" Θέλω τη ζωή μου πίσω...."

Παγώνουν οι νύχτες....
αδειάζουν οι μέρες....
ξεφτίζουν των φίλων οι καλημέρες....


η πόλη με πνίγει....
απλά κοίταξέ με...
σ' αλλοιώτικους κόσμους φυγάδεψέ με...


συμμορίες ζητιάνων την παράσταση κλέβουν....

κι όμως...

υπάρχουν κομμάτια από φως στη σιωπή....

Μοιάζει με θάλασσα ετούτη η σιωπή....

με ένα σου νόημα λύσε τα μάγια....

Μια συνουσία διαφθοράς είναι

και τίποτ' άλλο

μα ίσως αύριο νάναι αργά...

(στίχοι μαζεμένοι απο δω κι από κει...
τόσο επίκαιροι κι αληθινοί!)

Πασχάλης και Μήτσος !!!

Αγαπητή μου φιλενάδα Αλίκη

Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου εκφράσω δημόσια την συμπαράστασή μου.
Τι σε βρήκε βρε κορίτσι μου;
Ο Πασχάλης σου -συμφωνώ μαζί σου - δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμιά σχέση με τον Μήτσο το διπλανό μας. Εκείνος είναι τόσο λαϊκός ! Αλίμονο!!!
Τον είδα σήμερα στην κ. Δρούζα και πολύ τον λυπήθηκα, πίστεψέ με, αλήθεια σου λέω, να φιλάω Σταυρό!
Πονεμένος πολύ, τα ματάκια του σχεδόν δακρυσμένα, είχε και μια μελανιά ακριβώς κάτω απ’ το μάτι,
δεν πιστεύω…..
αν ήταν θα μου το έλεγες, ε ;
συνήθως οι παντόφλες σου είναι μαλακές, εκτός κι αν σου ξέφυγε εκείνο το ξύλινο σαμπό που σφουγγαρίζεις τις βεράντες, αλλά και πάλι θα το έλεγες, τόσο ειλικρινής που είσαι μπροστά στις κάμερες. Άλλωστε κι αν ακόμα μου το έλεγαν πάλι δεν θα το πίστευα, γιατί απ’ τα χείλη σου στάζει τόση γλύκα που αφήνεις τους φιλοθεάμονες φίλους σου εκστατικούς, κάθε φορά που μιλάς .
Κι εγώ καλά, ξέρω πόση πίστη και αφοσίωση σου έχει ο Πασχάλης, το επανέλαβε και σήμερα και δεν θέλω να του χαλάσω το χατίρι θα τον πιστέψω, γιατί σου ήταν πιστός ανέκαθεν κι επί 42 συναπτά έτη, απλά στάθηκε λιγάκι άτυχος ο καημενούλης και καρπερούλης ταυτόχρονα.
Είδες πως η φύση μας αδικεί τις γυναίκες, αφού γεννάμε στην πρώτη και μετά βίας στη δεύτερη νιότη μας μονάχα ;

Κατεργάρα γιατί μου έκρυβες πως έστελνε κι ερωτικά ραβασάκια ; Να μωρέ σε εκείνη την 43τριάχρονη που έκανε παιδί μόνη της - η φύση κάνει και θαύματα, βλέπεις.
Αλίκη μου πόσο σε συμπονώ νάξερες ! Και σε δικαιολογώ επίσης για την αγανάκτησή σου που αγαπούσε κι εκείνη την κοκκινομάλλα ταυτόχρονα με σένα!
Ξέρεις βρε φιλενάδα τι λένε για τις κοκκινομάλλες ; Πως είναι «φαρμακομούνες», πίστεψέ με, έχω μια τέτοια ξαδέρφη ο Θεός να με συγχωρέσει, μια τάπα είναι 1, 51 πόντους όλη κι όλη και σέρνει το Enterprise το αεροπλανοφόρο, από τη μέρα που πέρασε απ’ την Ελλάδα πηγαίνοντας στον Κόλπο - και όχι τον δικό μου, έχω και φωτογραφίες στο ορκίζομαι.
Κάτι που θέλω από καιρό να σε ρωτήσω κι όλο μου διαφεύγει είναι να μου πεις το νούμερο από αυτό το χρωματάκι μωρέ, που βάζεις και στους δυο σας. Είναι της LOREAL το καστανόμαυρο 32/3 ή το κορακί της WELLA ? Τις προάλλες μάλωνα με την Ευθαλίτσα την από κάτω μου, γιατί επέμενα εγώ πως κάνει λίγο σαντρέ προς τη ρίζα και πολύ το γουστάρω κι εκείνη δεν έχει καθόλου γούστο.

