Του κώλου!

Μικρές καθημερινές επαναστάσεις μέσα απ' τα ιστολόγια, καθισμένοι με βαρεμάρα μπροστά στο χαζόκουτο, απολαμβάνοντας τη Σκορδά και την Πάνια κι όλες τις υπόλοιπες Κατινούλες που αρμέγουν τα μυαλά των ανικανοποίητων και ψυχικά άρρωστων νοικοκυρών που καθαρίζουν τα κρεμμύδια κλαψουρίζοντας για το αναθεματισμένο ριζικό τους.
Απ' το ραδιόφωνο στάζουν αχταρμάς οι ήχοι με δακρύβρεχτους στίχους τύπου : "Χτύπα μου τα καπούλια, βασάνισέ τα κι εγώ αντέχω ".
Οι νέοι μεγάλωσαν κι η πατρίδα μου γερνάει μα ποιός νιάζεται; Ο έρωτας πεθαίνει μέρα με τη μέρα κι εσύ που έφτασες κοντά στα 50 ψάχνεις ακόμα τους φίλους, τον εαυτό σου και με ρωτάς που πήγαν;
Του κώλου όλα ε ;
Ε ! και τι έγινε ; έτσι δεν έλεγες πάντα ; Τότε που νόμιζες πως ο χρόνος είναι μια σύμβαση διάρκειας με σύμμαχο την αφετηρία ;
Κακόμοιρε μίζερούλη " η πάρτι σου " φταίει για όλα, ξε-καβάλα απ' τ' άλογο και κάνε ξυπόλητος ένα βήμα πιο πέρα.
Βαρέθηκα την ασχήμια τριγύρω μου...

Ένας χρόνος, μόνον!

Λογικά το ποστ τούτο θα ΄πρεπε να προηγηθεί του αμέσως επόμενου στη σειρά.
Και παρ’ ότι δεν συνηθίζω να γράφω τόσο συχνά πια, το κάνω σήμερα κατ' εξαίρεση.
Κι αναρωτιέμαι μετά από ένα χρόνο ακριβώς που η Αμαλία έγραψε εκείνο το ποστ που όλοι μας ανατριχιάζαμε.
Αν άλλαξε τίποτα έκτοτε.
Αν χέστηκε κανένας μεγαλογιατρός κι αν το σύστημα υγείας βελτιώθηκε.
Αν τα φακελάκια έπαψαν να τα παίρνουν.
Αν εμείς γίναμε φειδωλοί στο να τα δίνουμε.

Σε λίγες μέρες κλείνει ένας χρόνος που η Αμαλία έφυγε πικραμένη αφήνοντας πίσω της μηνύματα δύναμης, χαστουκίζοντας όλο το απάνθρωπο σύστημα υγείας με τα αδύναμα χεράκια της. Κι αν γινόταν να μπορέσει η καρδιά της να αντέξει ακόμα λίγο είμαι σίγουρη πως θα το γκρέμιζε από θεμέλια.
Εμείς όμως τι κάναμε και τι κάνουμε τελικά ορέ κλεφτόπουλα ;


υ.γ . ο λόγος που γράφω σπάνια πια, είναι που δεν έχω κάτι σημαντικά ενδιαφέρον να πω. Και ξεπέρασα το στάδιο που μέσω του μπλογκ έκανα κι εγώ την ψυχοθεραπεία μου. Δηλώνω δυναμικά παρούσα και συμμετέχω σε κάθε κοινωνικό μήνυμα – κάλεσμα και βεβαίως σιωπηλά παρακολουθώ κάθε ενδιαφέρουσα προοπτική βελτίωσης της ποιότητας ζωής των συνανθρώπων μου, δεδομένου πως και με αφορά άμεσα αλλά και συνάδει με το μέλλον της οικογένειάς μου και της κοινωνίας των ληστών του σήμερα.

