tag:blogger.com,1999:blog-37829891641046051692012-01-24T23:15:38.402ZΧώμα ζεστό... Λουλούδι πύρινο...Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.comBlogger1201100tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-45494825282052044202010-08-22T20:41:00.003Z2010-08-22T21:18:47.701ZΈφυγες…<br />Κι είναι σαν χτες…<br />Πέρασαν δύο μήνες και δεν γιορτάζω βέβαια.<br />Τη θέση της βαθιάς θλίψης στη καρδιά μου την έκανα δύναμη να προχωρήσω πάλι, να συνθλίψω τα όριά μου, να οριοθετήσω τα όνειρά μου, να μεταμορφωθώ και να τηρήσω τις υποσχέσεις μου που έπαιρνα πίσω γιατί ήξερα πως μονάχα ΕΣΥ θα δικαιολογούσες. Μου λείπουν οι καθημερινές μας εξομολογήσεις, το ζεστό βλέμμα σου, <br />η αγκαλιά σου να με ζεσταίνει, <br />τα λεκτικά λάθη σου, οι φιλοσοφημένες σκέψεις σου, <br />ΕΣΥ ολόκληρη δίπλα μου.<br />Παραμερίζω τον εγωισμό μου γνωρίζοντας καλά πως εκεί που είσαι περνάς καλύτερα από δω που ήσουν.<br />Κι είναι περίεργο, μα ναι συμβαίνει, νιώθω πως με ακούς, με βλέπεις, με νιώθεις, με αγγίζεις….κι ας μη μπορώ εγώ να σε κρατήσω ερχόμενη στα όνειρά μου. <br />Δεν ρώτησα την αδελφή μου τελευταία αν ακόμα κοιμάται στις εννέα κάθε βράδυ για να σε περιμένει…<br />Σε μένα ήρθες…<br />Και θα ξανάρθεις, πολλές φορές…<br />Μας έμαθες τόσα πολλά και τόσα λίγα ταυτόχρονα.<br />Δεν πρόλαβες, βλέπεις…<br />Το πιο σπουδαίο απ’ όλα πόσο γενναία κρατήθηκες μέχρι την τελευταία ώρα. Πόση δύναμη, πόση αξιοπρέπεια μπορεί να μείνει στον άνθρωπο μετά την κατάντια και την «ξεφτίλα» που τον κερνάει αυτή η γαμημένη αρρώστια; Όσο κι αν πονούσα σε θαύμαζα και σου χαμογελούσα κλεφτά μέσα από την κραυγή της ατέρμονης αγωνίας μου.<br />Μπορεί να ένιωσα διαλυμένη όλους τους μήνες της βασανιστικής δοκιμασίας σου, μπορεί να έχασα την πίστη μου, μπορεί να βγήκα από την πέτσα μου έξω κι ίσως κι απ’ την ψυχή μου, μα ήταν οι ώρες που μου μάθανε καλύτερα από ποτέ, πως αυτή η αγάπη είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ. <br />Ξεκουράσου… τώρα που έγινες άγγελος καλή μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4549482528205204420?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-2200323148524098642010-05-19T09:51:00.000+01:002010-05-19T09:52:55.190+01:00Με πήραν τα κλάματα Τόλη μου. <br />Πολλά τα λεφτά, παρά λίγο έξι ολόκληρα μύρια κι όχι δραχμούλες, αλλά ευρώπουλα.. <br />Καμία σχέση ο ίδιος με το χρήμα, λέει…<br />Ε και λοιπόν ;<br />Όταν η κυρά σου αγόραζε από τον πενιχρό μισθάκο της ακίνητα εδώ κι εκεί…δεν ήξερε ; <br />Τώρα αναρωτιέμαι βέβαια που όλη μου τη ζωή δουλεύω σαν είλωτας κάνοντας το σκατό μου παξιμάδι που δεν κατάφερα να πάρω κι εγώ ένα τόσο δα ακίνητο όχι του ενός μυρίου, αλλά ούτε 10χίλιαρου. Και με πιάνει ζήλια κακιά που δεν είχα κι εγώ ένα κορόιδο, σαν εσένα.<br />Τόσο άχρηστη πια ;<br />Ψάξε να τα βρεις εκεί που στα φάγανε για να αποσβέσεις το χρέος σου Τόλη μου.<br />Αλλιώς πες τους να πουλήσουν ότι απέκτησαν με το λαρύγγι το δικό σου. <br />Γιατί τα είδωλα Τόλη μου έχουν σε όλα συνέπεια και κυρίως σε αυτούς που τους έκαναν είδωλα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-220032314852409864?