Αλίκη μου σου συμπαρίσταμαι νοερά και αν θέλεις τη βοήθειά μου σε θέματα styling
Εδώ θα είμαι .

Παρεμπιπτόντως η Ναταλία προχτές είπε πως έγραψε ένα τραγούδι, που το εμπνεύστηκε από την πονεμένη ιστορία σας. Ο Πασχάλης σήμερα είπε πως κάπου είδε το στίχο και απλά του ταίριαξε. Άσε που το μοιράζουν τζάμπα στο ιντερνέτ και λυπάμαι που δεν υπάρχει σε cd .
Έτσι δεν θα μπορέσω κι εγώ με το κάτι τις μου να συνεισφέρω στο παγκάρι σας, τώρα που οι αποφάσεις θα βγαίνουν σφυρίζοντας πάνω απ’ τα φρεσκοβαμμένα πάντα ασορτί κεφάλια σας .

Σε φιλώ η Φίλη σου

«Παράνοια»

Aνδροκρατούμενη κοινωνία ώρα μηδέν

Σε μια Ελλάδα που οι άνδρες παίρνουν αποφάσεις, κυβερνούν, συντάσσουν νόμους, έχουν τον πρώτο λόγο στην οικογένεια, στα επαγγελματικά, στα κοινωνικά, εμείς οι γυναίκες τους ανεβάζουμε, τους στηρίζουμε και ακολουθούμε ότι και όσα μας σερβίρουν με μειωμένες αντιστάσεις - και καλά να πάθουμε ...

Σε κάθε σκληρή συμπεριφορά- προϊόν μιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας, ποιός χέστηκε ;
Κυρίες μου ξυπνήστε επιτέλους απ' το βαθύ σας ύπνο και πάψτε να πιστεύετε σε οράματα, η πραγματικότητα είναι εδώ κι όσο κοιμάστε στα πουπουλένια σας κρεβάτια θα διώκεστε, θα δουλεύετε σαν τα γαϊδούρια μέσα κι έξω απ' τα σπίτια σας, θα τρώτε και τις μπάτσες σας, θα μεγαλώνετε τα παιδιά σας και θα τους μαθαίνετε να μην απαιτούν, να μην ελπίζουν, να διαιωνίζουν όσα ακριβώς κι εγώ, εσείς και μερικά ακόμα εκατομμύρια όμοιές μας γύρω μας.

Πότε θα έρθει εκείνη η ώρα που η βουλή των Ελλήνων θα γεμίσει θηλυκά, και θα ψηφίζουν νόμους που τουλάχιστον δεν θα βγάζουμε τα μάτια μόνες μας.

Παραολυμπιακοί Αγώνες

Δείτε αγαπητοί κυρίες, κύριοι αυτούς τους αγώνες και ανατριχιάστε, πάρτε δύναμη, ξεφύγετε από τα καθημερινά σας παράπονα και προβλήματα και τις μιζέριες σας.

Δείτε το μεγαλείο της ψυχής αυτών των παιδιών, θαυμάστε τη δύναμή τους, αγκαλιάστε τα νοερά και συντονιστείτε στους ρυθμούς που χτυπάει η καρδιά τους μακριά από ντόπες και φάρμακα, μακριά από το χορό των εκατομμυρίων και των διαφημίσεων.
Κι έπειτα απαιτήστε,
φωνάξτε,
διεκδικήστε το δικαίωμά τους σε μια καλύτερη ζωή που εμείς βολεμένοι έχουμε κι όμως είμαστε δυσαρεστημένοι που απ’ τις τσέπες μας δεν ρέει το χρυσάφι και τα μυαλά μας δεν στάζουν μέλι,
κι αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο δυστυχισμένους.

