα, θα…
Έφυγε απ’ το ιατρείο με σκυμμένο κεφάλι,
με τα ΘΑ που τα’ βλεπε να έρχονται απειλητικά
κατά πάνω της
κι όλες τις σκέψεις, κείνες που οδηγούν σε μονόδρομο.
Δεν είπε κουβέντα σε κανέναν.
Δεν ήθελε.
Έφτασε στο σπίτι και σε λίγες μέρες μπήκε στον κυκεώνα των εξετάσεων.
Επώδυνες, σαν διαδικασία, απελπιστικά επώδυνες σαν αναμονή.
Καρκίνος, και όχι το ζώδιο κουμπαρούλα μου,
μια λέξη που ακούγεται όλο και συχνότερα στις μέρες μας.
Σαν το καλημέρα κάτι.
Πήρε έναν αγαπημένο φίλο τηλέφωνο.
Γιατρός, καμία σχέση με το ειδικό πρόβλημά της.
Βρεθήκανε, είδε τα αποτελέσματα.
Στο βλέμμα του τα είδε όλα.
- Θέλω να με χειρουργήσεις, εσύ, του είπε.
- Μα δεν έχω ποτέ χειρουργήσει ανάλογη περίπτωση.
- Δεν πειράζει, θα μάθεις σε μένα.
Η απόφαση πάρθηκε παρά τους φόβους και τις αντιδράσεις του.
Αν ήταν να πεθάνει, τουλάχιστον θα πέθαινε με το σεβασμό
Και την μεταχείριση
Που της έπρεπε, όμορφη και χαμογελαστή
με την αγαπημένη μουσική της να παίζει στο ψυχρό δωμάτιο.
Ετοιμάστηκε.
Έγραψε γράμματα και τα φύλαξε σε ασφαλές σημείο,
τακτοποίησε κάρτες, πληρωμές, εκκρεμότητες, ούτως ή άλλως καταχρεωμένη, πάντα.
Tο χάος στα ντουλάπια της.
Τώρα ήρθε ο καιρός να τα βάλει σε τάξη.
Υστεροφημία, βλέπεις!
Έκρυψε,κατέστρεψε, φανέρωσε άλλα, όσα ήθελε.
Περίεργη διαδικασία, πρωτόγνωρη.
Έφτιαξε τα νύχια της, έβαψε τα μαλλιά της.
Ετοίμασε τη βαλίτσα της κι αποχαιρέτησε αγαπημένους φίλους,
σαν να φεύγει ταξίδι, κάτι άλλωστε που έκανε συχνά.
Αφέθηκε στα χέρια του αγαπημένου φίλου περί τις ...9 ώρες.
Και σήμερα είναι εδώ ανάμεσά σας, μαζί σας, 3 χρόνια μετά,
Νικώντας το «θηρίο»
…και το παλεύει άνισα
Γιατί η αγάπη για ζωή, είναι ένα όπλο
που καταθέτει καθημερινά,
μακριά και πέρα από τη θλίψη
ξέροντας πως κάθε λεπτό ζωής,
είναι χυμός που πρέπει να ρουφά ως το μεδούλι...
Όπως και να’ χει "ο κύβος ερίφθη" κουμπαρούλα μου.

Ότι "μαγεύει"

Η κοινωνία των μελισσών αποτελείται από τη βασίλισσα, τις εργάτριες καιτους κηφήνες. Ο ρόλος της βασίλισσας είναι να γεννά αυγά και παρά το όνομά της ούτε διοικεί ούτε επιβάλλεται. Οι εργάτριες την ταΐζουν κατευθείαν στο στόμα.

Οι εργάτριες κάνουν όλες τις δουλειές μέσα και έξω από την κυψέλη.
Οι κηφήνες παράγουν θερμότητα και ζεσταίνουν το γόνο, αερίζουν την κυψέλη το καλοκαίρι κουνώντας τα φτερά τους. Διαμοιράζουν το νέκταρ και γονιμοποιούν τη βασίλισσα. Δεν είναι λοιπόν οι τεμπέληδες εραστές όπως συνήθως πιστεύουμε, αλλά ο ρόλος τους είναι σημαντικός.

Η γλώσσα των μελισσών :
Οι μέλισσες συνεννοούνται μεταξύ τους με χορό, συχνά με σπαρταριστό ρυθμό, ηχητικές εκπομπές και οσμές.