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-49935496440373213172010-03-04T11:32:00.000Z2010-03-04T11:33:37.480ZΒλέπεις το θεριό που λέγεται θάνατος μια δρασκελιά από σένα και …χάνεσαι! Αντιδράς, τα βάζεις μαζί του, τον καλοπιάνεις, τον κανακεύεις μήπως τον απομακρύνεις μα κείνος στριφογυρίζει γύρω απ’ το προσκεφάλι της μάνας και παίζει το κρυφτούλι μαζί της. <br />Λες και μπορεί να αναμετρηθεί σε δυνάμεις. <br />Εκείνη ανήμπορη, πονεμένη, φοβάται για μας που αργά-αργά αφήνει πίσω της…<br />Κι εγώ, εμείς ανίκανοι να πάρουμε τους πόνους σου μανούλα μας, να ανακουφίσουμε τη ψυχούλα σου που χάνεται λίγο-λίγο. Κουρασμένη από κείνο το πήγαινε έλα σου στα νοσοκομεία της ταλαιπωρίας, της ατέλειωτης αναμονής και της αναλγησίας, γιατί τάχα δεν είσαι δα και μικρό παιδί για να βοηθηθείς… Μα ο πόνος που χάνεσαι και λιώνεις δεν γράφει ηλικία μανούλα μου. Για μένα, για μας είναι σαν να ξαναμεγαλώνουμε απ’ την αρχή ένα μωρό, που δίχως τη φροντίδα μας θα σβήσει. Και η ώρα που μας χρειάζεσαι είναι η τωρινή. <br />Να σβήσουμε τη δίψα απ’ τα κοκαλωμένα χείλη σου. <br />Να μοιραστούμε τους πόνους σου, αυτούς που σε τρελαίνουν. <br />Να σε αγγίξουμε κι αν γίνεται να ζεστάνουμε τις ώρες σου, τούτες τις τελευταίες. <br />Να σε κοιτάξουμε στα μάτια κρύβοντας το πόνο της ψυχής μας και να σου δίνουμε δύναμη κι ελπίδα απ’ αυτή που δεν έχουμε, γιατί ξέρουμε. <br />Να σε ευχαριστήσουμε για όσα μας έμαθες.<br />Θυμώνω μανούλα μου που φεύγεις με τέτοιο τρόπο…γιατί σου άξιζαν τα καλύτερα.<br />Φοβάμαι μανούλα μου, που πίσω σου μ’ αφήνεις…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4993549644037321317?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-24244745468789600682009-11-26T08:14:00.003Z2009-11-26T08:38:59.274ZΧρειάστηκε να νυχτοπερπατήσω φίλοι μου για να ανακαλύψω τι;<br />Πως οι κάδοι<strong> μπλε - πράσινος </strong> καταλήγουν στον ίδιο συλλέκτη απορριματοφόρο...<br />Ήμαρτον και έλεος!<br />Τόσος κόπος μου τα τελευταία χρόνια, τόση ταξινόμηση και φροντίδα, τόση ενημέρωση γνωστών και φίλων ενίοτε και επιθέσεις εναντίον τους για την περιβόητη ανακύκλωση να καταλήγουν στην ίδια χωματερή και στην ίδια "λακκούβα"!<br />άραγε η φίλη μας η Ευρώπη το γνωρίζει ; <br />αν δεν απατώμαι μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ μας τα χορηγεί ανά έτος για το σκοπό αυτό. <br />Προς τι όμως ; Συμβαίνει και στους υπόλοιπους δήμους, για ψάξτε το!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2424474546878960068?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-52230415571035299742009-09-26T14:27:00.001Z2009-09-26T14:30:51.511ZΑφισσορύπανση και σκουπίδια.<br />Πανό και φωτογραφίες αψεγάδιαστες, βγαλμένες σαν από παραμύθι. <br />Νεράιδες και πρίγκιπες με αθώα βλέμματα να ατενίζουν την ελπίδα που δεν φαίνεται.<br />Υποσχέσεις και όνειρα χορταριασμένα κι ανέφικτα.<br />Κι εμείς <strong>«βόδια»</strong> στο πανηγυράκι του μια από τα ίδια.<br />Υπομένουμε….<br />Αλλά δεν αναμένουμε…<br />Γιατί ξέρουμε πως το βόλεμα του καθενός συνάδει με το ψέμα<br />Γιατί επίσης ξέρουμε πως ότι πιούμε κι ότι φάμε κι αν είναι τυχερός ο κώλος μας<br />Μπορεί κι αυτός να αρπάξει.<br />Φταίμε και θα μας κοπεί πάλι το χέρι μαχαίρι…<br />Αλλά υπάρχει χρόνος έως τις 4 Οκτωβρίου<br />έτσι θέλω να πιστεύω...<br /><strong>για να μπορώ να ελπίζω...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5223041557103529974?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-6792020722016446432009-06-09T12:26:00.005+01:002009-06-09T12:43:26.933+01:00Μη μου πείτε πως το ελληνικό λάδι <strong>ΔΕΝ</strong> είναι το καλύτερο !