Γειά σου ρε Γιάννη

Ρωτάω το φίλο μου το Γιάννη που είχα να δω μέρες :

" Γειά σου Γιάννη, τι κάνεις ;
Γιάννης : " άσε με, σε λίγο θα έχω πονοκέφαλο.

Έμεινα κάγκελο που λένε, μιας και ο Γιάννης πρόβλεψε πως σύντομα θα γινόταν η ιστορική του συνάντηση με τον πονοκέφαλο...


Καλό μήνα

Του κώλου!

Μικρές καθημερινές επαναστάσεις μέσα απ' τα ιστολόγια, καθισμένοι με βαρεμάρα μπροστά στο χαζόκουτο, απολαμβάνοντας τη Σκορδά και την Πάνια κι όλες τις υπόλοιπες Κατινούλες που αρμέγουν τα μυαλά των ανικανοποίητων και ψυχικά άρρωστων νοικοκυρών που καθαρίζουν τα κρεμμύδια κλαψουρίζοντας για το αναθεματισμένο ριζικό τους.
Απ' το ραδιόφωνο στάζουν αχταρμάς οι ήχοι με δακρύβρεχτους στίχους τύπου : "Χτύπα μου τα καπούλια, βασάνισέ τα κι εγώ αντέχω ".
Οι νέοι μεγάλωσαν κι η πατρίδα μου γερνάει μα ποιός νιάζεται; Ο έρωτας πεθαίνει μέρα με τη μέρα κι εσύ που έφτασες κοντά στα 50 ψάχνεις ακόμα τους φίλους, τον εαυτό σου και με ρωτάς που πήγαν;
Του κώλου όλα ε ;
Ε ! και τι έγινε ; έτσι δεν έλεγες πάντα ; Τότε που νόμιζες πως ο χρόνος είναι μια σύμβαση διάρκειας με σύμμαχο την αφετηρία ;
Κακόμοιρε μίζερούλη " η πάρτι σου " φταίει για όλα, ξε-καβάλα απ' τ' άλογο και κάνε ξυπόλητος ένα βήμα πιο πέρα.
Βαρέθηκα την ασχήμια τριγύρω μου...

Ένας χρόνος, μόνον!

Λογικά το ποστ τούτο θα ΄πρεπε να προηγηθεί του αμέσως επόμενου στη σειρά.
Και παρ’ ότι δεν συνηθίζω να γράφω τόσο συχνά πια, το κάνω σήμερα κατ' εξαίρεση.
Κι αναρωτιέμαι μετά από ένα χρόνο ακριβώς που η Αμαλία έγραψε εκείνο το ποστ που όλοι μας ανατριχιάζαμε.
Αν άλλαξε τίποτα έκτοτε.
Αν χέστηκε κανένας μεγαλογιατρός κι αν το σύστημα υγείας βελτιώθηκε.
Αν τα φακελάκια έπαψαν να τα παίρνουν.
Αν εμείς γίναμε φειδωλοί στο να τα δίνουμε.

Σε λίγες μέρες κλείνει ένας χρόνος που η Αμαλία έφυγε πικραμένη αφήνοντας πίσω της μηνύματα δύναμης, χαστουκίζοντας όλο το απάνθρωπο σύστημα υγείας με τα αδύναμα χεράκια της. Κι αν γινόταν να μπορέσει η καρδιά της να αντέξει ακόμα λίγο είμαι σίγουρη πως θα το γκρέμιζε από θεμέλια.
Εμείς όμως τι κάναμε και τι κάνουμε τελικά ορέ κλεφτόπουλα ;


υ.γ . ο λόγος που γράφω σπάνια πια, είναι που δεν έχω κάτι σημαντικά ενδιαφέρον να πω. Και ξεπέρασα το στάδιο που μέσω του μπλογκ έκανα κι εγώ την ψυχοθεραπεία μου. Δηλώνω δυναμικά παρούσα και συμμετέχω σε κάθε κοινωνικό μήνυμα – κάλεσμα και βεβαίως σιωπηλά παρακολουθώ κάθε ενδιαφέρουσα προοπτική βελτίωσης της ποιότητας ζωής των συνανθρώπων μου, δεδομένου πως και με αφορά άμεσα αλλά και συνάδει με το μέλλον της οικογένειάς μου και της κοινωνίας των ληστών του σήμερα.

