Σε σκέφτομαι κάθε ώρα...

Έφυγες…
Κι είναι σαν χτες…
Πέρασαν δύο μήνες και δεν γιορτάζω βέβαια.
Τη θέση της βαθιάς θλίψης στη καρδιά μου την έκανα δύναμη να προχωρήσω πάλι, να συνθλίψω τα όριά μου, να οριοθετήσω τα όνειρά μου, να μεταμορφωθώ και να τηρήσω τις υποσχέσεις μου που έπαιρνα πίσω γιατί ήξερα πως μονάχα ΕΣΥ θα δικαιολογούσες. Μου λείπουν οι καθημερινές μας εξομολογήσεις, το ζεστό βλέμμα σου,
η αγκαλιά σου να με ζεσταίνει,
τα λεκτικά λάθη σου, οι φιλοσοφημένες σκέψεις σου,
ΕΣΥ ολόκληρη δίπλα μου.
Παραμερίζω τον εγωισμό μου γνωρίζοντας καλά πως εκεί που είσαι περνάς καλύτερα από δω που ήσουν.
Κι είναι περίεργο, μα ναι συμβαίνει, νιώθω πως με ακούς, με βλέπεις, με νιώθεις, με αγγίζεις….κι ας μη μπορώ εγώ να σε κρατήσω ερχόμενη στα όνειρά μου.
Δεν ρώτησα την αδελφή μου τελευταία αν ακόμα κοιμάται στις εννέα κάθε βράδυ για να σε περιμένει…
Σε μένα ήρθες…
Και θα ξανάρθεις, πολλές φορές…
Μας έμαθες τόσα πολλά και τόσα λίγα ταυτόχρονα.
Δεν πρόλαβες, βλέπεις…
Το πιο σπουδαίο απ’ όλα πόσο γενναία κρατήθηκες μέχρι την τελευταία ώρα. Πόση δύναμη, πόση αξιοπρέπεια μπορεί να μείνει στον άνθρωπο μετά την κατάντια και την «ξεφτίλα» που τον κερνάει αυτή η γαμημένη αρρώστια; Όσο κι αν πονούσα σε θαύμαζα και σου χαμογελούσα κλεφτά μέσα από την κραυγή της ατέρμονης αγωνίας μου.
Μπορεί να ένιωσα διαλυμένη όλους τους μήνες της βασανιστικής δοκιμασίας σου, μπορεί να έχασα την πίστη μου, μπορεί να βγήκα από την πέτσα μου έξω κι ίσως κι απ’ την ψυχή μου, μα ήταν οι ώρες που μου μάθανε καλύτερα από ποτέ, πως αυτή η αγάπη είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ.
Ξεκουράσου… τώρα που έγινες άγγελος καλή μου

Τόλη μου...

Με πήραν τα κλάματα Τόλη μου.
Πολλά τα λεφτά, παρά λίγο έξι ολόκληρα μύρια κι όχι δραχμούλες, αλλά ευρώπουλα..
Καμία σχέση ο ίδιος με το χρήμα, λέει…
Ε και λοιπόν ;
Όταν η κυρά σου αγόραζε από τον πενιχρό μισθάκο της ακίνητα εδώ κι εκεί…δεν ήξερε ;
Τώρα αναρωτιέμαι βέβαια που όλη μου τη ζωή δουλεύω σαν είλωτας κάνοντας το σκατό μου παξιμάδι που δεν κατάφερα να πάρω κι εγώ ένα τόσο δα ακίνητο όχι του ενός μυρίου, αλλά ούτε 10χίλιαρου. Και με πιάνει ζήλια κακιά που δεν είχα κι εγώ ένα κορόιδο, σαν εσένα.
Τόσο άχρηστη πια ;
Ψάξε να τα βρεις εκεί που στα φάγανε για να αποσβέσεις το χρέος σου Τόλη μου.
Αλλιώς πες τους να πουλήσουν ότι απέκτησαν με το λαρύγγι το δικό σου.
Γιατί τα είδωλα Τόλη μου έχουν σε όλα συνέπεια και κυρίως σε αυτούς που τους έκαναν είδωλα.