Εθελουσία πρόκληση – πρόταση

Πάρτε όλοι τις ψηφιακές σκονισμένες σας κάμερες, τα κινητά σας τηλέφωνα και φωτογραφίστε : κάθε αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο και κλείνει τις ράμπες που είναι για άτομα με αδυναμίες, κάθε ασχήμια και απάνθρωπη συμπεριφορά που πέφτει στην αντίληψή μας, μιας και κανενός άλλου δεν ιδρώνει το αυτί αγαπητοί συνμπλόγκερς. Ανεβάστε τα στα μπλογκς σας σε περίοπτες θέσεις για κάποιο χρονικό διάστημα που θα ορίσουμε όλοι μαζί, κοινώς δώστε «τα γίδια» που αδιαφορούν για το αν κάποιοι από τους συμπολίτες μας δεν μπορούν να χαρούν τη ζωή, επειδή η απάθεια και η αδιαφορία ορισμένων από μας τους στερεί το δικαίωμα τουλάχιστον να μετακινούνται και να έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε όσα εμείς με ευκολία καταδυναστεύουμε.
Το χειρότερο απ’ όλα είναι να κλείνουμε τα μάτια όλοι μαζί επειδή το πρόβλημα είναι του διπλανού μας.

Στο σκοτάδι...

Διασχίζοντας το υπόγειο μετρό της άμορφης πόλης και ανεβοκατεβαίνοντας τα κυλιόμενα σκαλοπάτια με την παρέα κάποιου άγνωστου τυφλού, μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω μαζί μου φεύγοντας το ερώτημα που μου έβαλε : "Ξέρεις τι σημαίνει να μην μάθεις ποτέ τι είναι χρώμα ; Πως είναι το πράσινο, το κόκκινο, το κίτρινο ;" Σιώπησα και σκέφτηκα για λίγο και δεν έφταιγε το λίγο που δεν κατάφερα,
δεν μπόρεσα να του περιγράψω κανένα χρώμα με λόγια....
Πώς άλλωστε θα μπορούσα ;

Έφυγα και του ευχήθηκα καλή συνέχεια
...τίποτα άλλο,
γιατί με είχε προλάβει, λέγοντας πως αν και δεν είχε ποτέ εικόνα, αγαπά τη ζωή....
(κι ας γνώρισε ο άγνωστος φίλος μου μονάχα το μαύρο!)

Έστω και μισή σκέφτηκα εγώ, που τα έχω ΟΛΑ....
παραπονιέμαι για το τίποτα...
κι ας έχει χρώμα κάθε μέρα που ξημερώνει...

Αδρεναλίνη που λέγαμε...

Αφιερωμένο στη νύφη του βορρά.

z-μπούτσαμ'

Φιμώνουν τους Μπλόγκερς (νομίζουν)

ζ-μπούτσαμ'

Φιμώνουν την Τσέκου

ζ-μπούτσαμ'

Φιμώνουν στα παράθυρα αυτούς που κάτι τολμούν να πουν

ζ-μπούτσαμ'

Σορυ Ρε Μαλβίνα που σου κλέβω την ατάκα, αλλά που νάξερες τότε πως κανένας δεν έδινε δεκάρα για την ζ-μπούτσασ' άσε που πολλοί σε άκουγαν και λίγοι καταλάβαιναν!
Τουλάχιστον εσύ την είχες και μάλιστα πολύ μεγάλη.

Επιστροφή λόγω ...ανακύκλωσης

Ο δήμος της περιοχής μου επιτέλους τοποθέτησε τους μπλε κάδους ανακύκλωσης.
Σκέφτηκα πως τώρα τα σκουπίδια μας θα βρουν το δρόμο τους κι εμείς τη συνείδησή μας.
Μια εβδομάδα πέρασε μόλις και πότε ο κάδος είναι ανακούρκουδα άδειος και πότε γεμάτος από κάθε είδους άλλο περιεχόμενο ...εκτός των ανακυκλώσιμων...
μιας και οι γάτες περιδιαβαίνουν και σαλτάρουν απο τις νοστιμιές που βρίσκουν εντός.

Κανονικά η ανακύκλωση πρέπει να αρχίσει από τα μυαλά μας

Καλή σας μέρα και συγχωρήστε με που χάθηκα

Μια ματιά φτιάχνει τη διάθεση

Έτσι για να ΜΗΝ ξεχνιόμαστε.


Ευχαριστώ τη φίλη μου Joanna που μου το έστειλε!

Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι...μανδάμ!