Εθελουσία πρόκληση – πρόταση

Πάρτε όλοι τις ψηφιακές σκονισμένες σας κάμερες, τα κινητά σας τηλέφωνα και φωτογραφίστε : κάθε αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο και κλείνει τις ράμπες που είναι για άτομα με αδυναμίες, κάθε ασχήμια και απάνθρωπη συμπεριφορά που πέφτει στην αντίληψή μας, μιας και κανενός άλλου δεν ιδρώνει το αυτί αγαπητοί συνμπλόγκερς. Ανεβάστε τα στα μπλογκς σας σε περίοπτες θέσεις για κάποιο χρονικό διάστημα που θα ορίσουμε όλοι μαζί, κοινώς δώστε «τα γίδια» που αδιαφορούν για το αν κάποιοι από τους συμπολίτες μας δεν μπορούν να χαρούν τη ζωή, επειδή η απάθεια και η αδιαφορία ορισμένων από μας τους στερεί το δικαίωμα τουλάχιστον να μετακινούνται και να έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε όσα εμείς με ευκολία καταδυναστεύουμε.
Το χειρότερο απ’ όλα είναι να κλείνουμε τα μάτια όλοι μαζί επειδή το πρόβλημα είναι του διπλανού μας.

Στο σκοτάδι...

Διασχίζοντας το υπόγειο μετρό της άμορφης πόλης και ανεβοκατεβαίνοντας τα κυλιόμενα σκαλοπάτια με την παρέα κάποιου άγνωστου τυφλού, μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω μαζί μου φεύγοντας το ερώτημα που μου έβαλε : "Ξέρεις τι σημαίνει να μην μάθεις ποτέ τι είναι χρώμα ; Πως είναι το πράσινο, το κόκκινο, το κίτρινο ;" Σιώπησα και σκέφτηκα για λίγο και δεν έφταιγε το λίγο που δεν κατάφερα,
δεν μπόρεσα να του περιγράψω κανένα χρώμα με λόγια....
Πώς άλλωστε θα μπορούσα ;

Έφυγα και του ευχήθηκα καλή συνέχεια
...τίποτα άλλο,
γιατί με είχε προλάβει, λέγοντας πως αν και δεν είχε ποτέ εικόνα, αγαπά τη ζωή....
(κι ας γνώρισε ο άγνωστος φίλος μου μονάχα το μαύρο!)

Έστω και μισή σκέφτηκα εγώ, που τα έχω ΟΛΑ....
παραπονιέμαι για το τίποτα...
κι ας έχει χρώμα κάθε μέρα που ξημερώνει...

Αδρεναλίνη που λέγαμε...

Αφιερωμένο στη νύφη του βορρά.

z-μπούτσαμ'

Φιμώνουν τους Μπλόγκερς (νομίζουν)

ζ-μπούτσαμ'

Φιμώνουν την Τσέκου

ζ-μπούτσαμ'

Φιμώνουν στα παράθυρα αυτούς που κάτι τολμούν να πουν

ζ-μπούτσαμ'

Σορυ Ρε Μαλβίνα που σου κλέβω την ατάκα, αλλά που νάξερες τότε πως κανένας δεν έδινε δεκάρα για την ζ-μπούτσασ' άσε που πολλοί σε άκουγαν και λίγοι καταλάβαιναν!
Τουλάχιστον εσύ την είχες και μάλιστα πολύ μεγάλη.

Επιστροφή λόγω ...ανακύκλωσης

Ο δήμος της περιοχής μου επιτέλους τοποθέτησε τους μπλε κάδους ανακύκλωσης.
Σκέφτηκα πως τώρα τα σκουπίδια μας θα βρουν το δρόμο τους κι εμείς τη συνείδησή μας.
Μια εβδομάδα πέρασε μόλις και πότε ο κάδος είναι ανακούρκουδα άδειος και πότε γεμάτος από κάθε είδους άλλο περιεχόμενο ...εκτός των ανακυκλώσιμων...
μιας και οι γάτες περιδιαβαίνουν και σαλτάρουν απο τις νοστιμιές που βρίσκουν εντός.