Σχέσεις μελισσών από διαφορετικά μελίσσια :
Οι μέλισσες δεν δέχονται ξένη μέλισσα ή βασίλισσα μέσα στην κυψέλη τους. Οι φύλακες που προστατεύουν την είσοδο την αντιλαμβάνονται αμέσως, την πλησιάζουν, την ψάχνουν με τις κεραίες τους και την πετούν έξω από την κυψέλη ή την σκοτώνουν με το κεντρί τους, αν επιμένει να μπει. Εξαίρεση κάνουν για τους κηφήνες, που είναι καλοδεχούμενοι σε όποια κυψέλη κι αν μπουν, καθώς και για τις μέλισσες, που με γεμάτο τον πρόβολο με νέκταρ και τα πόδια από γύρη, μπαίνουν κάποτε κατά λάθος σε ξένη κυψέλη και γίνονται δεκτές φιλικά.

Διάρκεια ζωής : Η βασίλισσα ζει μέχρι 4 - 5 χρόνια, αλλά ύστερα από το δεύτερο χρόνο της ζωής της αρχίζει να γερνά, λιγοστεύει ο αριθμός των αυγών που γεννά και γι' αυτό συνήθως οι εργάτριες την αντικαθιστούν. Η εργάτρια ζει μέχρι 40 μέρες. Ο κηφήνας ζει 4 μέχρι 5 μήνες.

Αναπαραγωγή : Όταν εκκολαφθεί από το βασιλικό κελί ή βασιλοκύτταρο η βασίλισσα τις πρώτες 2-3 μέρες περιφέρεται μέσα στην κυψέλη σαν ξένη, αδιάφορη για τις μέλισσες που την τριγυρίζουν, όπως και εκείνες είναι αδιάφορες για τη νέα βασίλισσα , την οποία ούτε περιποιούνται ούτε την τρέφουν. Την τρίτη μέχρι την πέμπτη ημέρα από την εκκόλαψή της, εφόσον ο καιρός είναι καλός, ηλιόλουστη ημέρα χωρίς άνεμο, βγαίνει στη σανίδα πτήσεως της κυψέλης και κάνει μερικές δοκιμαστικές πτήσεις διαγράφοντας κύκλους μπροστά στην κυψέλη, χωρίς να απομακρυνθεί περισσότερο από δύο τρία μέτρα, με το κεφάλι πάντα γυρισμένο προς την κυψέλη, σημαδεύοντας τη θέση της κυψέλης της σε σχέση με τα αντικείμενα που την περιτριγυρίζουν. Όταν έπειτα από αλλεπάλληλες τέτοιες πτήσεις χαράζει στο μνημονικό της την τοποθεσία της κυψέλης της, τότε ξεκινά με ορμή για το γαμήλιο ταξίδι και αμέσως τρέχουν κατόπι της οι κηφήνες της κυψέλης και των άλλων κυψελών, όσοι πετούν στην περιοχή εκείνη, προσελκυόμενοι από την ουσία που εκκρίνουν οι σιαγονικοί αδένες της βασίλισσας. Το ζευγάρωμα με τον κηφήνα γίνεται πετώντας ψηλά στον αέρα. Η βασίλισσα ζευγαρώνει με τον πρώτο κηφήνα που την πλησιάζει από τους πολλούς που την κυνηγούν και αυτός φυσικά θα είναι ο πιο ταχύς και ο πιο δυνατός για να μπορέσει να την φτάσει στο φρενιασμένο πέταγμά της. Πάντως το τίμημα της επιτυχίας του κηφήνα να γονιμοποιήσει τη βασίλισσα είναι ο θάνατος, γιατί στο ζευγάρωμα αποσπώνται τα γεννητικά του όργανα και πέφτει νεκρός από τον ακρωτηριασμό. Μετά το γαμήλιο πέταγμα η βασίλισσα επιστρέφοντας στην κυψέλη της καθαρίζεται από τις μέλισσες, ακολουθεί ανάπαυση 48 ωρών και αμέσως κατόπιν αρχίζει να γεννά. Όταν γεννήσει 80 με 100 αυγά σταμάτά λίγα λεπτά για να ξεκουραστεί και να πάρει τροφή. Τότε αμέσως οι μέλισσες που την περιτριγυρίζουν την χαϊδεύουν με τις κεραίες τους και την τροφοδοτούν μέσα στο στόμα με βασιλικό πολτό.