Μέρες περίεργες.
Δίχως σκοπό περιφέρεσαι σέρνοντας τα πασούμια σου ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον καθρέφτη που δόλια σε πρόδωσε.
Δίπλα σου μια ντάνα βιβλία στοιβαγμένα υπό μελέτη, στα προσεχώς.
Που όλο και αυξάνεται.
Και δεν έχεις χρόνο. Όχι για να τα ανοίξεις τόσο, όσο για την άρνηση στη γνώση το συγκεκριμένο διάστημα.
Πολλές σκέψεις, ανάκατες με μυρωδιά από τσάι και λεμόνι άντε και μυρωδάτο αχνιστό καφέ.
Από όνειρα τρισδιάστατα.
Που χάσκουν.
Η φίλη μου η Γ.
Τα τελευταία δέκα χρόνια πλέει μέσα σε προβλήματα υπαρξιακά και βουλιάζει.
Από συνήθεια ή μαζοχισμό ? Καμιά σημασία.
Η φίλη μου η Μ. Δύο έθαψε αισίως.
Το μεσουράνημά της συναντήθηκε σε σύνοδο με το πεπρωμένο της.
Αδύναμη να αντιστρέψει τη μοίρα.
Οι τόσοι φίλοι που αναρωτιέμαι αν βρήκαν ή έχασαν το δρόμο.
Που αντιστέκονται.
Και τους θαυμάζω.
Ο καιρός μουντός.
Δεν με πάει καθόλου ο χειμώνας τελικά.
Κρύβομαι σαν τα φίδια στη γωνιά μου.
Η ναφθαλίνη τσακίζει την όσφρηση και τον ορίζοντα.
Rock βόλτες, το κρύο ρουφάει όλη την ενέργεια.
Ημικρανίες απ' τα ξύδια.

Το δέντρο μου φέτος -είπε- πως μοιάζει στον Καρβέλα.
Λευκό ξεμαλλιασμένο ετοιμόρροπο.
Το περσινό δεν το είδε. Εκείνο ίσως έμοιαζε στο Λάκη.
Όπως και νάναι τα δέντρα μου είναι επιθετικά. Και έχουν επίκαιρη άποψη.
Ανοίγω την τηλεόραση. Αχταρμάς. Μπλιάχ.
Συλλογίζομαι τι επίπεδο έχουμε σαν λαός. Και πως γουστάρουν να μας κοιμίζουν. Αρνούμαι.
Επαναστατώ.
Αρχίζοντας από τις προσωπικές επιλογές μου.
Όλα σχεδόν κόντρα.
Πρέπει να μετακομίσω γρήγορα. Να αλλάξω.
Σκέψεις και πλάνα.
Αφήνοντας πίσω ρούχα και προσφιλή αντικείμενα.
Στο νέο μου σπίτι θα βασιλεύει το μίνιμαλ.
Ελπίζω και στη σκέψη μου.
Μίνιμαλ σκέψη, πόλεμος.
Θα σβήσω με μπλάνκο όσα δεν γουστάρω. Για να μπορώ να τα επαναφέρω πιο εύκολα μετανιώνοντας. Όπως συνήθως.
Το μπετόν ολόγυρα μου κρύβει το φως.
Και δεν μπορώ να αφεθώ στη πλάνη …

Πως ο Άη Βασίλης τελικά υπάρχει …
μα αναρωτιέμαι κι αγχώνομαι αν θα έρθει φέτος
σαν ΙΜΟ ή ΤΡΕΝΤΥ...

Επιστροφή στο διαταύτα

Κάθε φορά που επιστρέφω απ' τον κόσμο μου, τον κόσμο της "ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ" νιώθω το ίδιο μοναχική μα ποτέ δεν με συνέφερε να ΛΥΣΩ το γρίφο μέσα μου σ'αυτό το βασανιστικό "ΓΙΑΤΙ" με ερωτηματικό...

Ίσως επειδή είμαι απόλυτα ενοχική και απελπιστικά διαλλακτική με τα τρισδιάστατα μονοπάτια της δικιάς μου ψυχής, όπου είναι το μόνο συνειρμικό σημείο γέφυρας και απόδρασης στην άλογη λογική μου.