Μανούλα μου

Βλέπεις το θεριό που λέγεται θάνατος μια δρασκελιά από σένα και …χάνεσαι! Αντιδράς, τα βάζεις μαζί του, τον καλοπιάνεις, τον κανακεύεις μήπως τον απομακρύνεις μα κείνος στριφογυρίζει γύρω απ’ το προσκεφάλι της μάνας και παίζει το κρυφτούλι μαζί της.
Λες και μπορεί να αναμετρηθεί σε δυνάμεις.
Εκείνη ανήμπορη, πονεμένη, φοβάται για μας που αργά-αργά αφήνει πίσω της…
Κι εγώ, εμείς ανίκανοι να πάρουμε τους πόνους σου μανούλα μας, να ανακουφίσουμε τη ψυχούλα σου που χάνεται λίγο-λίγο. Κουρασμένη από κείνο το πήγαινε έλα σου στα νοσοκομεία της ταλαιπωρίας, της ατέλειωτης αναμονής και της αναλγησίας, γιατί τάχα δεν είσαι δα και μικρό παιδί για να βοηθηθείς… Μα ο πόνος που χάνεσαι και λιώνεις δεν γράφει ηλικία μανούλα μου. Για μένα, για μας είναι σαν να ξαναμεγαλώνουμε απ’ την αρχή ένα μωρό, που δίχως τη φροντίδα μας θα σβήσει. Και η ώρα που μας χρειάζεσαι είναι η τωρινή.
Να σβήσουμε τη δίψα απ’ τα κοκαλωμένα χείλη σου.
Να μοιραστούμε τους πόνους σου, αυτούς που σε τρελαίνουν.
Να σε αγγίξουμε κι αν γίνεται να ζεστάνουμε τις ώρες σου, τούτες τις τελευταίες.
Να σε κοιτάξουμε στα μάτια κρύβοντας το πόνο της ψυχής μας και να σου δίνουμε δύναμη κι ελπίδα απ’ αυτή που δεν έχουμε, γιατί ξέρουμε.
Να σε ευχαριστήσουμε για όσα μας έμαθες.
Θυμώνω μανούλα μου που φεύγεις με τέτοιο τρόπο…γιατί σου άξιζαν τα καλύτερα.
Φοβάμαι μανούλα μου, που πίσω σου μ’ αφήνεις…

Σκουπίδια και ανακύκλωση- ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ

Χρειάστηκε να νυχτοπερπατήσω φίλοι μου για να ανακαλύψω τι;
Πως οι κάδοι μπλε - πράσινος καταλήγουν στον ίδιο συλλέκτη απορριματοφόρο...
Ήμαρτον και έλεος!
Τόσος κόπος μου τα τελευταία χρόνια, τόση ταξινόμηση και φροντίδα, τόση ενημέρωση γνωστών και φίλων ενίοτε και επιθέσεις εναντίον τους για την περιβόητη ανακύκλωση να καταλήγουν στην ίδια χωματερή και στην ίδια "λακκούβα"!
άραγε η φίλη μας η Ευρώπη το γνωρίζει ;
αν δεν απατώμαι μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ μας τα χορηγεί ανά έτος για το σκοπό αυτό.
Προς τι όμως ; Συμβαίνει και στους υπόλοιπους δήμους, για ψάξτε το!