Αναζήτηση τροφής : Οι μέλισσες μπορούν να απομακρυνθούν μέχρι 3 - 4 χιλιόμετρα από την κυψέλη προς αναζήτηση τροφής.

Η μέλισσα στην τέχνη :

"Κι άσπρα, γαλάζια, κόκκινα καλούν χρυσό μελίσσι", Σολωμός
"Το 'να χέρι μου κρατεί μέλισσα θεόρατη", Ελύτης
Σε Ομηρικό ποίημα αναφέρεται: "Τρεις σεβάσμιες φτερωτές παρθένες που μάντευαν τρώγοντας μέλι"
Στο μυθιστόρημα του Λουντέμη ο βασικός ήρωας ονομάζεται Μέλιος
Οι τρεις ιεράρχες χαρακτηρίζονται ως "μελίρρυτοι ποταμοί της σοφίας" στο απολυτίκιό τους.
"Μέλισσα" τίτλος θεατρικού έργου του Καζαντζάκη.
"Μελισσοκόμος" τίτλος ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
"Η εποχή της Μελισσάνθης" κύκλος τραγουδιών του Μάνου Χατζηδάκη.
"Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες" το γνωστό μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη

Πηγή πληροφοριών: http://www.kynigos.net.gr/bees/koinonia.php

Δικό μου σχόλιο : Α. Πόσο αρμονική και όμορφη θα ήταν και η δική μας κοινωνία, εάν δανειζόταν μερικά μονάχα σημεία σεβασμού και συνεργασίας απ' την κοινωνία της μέλισσας!
Β. Όσο και αν ο άνθρωπος έκανε και κάνει μανιώδεις επιδρομές ενάντια στη φύση, συνήθως καταστροφικές, ΔΕΝ κατάφερε να κατασκευάσει το μέλι και τα παράγωγά του.

IKEBANA, αγάπη μου!

IKEBANA είναι η ιαπωνική τέχνη ανθοδετικής.
Έχει σχέση με τη σύνθεση διαφορετικών φυσικών στοιχείων σε μια ολοκληρωμένη μορφή δημιουργίας. Είναι φιλοσοφία, δημιουργική έκφραση μέσα από κανόνες κατασκευής. Τα υλικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν είναι κλαδιά, φύλλα, άνθη, κοχύλια, κορμοί. Το κεντρικό της στοιχείο, δηλαδή η βάση της, που είναι και η καρδιά μιας σύνθεσης, είναι ένα πάντρεμα συνδυασμών χρωμάτων, σε φυσικές μορφές - γραμμές - φόρμες.
IKEBANA είναι μια τέχνη, όπως η ζωγραφική ή η γλυπτική.
IKEBANA αλλιώς είναι η ιαπωνική αγάπη και σεβασμός προς τη φύση.

Στην Ιαπωνία η φυσική ομορφιά ισοδυναμεί με θρησκεία. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμη και στα σύγχρονα αστικά συγκροτήματα τσιμέντου-ασφάλτου, επιδεικνύουν μια εντυπωσιακά ισχυρή επιθυμία να υπάρξει λίγη φύση κοντά τους. Οι ξένοι επισκέπτες στο Τόκιο είναι συχνά έκπληκτοι όταν παρατηρούν πως ο οδηγός ταξί έχει κρεμάσει ένα μικρό βαζάκι με ένα λουλούδι, σε εμφανές σημείο του ταξί του. Δεν υπάρχει γιαπωνέζικο σπίτι δίχως στοιχείο floral.
Η φύση αλλάζει πάντα. Τα φυτά αυξάνονται, αλλάζουν όψεις, επανειλημμένα καθ' όλη τη διάρκεια των εποχών. Η φύση έχει το ρυθμό και τη διαταγή της. Η συνειδητοποίηση αυτού είναι το πρώτο βήμα στην ανάμειξη της τέχνης IKEBANA.
Σε γενικές γραμμές, η IKEBANA στοχεύει όχι να φέρει ένα πεπερασμένο κομμάτι της φύσης μέσα στο σπίτι, μα να δημιουργήσει μια σύνδεση αρμονίας και ομορφιάς, μεταξύ εσωτερικού και υπαίθριου χώρου. Είναι η προσπάθεια ρύθμισης αυτών των δύο στοιχείων για να παραμένει κοντά στη φύση ο άνθρωπος.
Θεωρείται πως η πνευματική πτυχή IKEBANA είναι πολύ σημαντική. Φέρνει ηρεμία, ζεις τη στιγμή και εκτιμάς τα πράγματα στη φύση που προηγουμένως είχαν φανεί ασήμαντα. Η ΙΚΕBANA εμπνέει και μεταφέρει την ομορφιά σε όλες τις μορφές τέχνης - ζωγραφική, μουσική, κ.λπ.