Και τα σαλιγκάρια διαλέγουν πότε θα βγούν, δεν είναι ;

Ωστόσο έχω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω δημόσια για τα εντός της "οικίας" μου σχόλιά σας, καθώς επίσης και τα προσωπικά e-mail σας.

"Κλειστόν"

Υποχρεώσεις αναπάντεχες, θα με κρατήσουν για ...λίγο μακριά σας!
Συγχωρήστε με.

Σαν παραμύθι

Μαμά θέλω να κουρνιάσω και ν’ αποκοιμηθώ στην αγκαλιά σου απόψε…
Άφησέ με να κλάψω…
Τα μάτια μου κλείνουν μα θέλω να κρατήσω τη νύχτα μακριά…φοβάμαι…
Να μην μου ξεφύγει ούτε ίχνος σταγόνας στο μαξιλάρι μου έπειτα, όταν θα’ μαι μονάχη…
Μου μάθαινες να είμαι δυνατό παιδί, καθώς έλεγες!
Η δύναμη κρύβεται και γεννιέται ακόμα και στις στάχτες,
έτσι δεν έλεγες ;
Ή μήπως ήταν ψέματα τότε ;
Πόσα ακόμα δεν κατάφερα ;
Αφού η πλάτη μου ακόμα γέρνει από τα βάρη που σεις αφήσατε πάνω της…
Πώς να τα σηκώσω όλα αυτά ;
Μα δες πιο καλά! δεν έχω τίποτα άλλο για όπλο, εκτός απ’ τα όνειρα…αυτά που συντροφεύουν τις νύχτες μου, που σεις κυνηγάτε τη Ζωή!

Μπουρδέλλλο με τρία Λ..

Επέστρεψα από ένα γρήγορο ταξιδάκι ανανέωσης μέχρι τη γειτονική Ιταλία, το χρειαζόμουνα έτσι για να γεμίσω τις μπαταρίες μου κατά πως λένε. Και μπορεί τούτη η χώρα να μας πληγώνει όταν την αποχωριζόμαστε κατά τον ποιητή ή να κάνουμε τις συγκρίσεις μας, μα τελικά η ζεστασιά που βγάζει η αγκαλιά της συν το γέλιο σε κάνουν να τα ξεχνάς όλα. Λίγο αυτά που άφησες πίσω σου, λίγο αυτά που περιμένεις, φτάνουν για να νοσταλγήσεις τα ευτράπελα που με σιγουριά θα συναντήσεις γυρνώντας.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ανοίξω τηλεόραση μιας και αποτοξινώθηκα έστω και λίγο αυτές τις μέρες. Και πέφτω πάνω σε διαφήμιση που φωνάζουν περήφανα για το μεγάλο δώρο που προσφέρουν. Ε, όπου δώρο και χαρά συνεπώς ανοίγω αυτιά και μάτια διάπλατα.

«Σας χαρίζουμε τα 300 πρώτα τριχο-φυλάκια περιεκτικότητας από μια, δυο ή τρεις τρίχες έκαστο».

Και γαμώ τα marketing δηλαδή...

Μάλιστα καλά είδα κι άκουσα. Οπότε η συγκεκριμένη μέθοδος φαντάζομαι σε αναγκάζει να πληρώσεις τα υπόλοιπα τριχοφυλάκια - ωοθυλάκια - καμιά σημασία δεν έχει, ειδεμή σε βλέπω να γίνεσαι πουά και να φέρνεις προς Δαλματάκι σε extra large.

Άλλο εκπληκτικό: Πλυντήριο για κατοικίδια. Ναι καλά διαβάσατε. Έχουμε δόξα το Θεό πλυντήρια για πιάτα, ρούχα, αυτοκίνητα, χαλιά και δεν μου έρχεται τι άλλο διαθέτει η σύγχρονη τεχνολογία αλλά για ζώα όχι δεν το είχα ακούσει.
Το ακόμα πιο περίεργο είναι στο ότι ο ιδιοκτήτης προσπαθούσε να μας πείσει πως το κακόμοιρο σκυλάκι που πλενότανε εκείνη την ώρα σε πανελλήνια τηλεθέαση, ήταν τρισευτυχισμένο, παρ’ ότι έτρεμε σύγκορμο εγκλωβισμένο στο ένα μέτρο με το νερό και το σαμπουάν να το πυροβολούν ανελέητα.
Τα ματάκια του τα έλεγαν όλα, όχι εγώ.
Το πιο αστείο της ιστορίας είναι που η τιμή για το πλύσιμο είναι ανάλογη της ράτσας…
καθώς είπε ο παν-ηλίθιος ...