Εκλογές 2009

Αφισσορύπανση και σκουπίδια.
Πανό και φωτογραφίες αψεγάδιαστες, βγαλμένες σαν από παραμύθι.
Νεράιδες και πρίγκιπες με αθώα βλέμματα να ατενίζουν την ελπίδα που δεν φαίνεται.
Υποσχέσεις και όνειρα χορταριασμένα κι ανέφικτα.
Κι εμείς «βόδια» στο πανηγυράκι του μια από τα ίδια.
Υπομένουμε….
Αλλά δεν αναμένουμε…
Γιατί ξέρουμε πως το βόλεμα του καθενός συνάδει με το ψέμα
Γιατί επίσης ξέρουμε πως ότι πιούμε κι ότι φάμε κι αν είναι τυχερός ο κώλος μας
Μπορεί κι αυτός να αρπάξει.
Φταίμε και θα μας κοπεί πάλι το χέρι μαχαίρι…
Αλλά υπάρχει χρόνος έως τις 4 Οκτωβρίου
έτσι θέλω να πιστεύω...
για να μπορώ να ελπίζω...

Ελληνικό Λάδι

Μη μου πείτε πως το ελληνικό λάδι ΔΕΝ είναι το καλύτερο !
Πάει στις ελληνικές σαλάτες, στα λαδερά φαγητά, στις εφορίες, στις εξετάσεις οδήγησης, σε γιατρούς, στις πολεοδομίες και σε πολλές άλλες περιπτώσεις αυτών των τεμπελοχαβαλέδων στις δημόσιες υπηρεσίες κάτι σαν γαστρονομικό συνοδευτικό απαραίτητο για κάθε είδους εξυπηρέτηση.
Και το χειρότερο ;
Το συνηθίσαμε τόσο που δίχως αυτό δεν μπορούμε βήμα να κάνουμε.
Ελληνάρες σας γουστάρω που πήγατε στις παραλίες.
Δεν ιδρώνει ούτε το μανίκι σας ντάλα καλοκαίρι κι ας είναι άδεια η τσέπη σας!

Αλλά κι αν έβαλε ο Μανωλιός τα ρούχα αλλιώς, θα γίνει κάτι ;

Έγκλημα και αυτοτιμωρία

Φωνάζει τούτο το μπλογκ για εγκληματικότητα και κοινωνικά φαινόμενα, παγίδες που εγκλωβιστήκαμε βγάζοντας οι ίδιοι τα μάτια με τα χέρια μας.
Μα ποιος τελικά ακούει ;
Ο νεαρός από εκδίκηση, οργή, απόρριψη ή κατάθλιψη έφτασε στο σημείο να τιμωρήσει και να αυτοτιμωρηθεί αφήνοντας με αυτό τον τρόπο ένα μακάβριο και τραγικό στίγμα πίσω. Ηρωοποιείτε κατά κάποιο τρόπο.
Αφού προβάλλεται από κάθε μέσο η πράξη του.
Γίνεται γνωστός στο πανελλήνιο. Τα παιδιά μας τον νιώθουν και μόνον αυτά. Τώρα ψάχνουν οι ειδικοί να αναλύσουν την προσωπικότητά του. Μιλούν για ψυχοπαθολογία και άλλους όρους, μα το βάθος στο γενικότερο τούνελ κανένας δεν το βλέπει.
Εθελοτυφλούν σε αυτό που έρχεται πίσω.
Καμιά αναφορά στα κλεμμένα όνειρα μιας νεολαίας που σαπίζει στο βάθος δίχως ελπίδα.
Άντε πηγαίνετε στα σπίτια σας όλοι εσείς, αμπαρωθείτε πίσω απ’ τις πόρτες σας και κλειστείτε στη μιζέρια σας, βλέποντας τη Σκορδά με το Αίγιο πέλαγος γιατί η γεωγραφία δεν αλλάζει και τα δικά μου σύνορα έχουν συγκεκριμένα όρια και ονόματα.
Είσαστε παντελώς άχρηστοι Κύριοι να δώσετε λύσεις σε τούτη την κοινωνία που αιμορραγεί και σε λίγο θα «βουτάμε» όλοι μαζί στις πληγές της δίχως να μπορούμε να τις επουλώσουμε μήτε να δραπετεύσουμε…