<br />Πάει στις ελληνικές σαλάτες, στα λαδερά φαγητά, στις εφορίες, στις εξετάσεις οδήγησης, σε γιατρούς, στις πολεοδομίες και σε πολλές άλλες περιπτώσεις αυτών των τεμπελοχαβαλέδων στις δημόσιες υπηρεσίες κάτι σαν γαστρονομικό συνοδευτικό απαραίτητο για κάθε είδους εξυπηρέτηση.<br />Και το χειρότερο ;<br />Το συνηθίσαμε τόσο που δίχως αυτό δεν μπορούμε βήμα να κάνουμε.<br /><strong>Ελληνάρες</strong> σας γουστάρω που πήγατε στις παραλίες.<br />Δεν ιδρώνει ούτε το μανίκι σας ντάλα καλοκαίρι κι ας είναι άδεια η τσέπη σας!<br /><br />Αλλά κι αν έβαλε ο Μανωλιός τα ρούχα αλλιώς, θα γίνει κάτι ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-679202072201644643?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-29545607761890010442009-04-11T06:35:00.004Z2009-04-11T12:36:56.408ZΦωνάζει τούτο το μπλογκ για εγκληματικότητα και κοινωνικά φαινόμενα, παγίδες που εγκλωβιστήκαμε βγάζοντας οι ίδιοι τα μάτια με τα χέρια μας.<br />Μα ποιος τελικά ακούει ;<br />Ο νεαρός από εκδίκηση, οργή, απόρριψη ή κατάθλιψη έφτασε στο σημείο να τιμωρήσει και να αυτοτιμωρηθεί αφήνοντας με αυτό τον τρόπο ένα μακάβριο και τραγικό στίγμα πίσω. Ηρωοποιείτε κατά κάποιο τρόπο.<br />Αφού προβάλλεται από κάθε μέσο η πράξη του.<br />Γίνεται γνωστός στο πανελλήνιο. Τα παιδιά μας τον νιώθουν και μόνον αυτά. Τώρα ψάχνουν οι ειδικοί να αναλύσουν την προσωπικότητά του. Μιλούν για ψυχοπαθολογία και άλλους όρους, μα το βάθος στο γενικότερο τούνελ κανένας δεν το βλέπει. <br />Εθελοτυφλούν σε αυτό που έρχεται πίσω. <br />Καμιά αναφορά στα κλεμμένα όνειρα μιας νεολαίας που σαπίζει στο βάθος δίχως ελπίδα. <br />Άντε πηγαίνετε στα σπίτια σας όλοι εσείς, αμπαρωθείτε πίσω απ’ τις πόρτες σας και κλειστείτε στη μιζέρια σας, βλέποντας τη Σκορδά με το Αίγιο πέλαγος γιατί η γεωγραφία δεν αλλάζει και τα δικά μου σύνορα έχουν συγκεκριμένα όρια και ονόματα.<br />Είσαστε παντελώς άχρηστοι Κύριοι να δώσετε λύσεις σε τούτη την κοινωνία που αιμορραγεί και σε λίγο θα «βουτάμε» όλοι μαζί στις πληγές της δίχως να μπορούμε να τις επουλώσουμε μήτε να δραπετεύσουμε…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2954560776189001044?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-17645025791350018192009-03-08T09:16:00.007Z2009-03-08T21:57:11.961ZΠοιός σας είπε κυρία μου πως θέλουμε να σας βλέπουμε κάθε τρεις και λίγο περιφερόμενους στα κανάλια με το βλαστάρι σας - καθ'όλα χαριτωμένο δε λέω - διαφημίζοντας τον επικείμενο γάμο σας ;<br />Η προβολή της προσωπικής σας ευτυχίας, μας είναι παντελώς αδιάφορη πιστέψτε το.<br />Η συνεχής έκθεση του παιδιού σας στα κανάλια μας προβληματίζει και αναρωτιέμαι τι σόι γονείς είσαστε και πως δεν αντιλαμβάνεστε το κακό που κάνετε όταν για την διαφήμισή σας εκθέτετε σε τέτοιο κίνδυνο τον ψυχισμό του παιδιού σας με αποτελέσματα που θα φανούν στο μέλλον σαφώς...<br />Λυπάμαι κυρία μου λυπάμαι...<br />για σας και τον σύντροφό σας - πατέρα του παιδιού σας επίσης...<br />μα περισσότερο λυπάμαι για το αθώο παιδάκι σας που "βιάζεται" καθημερινά σχεδόν η ψυχή του δίχως να έχει την επιλογή...να ρίξει στις μουτσούνες σας την άρνηση του στο να το σέρνετε κυριολεκτικά συνοδεύοντάς το με δημόσια φιλάκια και χάδια που είμαι σίγουρη τις συγκεκριμένες ώρες δεν αγγίζουν τη μικρή καρδούλα του...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1764502579135001819?