Έλεος γι άλλη μια φορά…
θα ξαναφύγω μου φαίνεται δεν το αντέχω!

Ανησυχίες ...

Δεν ανησυχώ που το στρώμα των φύλλων νότισε στο φθινοπωριάτικο κιτρινισμένο καμβά…
Ανησυχώ που δεν γίνεται να σε «κρατάω» σφιχτά στεγνό τις υγρές νύχτες κάτω απ’ τη βροχή, να μην κρυώνεις.
Ανησυχώ που οι μέρες περνάνε διάφανες και γίνονται ανελέητος μυστικός μάρτυρας σε προμελετημένο έγκλημα. Που η σιωπή σκεπάζει τα καθώς πρέπει και το βλέμμα εικάζει δικαιολογίες για το δια ταύτα που ξαπλώνεται νωχελικά κι αναπαύεται στις αισθήσεις. Που το ρήμα «γνωρίζω» κλίνεται και αλλάζει πρόσωπα, αδυσώπητος τιμωρός σε έννοιες γεμάτες - γέφυρες.
Ανησυχώ που το «εγώ» χάνει την παντοδυναμία του, συνηγορώντας στο παιγνίδι της εξάρτησης παλεύοντας άνισα το απροσδόκητο.

Ανησυχώ που θέλω να μένω με αντιστάσεις μοναχικά έρπουσες σε μονοπάτια αδιόρατα.

Μα όπως κι αν είναι …αυτό αξίζει για να τονίζει τη βασανιστική μελαγχολία του χτες μετατρέποντας την χαρά στο σήμερα…

Όνειρα Αλμύρας

Το πρόσωπο κολλημένο σε κείνη τη γαλάζια σου μπλούζα-κουβάρι που ακόμα μυρίζει θάλασσα και που δεν θέλω να ξεδιπλώσω σάμπως και χαθείς.
Βλέπεις η θάλασσα με σημάδεψε από τα πρώτα χρόνια μου.
Δεν υπάρχει αλλού ανάσα αλμύρας να με ξεκουράσει.
Οι ρίζες στους γέρικους κορμούς τούτο το συννεφιασμένο φθινόπωρο μυρίζουν πυροτεχνήματα Ανάστασης και η βροχή δεν έρχεται να τα σβήσει.
Τα κόκκινα τριαντάφυλλα που πότιζα κάθε μέρα χαμογελώντας στο καλημέρα μου ανασαίνουν το αυτονόητο, αφού δεν υπάρχει λόγος να τα κλαδέψω.
Το αύριο θέλω και ελπίζω να’ ναι μια υπόθεση κοινή μοιρασμένη στα δυο, την ώρα που τα ζευγάρια των πουλιών θα κάνουν κύκλους στα μάτια μας, φιγούρες χορευτικές γιομάτες λατρεία κι αφοσίωση, φλερτάροντας με τιτιβίσματα υποσχέσεων.
Hey, Εσύ με το βελούδινο κοίταγμα κείνο που δεν μοιάζει με κάποιο άλλο κι ένα χαμόγελο "ήλιο" μόνιμα ζωγραφισμένο, να πλανάρεις στα όρτσα κόντρα στην παλίρροια.

Κι η μπλούζα σου η θαλασσιά να μυρίζει άγριο κύμα...κι αλμύρα δίχως τελειωμό!

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες!

Ώρα 04.30 που αποφασίζω να αρχίσω αυτό το ποστ.
Δεν φταίω για την ώρα. Συνήθως τις μικρές ώρες συμβαίνουν τα ακατονόμαστα.
Αν ανατρέξετε σε προηγούμενα ποστ θα διαπιστώσετε πως όλα έχουν μια συνοχή και σύννομη ακολουθία γύρω μου. Κάπου λοιπόν αναφερόμουνα στην «Εκδίκηση του χοντρού».
Και μπορεί ο κακός ο χρόνος να περνάει, ο κακός ο γείτονας όμως ποτέ.