Μadame....Σεφταλιά

Ποιός σας είπε κυρία μου πως θέλουμε να σας βλέπουμε κάθε τρεις και λίγο περιφερόμενους στα κανάλια με το βλαστάρι σας - καθ'όλα χαριτωμένο δε λέω - διαφημίζοντας τον επικείμενο γάμο σας ;
Η προβολή της προσωπικής σας ευτυχίας, μας είναι παντελώς αδιάφορη πιστέψτε το.
Η συνεχής έκθεση του παιδιού σας στα κανάλια μας προβληματίζει και αναρωτιέμαι τι σόι γονείς είσαστε και πως δεν αντιλαμβάνεστε το κακό που κάνετε όταν για την διαφήμισή σας εκθέτετε σε τέτοιο κίνδυνο τον ψυχισμό του παιδιού σας με αποτελέσματα που θα φανούν στο μέλλον σαφώς...
Λυπάμαι κυρία μου λυπάμαι...
για σας και τον σύντροφό σας - πατέρα του παιδιού σας επίσης...
μα περισσότερο λυπάμαι για το αθώο παιδάκι σας που "βιάζεται" καθημερινά σχεδόν η ψυχή του δίχως να έχει την επιλογή...να ρίξει στις μουτσούνες σας την άρνηση του στο να το σέρνετε κυριολεκτικά συνοδεύοντάς το με δημόσια φιλάκια και χάδια που είμαι σίγουρη τις συγκεκριμένες ώρες δεν αγγίζουν τη μικρή καρδούλα του...

ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ S.O.S

Θέλω επειγόντως ένα ελικόπτερο
να δραπετεύσω απ' αυτή τη χώρα της διαφθοράς
και της ρεμούλας,
της αναξιοπιστίας και της ντροπής...
πόσο να κοστίζει άραγε ;
Ζητάω πολλά ;

Γεννιά Της Φραπεδιάς Και Του Ρε Μαλάκα... όμως

Είπανε για σας πως δεν έχετε όραμα,
ποιός σας το ενίσχυσε ;
Είπανε για σας πως είσαστε χαβαλέδες
ποιός νιάστηκε ;
Είπανε για όλους εσάς τα παιδιά της γενιάς των ALL STARS,
πως είσαστε τεμπέληδες,
ποιός αλήθεια τόλμησε ;

εμείς μάνες και πατεράδες που σας μεγαλώνουμε,
που σας πληγώνουμε,
που μαστιγώνουμε δίχως ενοχές τα όνειρά σας
είμαστε δίπλα σας,
ασπίδα σας στο κυνήγι του ονείρου που αξίζετε
γιατί απλά σας το οφείλουμε,
και γιατί σύραμε πολλά χρόνια τα κουρασμένα πόδια μας μέσα στις παντόφλες
μα το δικό σας συναίσθημα είναι ακόμα ζωντανό,
το πνεύμα σας φρέσκο και ξεκούραστο
κι οι καρδιές σας γεμάτες ΑΓΑΠΗ.

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΑΣ...και συμπορεύομαι μαζί σας
κι εμείς καλά γνωρίζουμε πως
"κλαίτε σιωπηλά μονάχοι σας
δίχως τα δακρυγόνα " και δίχως τυμπανοκρουσίες

ΚΙΤΤΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Υπάρχει εκεί έξω ένας δεύτερος με ελάχιστη ευθυξία σε τούτη τη λεηλατημένη χώρα ορέ ;
Είδα πολλούς τούτες τις μέρες να περιδιαβαίνουν τα παράθυρα της τηλεθέασης, την ώρα του απολογισμού να ψαρεύουν ψήφους, να καταδικάζουν και να αφορίζουν δίχως να προτείνουν λύσεις άμεσες και ουσιαστικές, μα δεν είδα κανέναν να παραιτείται απ' τη βελούδινη καρέκλα του από ντροπή και αηδία, αντιστεκόμενος σε ένα σύστημα που βούτηξε κάθετα στη διαφθορά.
Η έλλειψη προοπτικής, η ανέχεια μαζί με το ενοχικό σφύριγμά μας - ύμνο σε μια σιωπή πνιγμένη σε καπνούς και λεηλασίες, απογοήτευση και θλίψη δημιουργούν την εικόνα της κοινωνίας μας σήμερα που ο τρόμος φώλιασε για τα καλά στις συνειδήσεις μας.