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-79473932089773192212009-02-26T07:01:00.003Z2009-02-26T07:06:27.915ZΘέλω επειγόντως ένα <strong>ελικόπτερο</strong> <br />να δραπετεύσω απ' αυτή τη χώρα της διαφθοράς <br />και της ρεμούλας, <br />της αναξιοπιστίας και της ντροπής...<br />πόσο να κοστίζει άραγε ;<br />Ζητάω πολλά ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-7947393208977319221?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-32291511297760819902008-11-22T11:07:00.033Z2008-12-14T21:14:11.253ZΕίπανε για σας πως δεν έχετε όραμα,<br />ποιός σας το ενίσχυσε ;<br />Είπανε για σας πως είσαστε χαβαλέδες<br />ποιός νιάστηκε ;<br />Είπανε για όλους εσάς τα παιδιά της γενιάς των ALL STARS,<br />πως είσαστε τεμπέληδες,<br />ποιός αλήθεια τόλμησε ;<br /><br />εμείς μάνες και πατεράδες που σας μεγαλώνουμε,<br />που σας πληγώνουμε,<br />που μαστιγώνουμε δίχως ενοχές τα όνειρά σας<br />είμαστε δίπλα σας, <br />ασπίδα σας στο κυνήγι του ονείρου που αξίζετε<br />γιατί απλά σας το οφείλουμε,<br />και γιατί σύραμε πολλά χρόνια τα κουρασμένα πόδια μας μέσα στις παντόφλες<br />μα το δικό σας <strong>συναίσθημα</strong> είναι ακόμα <strong>ζωντανό,<br />το πνεύμα σας φρέσκο και ξεκούραστο</strong><br />κι οι καρδιές σας γεμάτες <strong>ΑΓΑΠΗ.</strong><br /><br /><strong>ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΑΣ...</strong>και συμπορεύομαι μαζί σας <br />κι εμείς καλά γνωρίζουμε πως <br /><strong>"κλαίτε σιωπηλά μονάχοι σας<br />δίχως τα δακρυγόνα " </strong>και δίχως τυμπανοκρουσίες<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3229151129776081990?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-43350618363770812442008-11-22T11:07:00.024Z2008-12-09T22:57:22.583ZΥπάρχει εκεί έξω ένας δεύτερος με ελάχιστη ευθυξία σε τούτη τη λεηλατημένη χώρα ορέ ;<br />Είδα πολλούς τούτες τις μέρες να περιδιαβαίνουν τα παράθυρα της τηλεθέασης, την ώρα του απολογισμού να ψαρεύουν ψήφους, να καταδικάζουν και να αφορίζουν δίχως να προτείνουν λύσεις άμεσες και ουσιαστικές, μα δεν είδα κανέναν να παραιτείται απ' τη βελούδινη καρέκλα του από ντροπή και αηδία, αντιστεκόμενος σε ένα σύστημα που βούτηξε κάθετα στη διαφθορά.<br />Η έλλειψη προοπτικής, η ανέχεια μαζί με το ενοχικό σφύριγμά μας - ύμνο σε μια σιωπή πνιγμένη σε καπνούς και λεηλασίες, απογοήτευση και θλίψη δημιουργούν την εικόνα της κοινωνίας μας σήμερα που ο τρόμος φώλιασε για τα καλά στις συνειδήσεις μας.<br /><br />Αξιότιμε κύριε <strong>ΚΙΤΤΑ</strong> δεν σας γνωρίζω, αλλά κερδίσατε το σεβασμό μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4335061836377081244?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-29115189182620477022008-11-22T11:07:00.023Z2008-12-08T22:17:30.579ZΔος μου έναν λόγο να πιστέψω πως τούτο το κράτος είναι ακόμα όρθιο και έχουμε ακόμα ελπίδες για αυτή την ποιότητα ζωής που σήμερα οριστικά κατέρρευσε στο μυαλό και στις ψυχές μας.<br />Πες μου έναν λόγο ικανό που να μου δώσει την βεβαιότητα να κοιμηθώ απόψε με ασφάλεια εγώ και η οικογένειά μου στο σπίτι μας, μιας και το Μέγαρο μας πέφτει κομμάτι μακριά, άσε που το πιθανότερο είναι να μην χωράμε κι εμείς εκεί.<br /><br />Πόση θλίψη νάξερες γέμισες κι απόψε τη νύχτα μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2911518918262047702?