Πέμπτη, Μαρτίου 04, 2010

Μανούλα μου

Βλέπεις το θεριό που λέγεται θάνατος μια δρασκελιά από σένα και …χάνεσαι! Αντιδράς, τα βάζεις μαζί του, τον καλοπιάνεις, τον κανακεύεις μήπως τον απομακρύνεις μα κείνος στριφογυρίζει γύρω απ’ το προσκεφάλι της μάνας και παίζει το κρυφτούλι μαζί της.
Λες και μπορεί να αναμετρηθεί σε δυνάμεις.
Εκείνη ανήμπορη, πονεμένη, φοβάται για μας που αργά-αργά αφήνει πίσω της…
Κι εγώ, εμείς ανίκανοι να πάρουμε τους πόνους σου μανούλα μας, να ανακουφίσουμε τη ψυχούλα σου που χάνεται λίγο-λίγο. Κουρασμένη από κείνο το πήγαινε έλα σου στα νοσοκομεία της ταλαιπωρίας, της ατέλειωτης αναμονής και της αναλγησίας, γιατί τάχα δεν είσαι δα και μικρό παιδί για να βοηθηθείς… Μα ο πόνος που χάνεσαι και λιώνεις δεν γράφει ηλικία μανούλα μου. Για μένα, για μας είναι σαν να ξαναμεγαλώνουμε απ’ την αρχή ένα μωρό, που δίχως τη φροντίδα μας θα σβήσει. Και η ώρα που μας χρειάζεσαι είναι η τωρινή.
Να σβήσουμε τη δίψα απ’ τα κοκαλωμένα χείλη σου.
Να μοιραστούμε τους πόνους σου, αυτούς που σε τρελαίνουν.
Να σε αγγίξουμε κι αν γίνεται να ζεστάνουμε τις ώρες σου, τούτες τις τελευταίες.
Να σε κοιτάξουμε στα μάτια κρύβοντας το πόνο της ψυχής μας και να σου δίνουμε δύναμη κι ελπίδα απ’ αυτή που δεν έχουμε, γιατί ξέρουμε.
Να σε ευχαριστήσουμε για όσα μας έμαθες.
Θυμώνω μανούλα μου που φεύγεις με τέτοιο τρόπο…γιατί σου άξιζαν τα καλύτερα.
Φοβάμαι μανούλα μου, που πίσω σου μ’ αφήνεις…

10 σχόλια:

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Κλαίω...δε με βλέπεις, μα με νιώθεις πιστεύω...
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ, τα περασα και σε νιώθω...

Φιλί και μεγάααλη Γλαρένια αγκαλιά

Paranoia είπε...

κι εγώ....
το ποτάμι κυλάει
και δεν έχει τέλος
γιατί ο χρόνος δεν είναι πάντα γιατρός

Μαριλενα είπε...

Φιόρο μου, Φιόρο μου
θέλω να διαβάσεις εδώ:

http://www.isimeria.com/2009/10/to.html

δεν ειναι απρέπεια.
αλλά, δεν έχω μιλησει για τη μάνα μου, παρα ελαχιστες φορές.
αύτή, ειναι η πιο σημαντική.

θα καταλαβεις.

Paranoia είπε...

Συγκινήθηκα όχι γιατί είμαι σε τέτοια φάση, λόγω συνθηκών αλλά πολλά πράγματα μας ενώνουν απ'όσο διάβασα στο κείμενο που με παρέπεμψες..
σ' ευχαριστώ ΜΑΡΙΛΕΝΑ μου

Μαριλενα είπε...

Φιόρο μου, ακόμα δεν έχω καταφέρει να μιλήσω για τη μανα μου, αν κι έχουν περάσει οκτώ χρόνια πια.

σ' ολο αυτό που σ' εστειλα να διαβάσεις, δυο τρεις γραμμές μπορεσα να γραψω για κείνη..
μονο.

χτες το Ραφάκι, μου ειπε "θυμάσαι μαμά που με τάιζες και σου σκούπιζα τα δάκρυα;"
κι ήταν τότε ποσο; ένα μωρό..

Φιόρο μου, μακάρι ΟΛΑ να πανε καλά.
ευχομαι ολόψυχα όλα να πανε καλά.
αχ..

Paranoia είπε...

Μαριλένα μου

κι όμως ποτέ δεν ξέχασες είμαι σίγουρη...

Ζητάω εδώ κι εκεί τη μαγική συνταγή
"πως περνάω απέναντι?"
πως τόσοι άλλοι το κατάφεραν? Κι ας πονούσαν όσο εγώ...

Μαριλενα είπε...

δεν υπάρχει συνταγή. μακάρι να υπήρχε, αλλά δεν..
πιάνεσαι μόνο από όπου σου δίνει περισσότερο κουράγιο και προχωράς: απ' την ψυχή σου, απ' το παιδί σου, απ' το χαμογελο της, και προχωράς.
αυτό μονο.
και μονο για μια μέρα.
στοχεύεις στη μερα. να τα καταφέρεις μονο μια μερα.
υστερα, βλεπεις.
μικρός στοχος, ετσι που να μπορείς να τα καταφέρεις.
οι δικές μου δικλειδες ηταν αυτες.
μικροί στοχοι της μιας ωρας, της μιας μερας.

Paranoia είπε...

Μαριλένα μου

έχεις δίκιο, έτσι είναι
και θέλει προσπάθεια και δύναμη

σε φιλώ

greca είπε...

Μπηκα μετα απο καιρο να δω τι κανεις... και εχω μεινει αφωνη με ματια βουρκωμενα μπροστα σε μαι οθονη...
Τι να πω γλυκεια μου... Ενα κουραγιο να σου πω... Μια δυναμη να σου ευχηθω να αντεξεις ολο αυτο... και ο Θεος που τελικα πιστευω οτι υπαρχει εκει πανω να βοηθησει για το καλυτερο...

Φιορο μου αν χρειαστεις κατι (ειλικρινα στο λεω κι ας μη γνωριζομαστε αλλα απο την πρωτη στιγμη που μπηκα εδω σε ενιωσα "καπως πιο κοντα μου" ισως να'ναι η Ζακυνθος δεν ξερω ισως κατι αλλο δε με νοιαζει... απλα ετσι νιωθω..) στειλε μου μειλ...

Σου στελνω τα φιλια μου και μια αγκαλια απο εδω μεχρι εσενα!

Paranoia είπε...

greca

με συγκίνησες...
τι άλλο να πω, εκτός απο αυτό και τα ευχαριστώ μου και όχι τυπικά, αλλά με την ψυχή μου όπως κι εσύ άλλωστε!