Αξιότιμε κύριε ΚΙΤΤΑ δεν σας γνωρίζω, αλλά κερδίσατε το σεβασμό μου.

Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ

Δος μου έναν λόγο να πιστέψω πως τούτο το κράτος είναι ακόμα όρθιο και έχουμε ακόμα ελπίδες για αυτή την ποιότητα ζωής που σήμερα οριστικά κατέρρευσε στο μυαλό και στις ψυχές μας.
Πες μου έναν λόγο ικανό που να μου δώσει την βεβαιότητα να κοιμηθώ απόψε με ασφάλεια εγώ και η οικογένειά μου στο σπίτι μας, μιας και το Μέγαρο μας πέφτει κομμάτι μακριά, άσε που το πιθανότερο είναι να μην χωράμε κι εμείς εκεί.

Πόση θλίψη νάξερες γέμισες κι απόψε τη νύχτα μου!

En la ciudad (Amparanoia)

Κάπου άκουσα αυτό το τραγούδι, το έψαξα, είναι από το συγκρότημα AMPARANOIA (somos viento) και το ανέβασα
μαζί με τους στίχους σε ελεύθερη μετάφραση,
με μηνύματα επίκαιρα μιας και η μουσική πολλές φορές μαζί με το στίχο δεν μας διασκεδάζει μόνο μα αφυπνίζει με τα ερεθίσματα της.


En la ciudad
Hay mucha tribu
Mucho barrio
Hay poco saldo
Mucho banco
Aves de paso que se quedaran

En la ciudad
Todo se pagan con tarjeta
Aqui la gente es muy descreta
Y por la calle no te van a mirar

En la ciudad
Todo es prisa atasco coche
Ruido consumo oferta Derroche
Busca el paraiso en tu ciudad



Flores de cemento vi crecer
Nada es lo que te parece
Dia presion noche passion
siempre amanente


Si no te paran Te atropellan

Sin papeles, no vale la pena
Nadie trabajo te va a dar

Y en Negro te van a pagar
La mafia se va aprovechar

Ay soledad
no me dejes soledad
no me vallas soledad

La soledad
se apodera de la ciudad
Hay miedo,
no hay un sistema de seguridad

Templos
de dinero y barrios de carton
Busca las raices y
suena que sera mejor
en la ciudad….

(Ελεύθερη μετάφραση)

Στην πόλη μας υπάρχουν-
πολλές γειτονιές
οι μισθοί ελάχιστοι
αλλά πολύ «πακέτο»( χρήμα)
που κάνει
τα αποδημητικά πουλιά (μεταφορικά)
- Αντί να φύγουν-

να Παραμένουν


Στην πόλη μας
όλοι πληρώνουν με πλαστικό χρήμα
εδώ οι άνθρωποι είναι πολύ διακριτικοί
και στο δρόμο αδιαφορούν για σένα

Στην πόλη μας
όλα γίνονται βιαστικά
μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα
απέραντη προσφορά σε θόρυβο
Αλλά εσύ ακόμα ψάχνεις τον παράδεισο σου


Λουλούδια από τσιμέντο ξεφυτρώνουν
Τίποτα δεν είναι όπως δείχνει
Η μέρα γεμάτη πιέσεις
Η νύχτα γεμάτη πάθη
έτσι, ξημερώνει

Ναι, δεν σε σταματά κανείς,
Όμως με κάθε τρόπο σε εξευτελίζει
Χωρίς αποδείξεις δε λέει μια
κανείς δεν δουλεύει για να προσφέρει
Στον άλλον
Απλά σε πληρώνουν με μαύρο χρήμα
και μια μαφία να σε εκμεταλλεύεται,
δεν μ' αφήνεις μοναξιά
δεν μου πας μοναξιά.