Πρώτη βροχή του χειμώνα σήμερα και παρ’ ότι δεν έχω δάσος που κάηκε γύρω μου, η πλημμύρα μας έπληξε οικογενειακώς. Αφού στα 5 πρώτα λεπτά βροχής η οροφή (ταράτσα) άρχισε να μπάζει νερά. Σαν να έβρεχε, μέσα στο σπίτι δηλαδή. Τρέχοντας λοιπόν και βάζοντας λεκάνες και κουβάδες, τάπερ και ταψιά, πετσέτες και ντενεκέδες μάζεψα ότι μπόρεσα. Παρεμπιπτόντως τα όμβρια ύδατα τα φύλαξα για το λούσιμο, κάνουν μεταξένια μαλλιά. Δράστης και ηθικός αυτουργός ο χοντρός γείτονας, που το καλοκαιράκι άνοιγε τρύπες ακριβώς από πάνω μου για να κατασκευάσει το παράνομο δώμα που λέγαμε. Έτσι για τη καύλα του, αφού ο νόμος έχει πολλά παράθυρα στη σκατοχώρα που ζούμε.
Τότε τον σταμάτησα, με αυτοψίες και αυτεπάγγελτες διώξεις. Αστικά δικαστήρια και χρονοβόρες λύσεις.
Οι τρύπες όμως και οι ρωγμές που δημιούργησε ουδέποτε έκλεισαν.
Αποτέλεσμα : σήμερα ένοιωσα πτωχή και άστεγη. Πλην όμως, τίμια.
Αφού όπου κι αν στεκόμουνα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι βρεχόμουνα.
Κι αυτός έπαιζε τάβλι κάτω από μένα ακριβώς και τα ζάρια μου τρυπούσαν τον εγκέφαλο.
Κατέβηκα και τον ειδοποίησα για το κακό που συμβαίνει πάνω του, αφού είναι ο πραγματικός δράστης και αυτουργός εκτός από διαχειριστής ταυτόχρονα.
Και έσκασε στα γέλια…αφού μου τόνισε να μην τον ενοχλώ.

Ε, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος, να γυρίσουν τα μυαλά του.
Κι εδώ αρχίζει το έργο να γίνεται κωμωδία παράνοιας για να υπερασπίσω και τον τίτλο μου.
Επέστρεψα στο σουρωτήρι σπίτι μου, φόρεσα τα πιο στέρεα τρίπατα Nike μου και επέστρεψα στην πόρτα του. Τουλάχιστον εκεί δεν βρεχόμουν.
Και άρχισα τις κλωτσιές, μαζί με τα μπινελίκια στην πόρτα του.
Στη συνέχεια ανέβηκα σπίτι μου, κουβάλησα στο μπάνιο μου τις λεκάνες, έκανα ένα μπανάκι σε φυσικό νερό δίχως άλατα και χλώρια και περίμενα…
Ήταν θέμα χρόνου πια. Οι ένστολοι (πρωτοφανώς) σύντομα, μου χτυπούσαν την πόρτα. Τους υποδέχτηκα και τους δάνεισα τις πρόχειρες ομπρέλες που διέθετα.
Ετοιμάστηκα και τους ακολούθησα αφού ζήτησα να ακολουθήσει και ο κακός γείτονας. Πράγμα που έγινε βεβαίως.
Εκεί πια κι άλλες μηνύσεις συνέχεια των προηγουμένων συντάχτηκαν. Α, όλα κι όλα ο νόμος λειτουργεί άμεσα όταν «συντάσσεται». Όταν εκτελείται πάντα μυστηριωδώς καθυστερεί.
Ευτυχώς πρόλαβα και πήρα όλα τα απαραίτητα. Βουρτσάκι και οδοντόπαστα, μακιγιάζ, τσιγάρα, κινητό και καραμελίτσες για να γλυκάνω τον καημό και την πίκρα μου. Με έβαλαν στο κρατητήριο. Η "Παράνοια" ή αλλιώς Φιορούλα σε Αυτόφωρη διαδικασία. 'Ελεος!
Έβγαλα φωτογραφίες στο κελί μου με την ανάλογη πόζα. Πάντα αποθανατίζω τις ιδιαίτερες στιγμές μου, όλα κι όλα. Ο γείτονας έτριβε τα (μπιπ) αρχίδια του, προκλητικά. Δεν ήξερε τι τον περίμενε, ή μάλλον ο δικηγόρος του τον ενημέρωσε πως σε λίγο θα μου έκανε παρεούλα και μάλιστα έως τη Δευτέρα. Ο δικηγόρος του ευγενής μου συστήθηκε και μέσα στην περιπέτεια μου δεν κρατήθηκα,έλιωσα στα γέλια, αφού μου συστήθηκε και το όνομά του είχε ρίζα και κατάληξη ζαρζαβατικό που γίνεται εξαίρετη σαλάτα εποχής. Έσκασα στα γέλια και του έκανα γνωστό πως οι αντοχές μου είναι γαϊδουρινές και τη Δευτέρα θα γράφαμε ιστορία.