Κανονικά η ανακύκλωση πρέπει να αρχίσει από τα μυαλά μας

Καλή σας μέρα και συγχωρήστε με που χάθηκα

Μια ματιά φτιάχνει τη διάθεση

Έτσι για να ΜΗΝ ξεχνιόμαστε.


Ευχαριστώ τη φίλη μου Joanna που μου το έστειλε!

Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι...μανδάμ!

Μέρες περίεργες.
Δίχως σκοπό περιφέρεσαι σέρνοντας τα πασούμια σου ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον καθρέφτη που δόλια σε πρόδωσε.
Δίπλα σου μια ντάνα βιβλία στοιβαγμένα υπό μελέτη, στα προσεχώς.
Που όλο και αυξάνεται.
Και δεν έχεις χρόνο. Όχι για να τα ανοίξεις τόσο, όσο για την άρνηση στη γνώση το συγκεκριμένο διάστημα.
Πολλές σκέψεις, ανάκατες με μυρωδιά από τσάι και λεμόνι άντε και μυρωδάτο αχνιστό καφέ.
Από όνειρα τρισδιάστατα.
Που χάσκουν.
Η φίλη μου η Γ.
Τα τελευταία δέκα χρόνια πλέει μέσα σε προβλήματα υπαρξιακά και βουλιάζει.
Από συνήθεια ή μαζοχισμό ? Καμιά σημασία.
Η φίλη μου η Μ. Δύο έθαψε αισίως.
Το μεσουράνημά της συναντήθηκε σε σύνοδο με το πεπρωμένο της.
Αδύναμη να αντιστρέψει τη μοίρα.
Οι τόσοι φίλοι που αναρωτιέμαι αν βρήκαν ή έχασαν το δρόμο.
Που αντιστέκονται.
Και τους θαυμάζω.
Ο καιρός μουντός.
Δεν με πάει καθόλου ο χειμώνας τελικά.
Κρύβομαι σαν τα φίδια στη γωνιά μου.
Η ναφθαλίνη τσακίζει την όσφρηση και τον ορίζοντα.
Rock βόλτες, το κρύο ρουφάει όλη την ενέργεια.
Ημικρανίες απ' τα ξύδια.

Το δέντρο μου φέτος -είπε- πως μοιάζει στον Καρβέλα.
Λευκό ξεμαλλιασμένο ετοιμόρροπο.
Το περσινό δεν το είδε. Εκείνο ίσως έμοιαζε στο Λάκη.
Όπως και νάναι τα δέντρα μου είναι επιθετικά. Και έχουν επίκαιρη άποψη.
Ανοίγω την τηλεόραση. Αχταρμάς. Μπλιάχ.
Συλλογίζομαι τι επίπεδο έχουμε σαν λαός. Και πως γουστάρουν να μας κοιμίζουν. Αρνούμαι.
Επαναστατώ.
Αρχίζοντας από τις προσωπικές επιλογές μου.
Όλα σχεδόν κόντρα.
Πρέπει να μετακομίσω γρήγορα. Να αλλάξω.
Σκέψεις και πλάνα.
Αφήνοντας πίσω ρούχα και προσφιλή αντικείμενα.
Στο νέο μου σπίτι θα βασιλεύει το μίνιμαλ.
Ελπίζω και στη σκέψη μου.
Μίνιμαλ σκέψη, πόλεμος.
Θα σβήσω με μπλάνκο όσα δεν γουστάρω. Για να μπορώ να τα επαναφέρω πιο εύκολα μετανιώνοντας. Όπως συνήθως.
Το μπετόν ολόγυρα μου κρύβει το φως.
Και δεν μπορώ να αφεθώ στη πλάνη …

Πως ο Άη Βασίλης τελικά υπάρχει …
μα αναρωτιέμαι κι αγχώνομαι αν θα έρθει φέτος
σαν ΙΜΟ ή ΤΡΕΝΤΥ...

Επιστροφή στο διαταύτα

Κάθε φορά που επιστρέφω απ' τον κόσμο μου, τον κόσμο της "ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ" νιώθω το ίδιο μοναχική μα ποτέ δεν με συνέφερε να ΛΥΣΩ το γρίφο μέσα μου σ'αυτό το βασανιστικό "ΓΙΑΤΙ" με ερωτηματικό...