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-55885190216829313032008-11-22T11:07:00.022Z2008-11-28T08:43:15.377Z<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GTM1L41NpA8&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/GTM1L41NpA8&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />Κάπου άκουσα αυτό το τραγούδι, το έψαξα, είναι από το συγκρότημα AMPARANOIA (somos viento) και το ανέβασα<br />μαζί με τους στίχους σε ελεύθερη μετάφραση, <br />με μηνύματα επίκαιρα μιας και η μουσική πολλές φορές μαζί με το στίχο δεν μας διασκεδάζει μόνο μα αφυπνίζει με τα ερεθίσματα της.<br /><br /> <br />En la ciudad <br />Hay mucha tribu <br />Mucho barrio <br />Hay poco saldo <br />Mucho banco <br />Aves de paso que se quedaran <br /> <br />En la ciudad <br />Todo se pagan con tarjeta <br />Aqui la gente es muy descreta <br />Y por la calle no te van a mirar <br /><br />En la ciudad <br />Todo es prisa atasco coche <br />Ruido consumo oferta Derroche <br />Busca el paraiso en tu ciudad <br /> <br /> <br /> <br />Flores de cemento vi crecer <br />Nada es lo que te parece <br />Dia presion noche passion <br />siempre amanente <br /> <br /> <br />Si no te paran Te atropellan <br /> <br />Sin papeles, no vale la pena <br />Nadie trabajo te va a dar <br /> <br />Y en Negro te van a pagar <br />La mafia se va aprovechar <br /><br />Ay soledad<br />no me dejes soledad<br />no me vallas soledad<br /> <br />La soledad <br />se apodera de la ciudad <br />Hay miedo, <br />no hay un sistema de seguridad <br /> <br />Templos <br />de dinero y barrios de carton <br />Busca las raices y <br />suena que sera mejor<br />en la ciudad…. <br /><br />(Ελεύθερη μετάφραση)<br /><br />Στην πόλη μας υπάρχουν-<br />πολλές γειτονιές<br />οι μισθοί ελάχιστοι<br />αλλά πολύ «πακέτο»( χρήμα)<br />που κάνει<br />τα αποδημητικά πουλιά (μεταφορικά) <br />- Αντί να φύγουν-<br /><br />να Παραμένουν<br /><br /> <br />Στην πόλη μας<br />όλοι πληρώνουν με πλαστικό χρήμα<br />εδώ οι άνθρωποι είναι πολύ διακριτικοί<br />και στο δρόμο αδιαφορούν για σένα<br /><br />Στην πόλη μας<br />όλα γίνονται βιαστικά <br />μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα<br />απέραντη προσφορά σε θόρυβο<br />Αλλά εσύ ακόμα ψάχνεις τον παράδεισο σου<br /> <br /> <br />Λουλούδια από τσιμέντο ξεφυτρώνουν<br />Τίποτα δεν είναι όπως δείχνει <br />Η μέρα γεμάτη πιέσεις<br />Η νύχτα γεμάτη πάθη<br />έτσι, ξημερώνει <br /> <br />Ναι, δεν σε σταματά κανείς, <br />Όμως με κάθε τρόπο σε εξευτελίζει<br />Χωρίς αποδείξεις δε λέει μια<br />κανείς δεν δουλεύει για να προσφέρει<br />Στον άλλον<br />Απλά σε πληρώνουν με μαύρο χρήμα<br />και μια μαφία να σε εκμεταλλεύεται,<br />δεν μ' αφήνεις μοναξιά<br />δεν μου πας μοναξιά.<br /> <br />Η μοναξιά σε πνίγει<br />μέσα στην πόλη σου<br />Φοβάσαι<br />δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια <br />Μόνο Ναοί στο όνομα του χρήματος <br />και χάρτινες συνοικίες<br />ΨΑΞΕ τις ΑΙΤΙΕΣ<br />Και ονειρέψου πως θα γίνουν<br />Ανθρώπινα <br />Στην πόλη σου ….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5588519021682931303?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-61348945772110854352008-11-22T11:07:00.004Z2008-11-23T19:32:00.223ZΕξοργιστική η κατάντια μας...<br />Γέμισε ο κόσμος οικόπεδα, βυζιά και μπούστα.<br />Βαριά ενισχυμένα, ζωντανά ή ετοιμόρροπα, τι σημασία έχει!<br />Η διαφθορά σ' όλο το μεγαλείο της.