Μετάνιωσε και απέσυρε τη μήνυση και σωστά έπραξε. Ήμουν αποφασισμένη γιατί ξέχασα να σας πω πως είχα προλάβει να αποθανατίσω το διάτρητο σπίτι μου. Έπρεπε όμως να αδειάσω τους κουβάδες. Και το ποινικό μου μητρώο πεντακάθαρο εν αντιθέσει με τον αντίδικο που τα έχει όλα φουσκωμένα. Και ο βρασμός ψυχής με αποδείξεις έχει ελαφρυντικά.
Και η μαλακία όταν επαναλαμβάνεται, ατροφεί το «όργανο».

Φύγαμε μετά τις διαδικασίες γιατί τον λυπήθηκα πάλι. Έχω άλλους τρόπους να τον επαναφέρω στην τάξη. Θα ακούει μουσική καθημερινά όλες τις ώρες που επιτρέπεται σε φουλ ντεσιμπέλ, αν σύντομα δεν επανορθώσει. Και κάποιος θα χτυπάει ρυθμικά όλες τις κατσαρόλες του σπιτιού την ώρα που θα κοιμάται πάνω απ’ το μαξιλάρι του.

Ο νόμος στο χέρι με ψυχρό πόλεμο και όπλα την αργή εξόντωση.
Έτσι η Παράνοια δικαιολογεί το όνομά της άλλη μια φορά, αφού όλα στη γαμω-χώρα κινούνται αργά και τραμπούκικα μόνον.

Θα εφοδιαστούμε με πανοπλίες - αδιάβροχα και το αποδεικτικό υλικό θα πολλαπλασιάζεται. Μέχρι τότε η πολιτεία θα μου θυμίζει με το τρόπο της, πως η υποταγή μου και αποδοχή της παρανομίας των άλλων, μου αφαιρεί το δικαίωμα στην άμεση λύση και στο δικαίωμα να νιώθω ασφαλής μέσα στο σπίτι μου.

Γιατί είναι τόσο κακός που ακόμα και την επισκευή από μένα την ίδια για να γλιτώσω, μου την απαγόρευσε…

Στην επόμενη φάση σκέφτομαι να τον κάνω σαπούνι…κι ας βγει βρωμερό…
δεν θα γλιτώσει.
Μια διαφορετική πρωτότυπη νύχτα που ήταν διασκεδαστική εξέπνευσε.
Οποιοσδήποτε από σας θα τον είχε ισοπεδώσει ήδη.


Υ.Γ.'Ενα φιλί στην "αγάπη" συμπαραστάτη
κι άλλο ένα στο φίλο του χτες-σήμερα.