Η μοναξιά σε πνίγει
μέσα στην πόλη σου
Φοβάσαι
δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια
Μόνο Ναοί στο όνομα του χρήματος
και χάρτινες συνοικίες
ΨΑΞΕ τις ΑΙΤΙΕΣ
Και ονειρέψου πως θα γίνουν
Ανθρώπινα
Στην πόλη σου ….

Ω Τι Κόσμος !

Εξοργιστική η κατάντια μας...
Γέμισε ο κόσμος οικόπεδα, βυζιά και μπούστα.
Βαριά ενισχυμένα, ζωντανά ή ετοιμόρροπα, τι σημασία έχει!
Η διαφθορά σ' όλο το μεγαλείο της.
Τίποτα πιο ευχάριστο προσφέρει το κατάστημα ;
Καμμιά συνταγούλα,
κανα όνειρο σε χαμηλή τιμή εκεί έξω ;

" Θέλω τη ζωή μου πίσω...."

Παγώνουν οι νύχτες....
αδειάζουν οι μέρες....
ξεφτίζουν των φίλων οι καλημέρες....


η πόλη με πνίγει....
απλά κοίταξέ με...
σ' αλλοιώτικους κόσμους φυγάδεψέ με...


συμμορίες ζητιάνων την παράσταση κλέβουν....

κι όμως...

υπάρχουν κομμάτια από φως στη σιωπή....

Μοιάζει με θάλασσα ετούτη η σιωπή....

με ένα σου νόημα λύσε τα μάγια....

Μια συνουσία διαφθοράς είναι

και τίποτ' άλλο

μα ίσως αύριο νάναι αργά...

(στίχοι μαζεμένοι απο δω κι από κει...
τόσο επίκαιροι κι αληθινοί!)

Πασχάλης και Μήτσος !!!

Αγαπητή μου φιλενάδα Αλίκη

Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου εκφράσω δημόσια την συμπαράστασή μου.
Τι σε βρήκε βρε κορίτσι μου;
Ο Πασχάλης σου -συμφωνώ μαζί σου - δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμιά σχέση με τον Μήτσο το διπλανό μας. Εκείνος είναι τόσο λαϊκός ! Αλίμονο!!!
Τον είδα σήμερα στην κ. Δρούζα και πολύ τον λυπήθηκα, πίστεψέ με, αλήθεια σου λέω, να φιλάω Σταυρό!
Πονεμένος πολύ, τα ματάκια του σχεδόν δακρυσμένα, είχε και μια μελανιά ακριβώς κάτω απ’ το μάτι,
δεν πιστεύω…..
αν ήταν θα μου το έλεγες, ε ;
συνήθως οι παντόφλες σου είναι μαλακές, εκτός κι αν σου ξέφυγε εκείνο το ξύλινο σαμπό που σφουγγαρίζεις τις βεράντες, αλλά και πάλι θα το έλεγες, τόσο ειλικρινής που είσαι μπροστά στις κάμερες. Άλλωστε κι αν ακόμα μου το έλεγαν πάλι δεν θα το πίστευα, γιατί απ’ τα χείλη σου στάζει τόση γλύκα που αφήνεις τους φιλοθεάμονες φίλους σου εκστατικούς, κάθε φορά που μιλάς .
Κι εγώ καλά, ξέρω πόση πίστη και αφοσίωση σου έχει ο Πασχάλης, το επανέλαβε και σήμερα και δεν θέλω να του χαλάσω το χατίρι θα τον πιστέψω, γιατί σου ήταν πιστός ανέκαθεν κι επί 42 συναπτά έτη, απλά στάθηκε λιγάκι άτυχος ο καημενούλης και καρπερούλης ταυτόχρονα.
Είδες πως η φύση μας αδικεί τις γυναίκες, αφού γεννάμε στην πρώτη και μετά βίας στη δεύτερη νιότη μας μονάχα ;