<br />Τίποτα πιο ευχάριστο προσφέρει το κατάστημα ;<br />Καμμιά συνταγούλα, <br /><strong>κανα όνειρο σε χαμηλή τιμή εκεί έξω ;</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-6134894577211085435?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-6865505268951960252008-11-21T20:46:00.011Z2008-11-23T19:31:10.458ZΠαγώνουν οι νύχτες....<br />αδειάζουν οι μέρες....<br />ξεφτίζουν των φίλων οι καλημέρες....<br /><br /><br />η πόλη με πνίγει....<br />απλά κοίταξέ με...<br />σ' αλλοιώτικους κόσμους φυγάδεψέ με...<br /><br /><br />συμμορίες ζητιάνων την παράσταση κλέβουν....<br /><br />κι όμως...<br /><br />υπάρχουν κομμάτια από φως στη σιωπή....<br /><br />Μοιάζει με θάλασσα ετούτη η σιωπή....<br /><br />με ένα σου νόημα λύσε τα μάγια....<br /><br />Μια συνουσία διαφθοράς είναι<br /><br />και τίποτ' άλλο<br /><br />μα ίσως αύριο νάναι αργά...<br /><br />(στίχοι μαζεμένοι απο δω κι από κει...<br /> τόσο επίκαιροι κι αληθινοί!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-686550526895196025?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-72419223572423685642008-10-27T18:59:00.004Z2008-10-27T20:11:31.618ZΑγαπητή μου φιλενάδα Αλίκη<br /><br />Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου εκφράσω δημόσια την συμπαράστασή μου.<br />Τι σε βρήκε βρε κορίτσι μου;<br />Ο Πασχάλης σου -συμφωνώ μαζί σου - δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμιά σχέση με τον Μήτσο το διπλανό μας. Εκείνος είναι τόσο λαϊκός ! Αλίμονο!!!<br />Τον είδα σήμερα στην κ. Δρούζα και πολύ τον λυπήθηκα, πίστεψέ με, αλήθεια σου λέω, να φιλάω Σταυρό!<br />Πονεμένος πολύ, τα ματάκια του σχεδόν δακρυσμένα, είχε και μια μελανιά ακριβώς κάτω απ’ το μάτι, <br />δεν πιστεύω…..<br />αν ήταν θα μου το έλεγες, ε ; <br />συνήθως οι παντόφλες σου είναι μαλακές, εκτός κι αν σου ξέφυγε εκείνο το ξύλινο σαμπό που σφουγγαρίζεις τις βεράντες, αλλά και πάλι θα το έλεγες, τόσο ειλικρινής που είσαι μπροστά στις κάμερες. Άλλωστε κι αν ακόμα μου το έλεγαν πάλι δεν θα το πίστευα, γιατί απ’ τα χείλη σου στάζει τόση γλύκα που αφήνεις τους φιλοθεάμονες φίλους σου εκστατικούς, κάθε φορά που μιλάς .<br />Κι εγώ καλά, ξέρω πόση πίστη και αφοσίωση σου έχει ο Πασχάλης, το επανέλαβε και σήμερα και δεν θέλω να του χαλάσω το χατίρι θα τον πιστέψω, γιατί σου ήταν πιστός ανέκαθεν κι επί 42 συναπτά έτη, απλά στάθηκε λιγάκι άτυχος ο καημενούλης και καρπερούλης ταυτόχρονα.<br />Είδες πως η φύση μας αδικεί τις γυναίκες, αφού γεννάμε στην πρώτη και μετά βίας στη δεύτερη νιότη μας μονάχα ;<br /><br />Κατεργάρα γιατί μου έκρυβες πως έστελνε κι ερωτικά ραβασάκια ; Να μωρέ σε εκείνη την 43τριάχρονη που έκανε παιδί μόνη της - η φύση κάνει και θαύματα, βλέπεις.<br />Αλίκη μου πόσο σε συμπονώ νάξερες ! Και σε δικαιολογώ επίσης για την αγανάκτησή σου που αγαπούσε κι εκείνη την κοκκινομάλλα ταυτόχρονα με σένα!<br />Ξέρεις βρε φιλενάδα τι λένε για τις κοκκινομάλλες ; Πως είναι «φαρμακομούνες», πίστεψέ με, έχω μια τέτοια ξαδέρφη ο Θεός να με συγχωρέσει, μια τάπα είναι 1, 51 πόντους όλη κι όλη και σέρνει το Enterprise το αεροπλανοφόρο, από τη μέρα που πέρασε απ’ την Ελλάδα πηγαίνοντας στον Κόλπο - και όχι τον δικό μου, έχω και φωτογραφίες στο ορκίζομαι. <br />Κάτι που θέλω από καιρό να σε ρωτήσω κι όλο μου διαφεύγει είναι να μου πεις το νούμερο από αυτό το χρωματάκι μωρέ, που βάζεις και στους δυο σας. Είναι της LOREAL το καστανόμαυρο 32/3 ή το κορακί της WELLA ? Τις προάλλες μάλωνα με την Ευθαλίτσα την από κάτω μου, γιατί επέμενα εγώ πως κάνει λίγο σαντρέ προς τη ρίζα και πολύ το γουστάρω κι εκείνη δεν έχει καθόλου γούστο.