Ίσως επειδή είμαι απόλυτα ενοχική και απελπιστικά διαλλακτική με τα τρισδιάστατα μονοπάτια της δικιάς μου ψυχής, όπου είναι το μόνο συνειρμικό σημείο γέφυρας και απόδρασης στην άλογη λογική μου.

Και τα σαλιγκάρια διαλέγουν πότε θα βγούν, δεν είναι ;

Ωστόσο έχω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω δημόσια για τα εντός της "οικίας" μου σχόλιά σας, καθώς επίσης και τα προσωπικά e-mail σας.

"Κλειστόν"

Υποχρεώσεις αναπάντεχες, θα με κρατήσουν για ...λίγο μακριά σας!
Συγχωρήστε με.

Σαν παραμύθι

Μαμά θέλω να κουρνιάσω και ν’ αποκοιμηθώ στην αγκαλιά σου απόψε…
Άφησέ με να κλάψω…
Τα μάτια μου κλείνουν μα θέλω να κρατήσω τη νύχτα μακριά…φοβάμαι…
Να μην μου ξεφύγει ούτε ίχνος σταγόνας στο μαξιλάρι μου έπειτα, όταν θα’ μαι μονάχη…
Μου μάθαινες να είμαι δυνατό παιδί, καθώς έλεγες!
Η δύναμη κρύβεται και γεννιέται ακόμα και στις στάχτες,
έτσι δεν έλεγες ;
Ή μήπως ήταν ψέματα τότε ;
Πόσα ακόμα δεν κατάφερα ;
Αφού η πλάτη μου ακόμα γέρνει από τα βάρη που σεις αφήσατε πάνω της…
Πώς να τα σηκώσω όλα αυτά ;
Μα δες πιο καλά! δεν έχω τίποτα άλλο για όπλο, εκτός απ’ τα όνειρα…αυτά που συντροφεύουν τις νύχτες μου, που σεις κυνηγάτε τη Ζωή!

Μπουρδέλλλο με τρία Λ..

Επέστρεψα από ένα γρήγορο ταξιδάκι ανανέωσης μέχρι τη γειτονική Ιταλία, το χρειαζόμουνα έτσι για να γεμίσω τις μπαταρίες μου κατά πως λένε. Και μπορεί τούτη η χώρα να μας πληγώνει όταν την αποχωριζόμαστε κατά τον ποιητή ή να κάνουμε τις συγκρίσεις μας, μα τελικά η ζεστασιά που βγάζει η αγκαλιά της συν το γέλιο σε κάνουν να τα ξεχνάς όλα. Λίγο αυτά που άφησες πίσω σου, λίγο αυτά που περιμένεις, φτάνουν για να νοσταλγήσεις τα ευτράπελα που με σιγουριά θα συναντήσεις γυρνώντας.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ανοίξω τηλεόραση μιας και αποτοξινώθηκα έστω και λίγο αυτές τις μέρες. Και πέφτω πάνω σε διαφήμιση που φωνάζουν περήφανα για το μεγάλο δώρο που προσφέρουν. Ε, όπου δώρο και χαρά συνεπώς ανοίγω αυτιά και μάτια διάπλατα.

«Σας χαρίζουμε τα 300 πρώτα τριχο-φυλάκια περιεκτικότητας από μια, δυο ή τρεις τρίχες έκαστο».

Και γαμώ τα marketing δηλαδή...

Μάλιστα καλά είδα κι άκουσα. Οπότε η συγκεκριμένη μέθοδος φαντάζομαι σε αναγκάζει να πληρώσεις τα υπόλοιπα τριχοφυλάκια - ωοθυλάκια - καμιά σημασία δεν έχει, ειδεμή σε βλέπω να γίνεσαι πουά και να φέρνεις προς Δαλματάκι σε extra large.