Οποιοσδήποτε φυτικός ιστός - κλαδιά, φύλλα, βρύο, φρούτα, μαραμένα φύλλα, λοβοί σπόρων, εκτιμούνται ιδιαίτερα καθώς και τα λουλούδια στην πλήρη άνθιση.
Εάν μια εργασία αποτελείται από μόνο ένα είδος υλικού ή πολλών διαφορετικών ειδών υλικών, η επιλογή κάθε στοιχείου στη ρύθμιση απαιτεί καλλιτεχνικό μάτι. Ο δημιουργός έχει την ικανότητα να συνδυάζει τα υλικά για να δημιουργήσει ένα είδος ομορφιάς που δεν μπορεί να βρεθεί στη φύση σε ένα και μόνο σύμπλεγμα. Ο δημιουργός απλά τα φέρνει κοντά, τα δένει.
Σε ασύμμετρες φόρμες, σε αρμονία υλικών, χρωμάτων, αισθητικής, η δημιουργία μιας σύνθεσης γίνεται η γέφυρα να φτάσεις στο Θεό μέσω της φύσης, όπως μας έλεγε η δασκάλα μας πριν λίγα χρόνια, που μας μύησε στην τέχνη-τεχνική της ΙΚΕΒΑΝΑ.
Κάθε σύνθεση πρέπει να έχει μονό αριθμό: 1, 3, 5 (στο ίδιο είδος) να κόβονται λοξά στη βάση τους πάντα μέσα στο νερό, για να μη χάσουν την επαφή ζωής τους.


Αν αυτό το δοκιμάσετε, θα διαπιστώσετε πως τα λουλούδια σας θα έχουν χρόνο ζωής περισσότερο από τον αναμενόμενο. Πρέπει να τοποθετούνται κοιτάζοντας προς το Θεό, ουσιαστικό χαρακτηριστικό γνώρισμα σε κάθε σύνθεση. Κι εκείνα ανταποδίδουν την αγάπη τους και το ευχαριστώ τους, μιλώντας μαζί του!

H Άννα...

Η Άννα είναι «η κολλητή» τα τελευταία 10 χρόνια και πλέον.
Μαζί μοιραστήκαμε κοινά όνειρα, το χωρισμό της, το πονεμένο διαζύγιό της, τις ανασφάλειες που προέκυψαν κατόπιν, τις αλλαγές και των δύο μας σε δουλειές και επιτυχίες, τις αποτυχίες μας. Τους έρωτές μας και τις απογοητεύσεις μας. Τις βαρυσήμαντες δηλώσεις μας. Το μεγάλωμα της κόρης της.
Όλα με γέλια ακόμα και στις πιο μαύρες μας. Έχουμε κοινούς κώδικες επικοινωνίας. Κοινά πράγματα που μοιραζόμαστε. Αυτοσαρκαζόμαστε, κάνουμε γκάφες και περνάμε καλά ακόμα και μέσα στη σιωπή μας.

Κατάλαβα πως σήμερα με χρειαζόταν.
Ήθελε να κοιμηθώ στο σπίτι της. Όχι πως αυτό δεν συνέβαινε συχνά αυτά τα χρόνια. Μόνο που σήμερα όλα φαίνονταν πως ήταν διαφορετικά. Για κάποιο λόγο.

- Θέλω να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι σήμερα (η κόρη της Σμαρώ έλλειπε).

Κοιτούσε κάθε λίγο το ρολόι της, ήταν ανήσυχη.
Την καθησύχασα, βάζοντας ένα ποτό. Θα ήταν γύρω πριν τις 11.00, βράδυ.
Στα δέκα έξι και πλέον, η μικρή, παιδί όμως.
Συνήθως αρνείσαι να δεις το παιδί σου, το παιδί της κολλητής σου να μεγαλώνει.
Χαρούμενη η μικρή, σε κανένα μισάωρο μπήκε μέσα στο σπίτι τραγουδώντας με το φλερτ της. Φαινόταν τόσο εύθραυστη, μα τόσο ευτυχισμένη!
Η Άννα είχε προλάβει να μου πει τον πόνο της, στο μεταξύ.
Η Σμαρώ απόψε θα κοιμόταν στο σπίτι για πρώτη φορά με το φίλο της.
Αντέδρασα σα φίλη, αφού νόμιζα ακόμα πως η Σμαρώ δεν είχε μεγαλώσει, δεν είχε φτάσει ο καιρός της.