<br /><br />Αλίκη μου σου συμπαρίσταμαι νοερά και αν θέλεις τη βοήθειά μου σε θέματα styling <br />Εδώ θα είμαι . <br /><br />Παρεμπιπτόντως η Ναταλία προχτές είπε πως έγραψε ένα τραγούδι, που το εμπνεύστηκε από την πονεμένη ιστορία σας. Ο Πασχάλης σήμερα είπε πως κάπου είδε το στίχο και απλά του ταίριαξε. Άσε που το μοιράζουν τζάμπα στο ιντερνέτ και λυπάμαι που δεν υπάρχει σε cd .<br />Έτσι δεν θα μπορέσω κι εγώ με το κάτι τις μου να συνεισφέρω στο παγκάρι σας, τώρα που οι αποφάσεις θα βγαίνουν σφυρίζοντας πάνω απ’ τα φρεσκοβαμμένα πάντα ασορτί κεφάλια σας .<br /><br />Σε φιλώ η Φίλη σου<br /><br />«Παράνοια»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-7241922357242368564?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-13900435413675510142008-09-17T06:13:00.006Z2008-11-23T19:33:40.794ZΣε μια Ελλάδα που οι άνδρες παίρνουν αποφάσεις, κυβερνούν, συντάσσουν νόμους, έχουν τον πρώτο λόγο στην οικογένεια, στα επαγγελματικά, στα κοινωνικά, εμείς οι γυναίκες τους ανεβάζουμε, τους στηρίζουμε και ακολουθούμε ότι και όσα μας σερβίρουν με μειωμένες αντιστάσεις - και καλά να πάθουμε ...<br /><br />Σε κάθε σκληρή συμπεριφορά- προϊόν μιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας, ποιός χέστηκε ;<br />Κυρίες μου ξυπνήστε επιτέλους απ' το βαθύ σας ύπνο και πάψτε να πιστεύετε σε οράματα, η πραγματικότητα είναι εδώ κι όσο κοιμάστε στα πουπουλένια σας κρεβάτια θα διώκεστε, θα δουλεύετε σαν τα γαϊδούρια μέσα κι έξω απ' τα σπίτια σας, θα τρώτε και τις μπάτσες σας, θα μεγαλώνετε τα παιδιά σας και θα τους μαθαίνετε να μην απαιτούν, να μην ελπίζουν, να διαιωνίζουν όσα ακριβώς κι εγώ, εσείς και μερικά ακόμα εκατομμύρια όμοιές μας γύρω μας.<br /><br />Πότε θα έρθει εκείνη η ώρα που η βουλή των Ελλήνων θα γεμίσει θηλυκά, και θα ψηφίζουν νόμους που τουλάχιστον δεν θα βγάζουμε τα μάτια μόνες μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1390043541367551014?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-70101110007154832172008-09-09T08:42:00.002Z2008-09-09T08:48:12.009ZΔείτε αγαπητοί κυρίες, κύριοι αυτούς τους αγώνες και ανατριχιάστε, πάρτε δύναμη, ξεφύγετε από τα καθημερινά σας παράπονα και προβλήματα και τις μιζέριες σας.<br /><br />Δείτε το μεγαλείο της ψυχής αυτών των παιδιών, θαυμάστε τη δύναμή τους, αγκαλιάστε τα νοερά και συντονιστείτε στους ρυθμούς που χτυπάει η καρδιά τους μακριά από ντόπες και φάρμακα, μακριά από το χορό των εκατομμυρίων και των διαφημίσεων. <br />Κι έπειτα απαιτήστε, <br />φωνάξτε,<br />διεκδικήστε το δικαίωμά τους σε μια καλύτερη ζωή που εμείς βολεμένοι έχουμε κι όμως είμαστε δυσαρεστημένοι που απ’ τις τσέπες μας δεν ρέει το χρυσάφι και τα μυαλά μας δεν στάζουν μέλι,<br />κι αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο δυστυχισμένους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-7010111000715483217?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-18352867986776772822008-06-02T00:00:00.005+01:002008-06-02T12:28:28.853+01:00Ρωτάω το φίλο μου το Γιάννη που είχα να δω μέρες : <br /><br />" Γειά σου Γιάννη, τι κάνεις ;<br />Γιάννης : " άσε με, <strong><em>σε λίγο </em></strong> θα έχω πονοκέφαλο.