Άλλο εκπληκτικό: Πλυντήριο για κατοικίδια. Ναι καλά διαβάσατε. Έχουμε δόξα το Θεό πλυντήρια για πιάτα, ρούχα, αυτοκίνητα, χαλιά και δεν μου έρχεται τι άλλο διαθέτει η σύγχρονη τεχνολογία αλλά για ζώα όχι δεν το είχα ακούσει.
Το ακόμα πιο περίεργο είναι στο ότι ο ιδιοκτήτης προσπαθούσε να μας πείσει πως το κακόμοιρο σκυλάκι που πλενότανε εκείνη την ώρα σε πανελλήνια τηλεθέαση, ήταν τρισευτυχισμένο, παρ’ ότι έτρεμε σύγκορμο εγκλωβισμένο στο ένα μέτρο με το νερό και το σαμπουάν να το πυροβολούν ανελέητα.
Τα ματάκια του τα έλεγαν όλα, όχι εγώ.
Το πιο αστείο της ιστορίας είναι που η τιμή για το πλύσιμο είναι ανάλογη της ράτσας…
καθώς είπε ο παν-ηλίθιος ...

Έλεος γι άλλη μια φορά…
θα ξαναφύγω μου φαίνεται δεν το αντέχω!

Ανησυχίες ...

Δεν ανησυχώ που το στρώμα των φύλλων νότισε στο φθινοπωριάτικο κιτρινισμένο καμβά…
Ανησυχώ που δεν γίνεται να σε «κρατάω» σφιχτά στεγνό τις υγρές νύχτες κάτω απ’ τη βροχή, να μην κρυώνεις.
Ανησυχώ που οι μέρες περνάνε διάφανες και γίνονται ανελέητος μυστικός μάρτυρας σε προμελετημένο έγκλημα. Που η σιωπή σκεπάζει τα καθώς πρέπει και το βλέμμα εικάζει δικαιολογίες για το δια ταύτα που ξαπλώνεται νωχελικά κι αναπαύεται στις αισθήσεις. Που το ρήμα «γνωρίζω» κλίνεται και αλλάζει πρόσωπα, αδυσώπητος τιμωρός σε έννοιες γεμάτες - γέφυρες.
Ανησυχώ που το «εγώ» χάνει την παντοδυναμία του, συνηγορώντας στο παιγνίδι της εξάρτησης παλεύοντας άνισα το απροσδόκητο.

Ανησυχώ που θέλω να μένω με αντιστάσεις μοναχικά έρπουσες σε μονοπάτια αδιόρατα.

Μα όπως κι αν είναι …αυτό αξίζει για να τονίζει τη βασανιστική μελαγχολία του χτες μετατρέποντας την χαρά στο σήμερα…

Όνειρα Αλμύρας

Το πρόσωπο κολλημένο σε κείνη τη γαλάζια σου μπλούζα-κουβάρι που ακόμα μυρίζει θάλασσα και που δεν θέλω να ξεδιπλώσω σάμπως και χαθείς.
Βλέπεις η θάλασσα με σημάδεψε από τα πρώτα χρόνια μου.
Δεν υπάρχει αλλού ανάσα αλμύρας να με ξεκουράσει.
Οι ρίζες στους γέρικους κορμούς τούτο το συννεφιασμένο φθινόπωρο μυρίζουν πυροτεχνήματα Ανάστασης και η βροχή δεν έρχεται να τα σβήσει.
Τα κόκκινα τριαντάφυλλα που πότιζα κάθε μέρα χαμογελώντας στο καλημέρα μου ανασαίνουν το αυτονόητο, αφού δεν υπάρχει λόγος να τα κλαδέψω.
Το αύριο θέλω και ελπίζω να’ ναι μια υπόθεση κοινή μοιρασμένη στα δυο, την ώρα που τα ζευγάρια των πουλιών θα κάνουν κύκλους στα μάτια μας, φιγούρες χορευτικές γιομάτες λατρεία κι αφοσίωση, φλερτάροντας με τιτιβίσματα υποσχέσεων.
Hey, Εσύ με το βελούδινο κοίταγμα κείνο που δεν μοιάζει με κάποιο άλλο κι ένα χαμόγελο "ήλιο" μόνιμα ζωγραφισμένο, να πλανάρεις στα όρτσα κόντρα στην παλίρροια.

Κι η μπλούζα σου η θαλασσιά να μυρίζει άγριο κύμα...κι αλμύρα δίχως τελειωμό!