Κατεργάρα γιατί μου έκρυβες πως έστελνε κι ερωτικά ραβασάκια ; Να μωρέ σε εκείνη την 43τριάχρονη που έκανε παιδί μόνη της - η φύση κάνει και θαύματα, βλέπεις.
Αλίκη μου πόσο σε συμπονώ νάξερες ! Και σε δικαιολογώ επίσης για την αγανάκτησή σου που αγαπούσε κι εκείνη την κοκκινομάλλα ταυτόχρονα με σένα!
Ξέρεις βρε φιλενάδα τι λένε για τις κοκκινομάλλες ; Πως είναι «φαρμακομούνες», πίστεψέ με, έχω μια τέτοια ξαδέρφη ο Θεός να με συγχωρέσει, μια τάπα είναι 1, 51 πόντους όλη κι όλη και σέρνει το Enterprise το αεροπλανοφόρο, από τη μέρα που πέρασε απ’ την Ελλάδα πηγαίνοντας στον Κόλπο - και όχι τον δικό μου, έχω και φωτογραφίες στο ορκίζομαι.
Κάτι που θέλω από καιρό να σε ρωτήσω κι όλο μου διαφεύγει είναι να μου πεις το νούμερο από αυτό το χρωματάκι μωρέ, που βάζεις και στους δυο σας. Είναι της LOREAL το καστανόμαυρο 32/3 ή το κορακί της WELLA ? Τις προάλλες μάλωνα με την Ευθαλίτσα την από κάτω μου, γιατί επέμενα εγώ πως κάνει λίγο σαντρέ προς τη ρίζα και πολύ το γουστάρω κι εκείνη δεν έχει καθόλου γούστο.

Αλίκη μου σου συμπαρίσταμαι νοερά και αν θέλεις τη βοήθειά μου σε θέματα styling
Εδώ θα είμαι .

Παρεμπιπτόντως η Ναταλία προχτές είπε πως έγραψε ένα τραγούδι, που το εμπνεύστηκε από την πονεμένη ιστορία σας. Ο Πασχάλης σήμερα είπε πως κάπου είδε το στίχο και απλά του ταίριαξε. Άσε που το μοιράζουν τζάμπα στο ιντερνέτ και λυπάμαι που δεν υπάρχει σε cd .
Έτσι δεν θα μπορέσω κι εγώ με το κάτι τις μου να συνεισφέρω στο παγκάρι σας, τώρα που οι αποφάσεις θα βγαίνουν σφυρίζοντας πάνω απ’ τα φρεσκοβαμμένα πάντα ασορτί κεφάλια σας .

Σε φιλώ η Φίλη σου

«Παράνοια»

Aνδροκρατούμενη κοινωνία ώρα μηδέν

Σε μια Ελλάδα που οι άνδρες παίρνουν αποφάσεις, κυβερνούν, συντάσσουν νόμους, έχουν τον πρώτο λόγο στην οικογένεια, στα επαγγελματικά, στα κοινωνικά, εμείς οι γυναίκες τους ανεβάζουμε, τους στηρίζουμε και ακολουθούμε ότι και όσα μας σερβίρουν με μειωμένες αντιστάσεις - και καλά να πάθουμε ...

Σε κάθε σκληρή συμπεριφορά- προϊόν μιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας, ποιός χέστηκε ;
Κυρίες μου ξυπνήστε επιτέλους απ' το βαθύ σας ύπνο και πάψτε να πιστεύετε σε οράματα, η πραγματικότητα είναι εδώ κι όσο κοιμάστε στα πουπουλένια σας κρεβάτια θα διώκεστε, θα δουλεύετε σαν τα γαϊδούρια μέσα κι έξω απ' τα σπίτια σας, θα τρώτε και τις μπάτσες σας, θα μεγαλώνετε τα παιδιά σας και θα τους μαθαίνετε να μην απαιτούν, να μην ελπίζουν, να διαιωνίζουν όσα ακριβώς κι εγώ, εσείς και μερικά ακόμα εκατομμύρια όμοιές μας γύρω μας.