- Μπράβο μυαλά που κουβαλάς! Δεν είναι πολύ νωρίς για έρωτες; Τη ρώτησα.
- Εγώ είμαι αυτή που πρότεινα να έρθουν τα παιδιά στο σπίτι. Μακριά από ξενοδοχεία και περίεργα πάρκα. Τι ήθελες να κάνω; Αν δεν το έκανα, το πιο πιθανόν ήταν να μην το μάθαινα, ή να το μάθαινα όταν θα ήταν πολύ αργά. Και θα ήταν εκτεθειμένη σε κινδύνους.

Το σκέφτηκα κι είχε δίκιο. Δεν το καταλάβαινα τότε.
Η Άννα δεν έκλεισε μάτι εκείνη τη νύχτα. Κάποια στιγμή με ξύπνησε δίπλα της.
Μου έσφιγγε το χέρι από φόβο, από αγωνία.
Θα ήταν 04.00 το πρωί. Ησυχία απόλυτη στο σπίτι.

- Καταλαβαίνεις τι έκανα σήμερα, την απόφαση που πήρα ; με ρώτησε
Και όμως τρέμω, συνέχισε.

Την δική της «πρώτη φορά» την είχε ξεχάσει, πιθανόν και η δική μου να μην είχε καμιά σημασία.
Έτρεμα κι εγώ, μόνο που δεν ήμουνα στη δική της θέση κι ίσως ποτέ δεν θα καταλάβαινα, πως μια μητέρα αντιμετωπίζει αυτή την πρώτη «συνάντηση» της μονάκριβης κόρης της με τον ΕΡΩΤΑ.
Πόσο μπορεί να φοβάται.
Και πόσο δεν μπορεί να το αποφύγει.
Αυτό που έμαθα όμως μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία είναι πως η Άννα ήταν πιο συγκροτημένη και πιο ώριμη από μένα.
Γιατί αυτή «την πρώτη φορά» μονάχα έτσι μπορείς να την αντιμετωπίσεις.
Ήρεμα και ψύχραιμα και κυρίως κοιτάζοντας την αλήθεια που έφτασε μόνο κατάματα.
Γιατί ΔΕΝ ήξερα τελικά τόσο καλά την Άννα και τώρα είχε έρθει ο καιρός να την γνωρίσω!
Και να της πω μπράβο της!

Νάμαι

Υπάρχω στα καλοκαίρια,
στη θάλασσα στο κύμα,
Στο σύννεφο στη βροχή,
Στην Ανατολή και στη Δύση,
Στις μοναχικές περιπλανήσεις μου,
Στην προσφορά μου σε άλλους
Δίχως να περιμένω να πάρω πίσω,
Σε όσα μου χαρίζονται
Στα όνειρα τα απατηλά
Που τελειώνουν πριν καν αρχίσουν
Στη μουσική και στις εικόνες μου
Στα βιβλία μου
Στους λίγους φίλους μου
Και στους πολλούς γνωστούς μου
Στα ταξίδια μου και στις αναμνήσεις τους
Στο χορό
Στον αθλητισμό μου
Με τις χαρές και τις λύπες του
Στα ρίσκα μου
Στον αέρα πετώντας
Αδιόρθωτη
Στα λάθη που επαναλαμβάνω
και μ' αρέσει
Στις διεκδικήσεις μου
Στα άλλοθι μου
Στις υπεκφυγές μου
Στις απλές καθημερινές στιγμές μου
Που μοιάζουν μεταξύ τους
Στον έρωτα που έχω για τη ζωή
Για τον ίδιο τον έρωτα
Για όλα όσα έρχονται και γεύομαι
Για όλα όσα έρχονται και σβήνουν
Γιατί για μένα όλα αυτά μαζί
Κάνουν δυό τόσο δα λεξούλες
τεράστιες
και τις ονομάζω
ΑΓΑΠΗ για ΖΩΗ

Κοίτα

Γύρνα τα μάτια
και δες τι άφησες πίσω σου
ένα βουνό σιδερικά
που σκούριασαν σε βάθος χρόνου ...
και μάλλον δεν πρέπει να με νοιάζει!