Συμ-πρωτεύουσα με τα όλα της

Βόλτες μέσα στο αυτοκίνητο. Κυνηγώντας το Βαρδάρη-ψεύτη και κινηματογραφώντας ξωτικά του παραδείσου.
Το «όμορφο» πλάι μου, κλεφτές ματιές, βγάζουνε φλόγες.
Τι το’θελες να κοιτάς προς έξω πλευρά κυρά μου. Δεν σου έφτανε που όλη την ομορφιά την είχες 5 εκατοστά παρά δίπλα;

Μουτσούνες με μπόλικο καμουφλάζ σε αφίσες Μάκης Χριστοδουλόπουλος, Ζαφείρης Μελάς οι πρώην φίρμες στη ζάλη της επαιτείας. «Κάθε πικραμένος ας προσέλθει».
Να κλάψει μαζί μας, να αυτομαστιγωθεί με τα δακρύβρεχτα επικά μας κλαρίνα και ακούρδιστα βιολιά με ύμνους-άσματα παρωδίες, εισαγόμενα απ’ το Μενίδι με τελευταίας τεχνολογίας Ντατσούν και αφού γδάρει τις σάρκες του και μας πάρουν τα αίματα να αφήσει ότι έχει ευχαρίστηση σε ροζάκι νόμισμα κι ύστερα να επιστρέψει στη μιζέρια του.
Και ποιος με ρώτησε για την αισθητική μου; Προτιμώ να βλέπω τη Gizelle, σε πόζες προκλητικές, πολλά υποσχόμενη.
Τις σκατόφατσες δεν μπορώ να προτείνονται σαν αξιοθέατο.
Φτάνει τόση σκατίλα που ούτως ή άλλως γεμίσαμε.

Επιστρέφω τη ματιά μου στο «όμορφο», την συμπρωτεύουσα δεν την χόρτασα ούτε τούτη τη φορά κι απ’ ότι διαφαίνεται είναι αχόρταγη.

Γλυκιά Ζάλη

Κάθε φορά σαν πρώτη
Το τρέμουλο των χεριών λίγο πριν κάνεις το τελευταίο κλικ στο νούμερο προσέγγισης.
Ο ιδρώτας που τυλίγει τη σάρκα στο παγωμένο του χάδι, εντολοδόχος σκιά ετοιμοπόλεμη στο αχαλίνωτο κάπου αόριστο, δίχως όρια.

Κι ύστερα η συνάντηση…που τα κορμιά ποθούν, ζαλίζονται, προσμένουν.
Κι η ένωση.
Κάθε φορά δυνατά ίδια και τόσο διαφορετική. Με το πάθος της στέρησης, το φόβο της απώλειας. Με ζαλισμένα μυαλά – οι λέξεις γυμνές από στολίδια να παρατείνουν την ανάσα λίγο πριν εκπνεύσει οριστικά. Λίγο πριν χαθεί στα βάρβαρα μονοπάτια της άδικης εξιλέωσης, νεοσύλλεκτος στρατιώτης μπροστά στο ερώτημα: που κρυβόσουν ως τώρα; Τα χρόνια να μονοπωλούν το συμβόλαιο στο μονόπρακτο της ανυπαρξίας ως σχεδόν χτες.
Χαμένοι με γόνατα που λυγούν, οριστικά παραλύουν στον ύπνο- ξύπνιο.

Ω! Θεέ μου…πόση ζάλη κι απόψε!

DELETE

Η πλέον ενδιαφέρουσα λέξη πίσω από τ' άψυχα πλήκτρα του υπολογιστή.

Σαν χείμαρρος παρασέρνει κάθε χρήσιμη ή άχρηστη σκέψη!

Και πάλι απ' την αρχή.

Καλό μήνα και καλά νέα πλάνα !

Delete
then once more


η ψυχοθεραπεία αρχίζει με πολλή Alannah Myles για την ώρα

Αποχωρισμός

Κάθε αποχωρισμός και μια μαχαιριά,
κάθε "Good Bye" και μια πληγή.
Αεροδρόμια, σταθμοί, τρένα που φεύγουν και πάνε, χέρια που ξεκολλάνε δύσκολα, δάκρυα που κυλάνε, χείλια που δαγκώνονται και στάζουν αίμα...
Να μισείς αυτό το "αντίο" και παρ' όλα αυτά να το ζεις και να το ξαναζείς σαν εφιάλτη στην πραγματικότητα.
Να ρουφάς "κουταλιές ευτυχίας" (όπως είπες) και να δραπετεύουν μέσα απ' τα χείλη σου μ' ένα αντίο που παίζεται σε συνέχειες...

το μισώ, το μισώ, το μισώ....