Πότε θα έρθει εκείνη η ώρα που η βουλή των Ελλήνων θα γεμίσει θηλυκά, και θα ψηφίζουν νόμους που τουλάχιστον δεν θα βγάζουμε τα μάτια μόνες μας.

Παραολυμπιακοί Αγώνες

Δείτε αγαπητοί κυρίες, κύριοι αυτούς τους αγώνες και ανατριχιάστε, πάρτε δύναμη, ξεφύγετε από τα καθημερινά σας παράπονα και προβλήματα και τις μιζέριες σας.

Δείτε το μεγαλείο της ψυχής αυτών των παιδιών, θαυμάστε τη δύναμή τους, αγκαλιάστε τα νοερά και συντονιστείτε στους ρυθμούς που χτυπάει η καρδιά τους μακριά από ντόπες και φάρμακα, μακριά από το χορό των εκατομμυρίων και των διαφημίσεων.
Κι έπειτα απαιτήστε,
φωνάξτε,
διεκδικήστε το δικαίωμά τους σε μια καλύτερη ζωή που εμείς βολεμένοι έχουμε κι όμως είμαστε δυσαρεστημένοι που απ’ τις τσέπες μας δεν ρέει το χρυσάφι και τα μυαλά μας δεν στάζουν μέλι,
κι αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο δυστυχισμένους.

Γειά σου ρε Γιάννη

Ρωτάω το φίλο μου το Γιάννη που είχα να δω μέρες :

" Γειά σου Γιάννη, τι κάνεις ;
Γιάννης : " άσε με, σε λίγο θα έχω πονοκέφαλο.

Έμεινα κάγκελο που λένε, μιας και ο Γιάννης πρόβλεψε πως σύντομα θα γινόταν η ιστορική του συνάντηση με τον πονοκέφαλο...


Καλό μήνα

Του κώλου!

Μικρές καθημερινές επαναστάσεις μέσα απ' τα ιστολόγια, καθισμένοι με βαρεμάρα μπροστά στο χαζόκουτο, απολαμβάνοντας τη Σκορδά και την Πάνια κι όλες τις υπόλοιπες Κατινούλες που αρμέγουν τα μυαλά των ανικανοποίητων και ψυχικά άρρωστων νοικοκυρών που καθαρίζουν τα κρεμμύδια κλαψουρίζοντας για το αναθεματισμένο ριζικό τους.
Απ' το ραδιόφωνο στάζουν αχταρμάς οι ήχοι με δακρύβρεχτους στίχους τύπου : "Χτύπα μου τα καπούλια, βασάνισέ τα κι εγώ αντέχω ".
Οι νέοι μεγάλωσαν κι η πατρίδα μου γερνάει μα ποιός νιάζεται; Ο έρωτας πεθαίνει μέρα με τη μέρα κι εσύ που έφτασες κοντά στα 50 ψάχνεις ακόμα τους φίλους, τον εαυτό σου και με ρωτάς που πήγαν;
Του κώλου όλα ε ;
Ε ! και τι έγινε ; έτσι δεν έλεγες πάντα ; Τότε που νόμιζες πως ο χρόνος είναι μια σύμβαση διάρκειας με σύμμαχο την αφετηρία ;
Κακόμοιρε μίζερούλη " η πάρτι σου " φταίει για όλα, ξε-καβάλα απ' τ' άλογο και κάνε ξυπόλητος ένα βήμα πιο πέρα.
Βαρέθηκα την ασχήμια τριγύρω μου...