<br /><br />Έμεινα κάγκελο που λένε, μιας και ο Γιάννης πρόβλεψε πως σύντομα θα γινόταν η ιστορική του συνάντηση με τον πονοκέφαλο... <br /><br /><br />Καλό μήνα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1835286798677677282?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-59304952626526469822008-05-28T22:30:00.005Z2008-05-28T22:56:03.375ZΜικρές καθημερινές επαναστάσεις μέσα απ' τα ιστολόγια, καθισμένοι με βαρεμάρα μπροστά στο χαζόκουτο, απολαμβάνοντας τη Σκορδά και την Πάνια κι όλες τις υπόλοιπες Κατινούλες που αρμέγουν τα μυαλά των ανικανοποίητων και ψυχικά άρρωστων νοικοκυρών που καθαρίζουν τα κρεμμύδια κλαψουρίζοντας για το αναθεματισμένο ριζικό τους.<br />Απ' το ραδιόφωνο στάζουν αχταρμάς οι ήχοι με δακρύβρεχτους στίχους τύπου : "Χτύπα μου τα καπούλια, βασάνισέ τα κι εγώ αντέχω ".<br />Οι νέοι μεγάλωσαν κι η πατρίδα μου γερνάει μα ποιός νιάζεται; Ο έρωτας πεθαίνει μέρα με τη μέρα κι εσύ που έφτασες κοντά στα 50 ψάχνεις ακόμα τους φίλους, τον εαυτό σου και με ρωτάς που πήγαν;<br /><strong>Του κώλου όλα ε ;</strong><br />Ε ! και τι έγινε ; έτσι δεν έλεγες πάντα ; Τότε που νόμιζες πως ο χρόνος είναι μια σύμβαση διάρκειας με σύμμαχο την αφετηρία ;<br />Κακόμοιρε μίζερούλη " η πάρτι σου " φταίει για όλα, ξε-καβάλα απ' τ' άλογο και κάνε ξυπόλητος ένα βήμα πιο πέρα.<br />Βαρέθηκα την ασχήμια τριγύρω μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5930495262652646982?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-242463179187112372008-05-05T23:27:00.006Z2008-05-07T01:21:32.112Z<img src="http://gallery.photo.net/photo/6982343-lg.jpg"><br /><br />Λογικά το ποστ τούτο θα ΄πρεπε να προηγηθεί του αμέσως επόμενου στη σειρά. <br />Και παρ’ ότι δεν συνηθίζω να γράφω τόσο συχνά πια, το κάνω σήμερα κατ' εξαίρεση. <br />Κι αναρωτιέμαι μετά από ένα χρόνο ακριβώς που η <strong>Αμαλία</strong> έγραψε εκείνο το ποστ που όλοι μας ανατριχιάζαμε. <br />Αν άλλαξε τίποτα έκτοτε. <br />Αν χέστηκε κανένας μεγαλογιατρός κι αν το σύστημα υγείας βελτιώθηκε. <br />Αν τα φακελάκια έπαψαν να τα παίρνουν. <br />Αν εμείς γίναμε φειδωλοί στο να τα δίνουμε. <br /><br />Σε λίγες μέρες κλείνει ένας χρόνος που η <strong>Αμαλία </strong>έφυγε πικραμένη αφήνοντας πίσω της μηνύματα δύναμης, χαστουκίζοντας όλο το απάνθρωπο σύστημα υγείας με τα αδύναμα χεράκια της. Κι αν γινόταν να μπορέσει η καρδιά της να αντέξει ακόμα λίγο είμαι σίγουρη πως θα το γκρέμιζε από θεμέλια.<br />Εμείς όμως τι κάναμε και τι κάνουμε τελικά ορέ κλεφτόπουλα ;<br /><br /><br />υ.γ . ο λόγος που γράφω σπάνια πια, είναι που δεν έχω κάτι σημαντικά ενδιαφέρον να πω. Και ξεπέρασα το στάδιο που μέσω του μπλογκ έκανα κι εγώ την ψυχοθεραπεία μου. Δηλώνω δυναμικά παρούσα και συμμετέχω σε κάθε κοινωνικό μήνυμα – κάλεσμα και βεβαίως σιωπηλά παρακολουθώ κάθε ενδιαφέρουσα προοπτική βελτίωσης της ποιότητας ζωής των συνανθρώπων μου, δεδομένου πως και με αφορά άμεσα αλλά και συνάδει με το μέλλον της οικογένειάς μου και της κοινωνίας των ληστών του σήμερα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-24246317918711237?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-87222346128975788582008-05-05T00:00:00.005Z2008-05-05T21:37:59.147ZΠάρτε όλοι τις ψηφιακές σκονισμένες σας κάμερες, τα κινητά σας τηλέφωνα και φωτογραφίστε : κάθε αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο και κλείνει τις ράμπες που είναι για άτομα με αδυναμίες, κάθε ασχήμια και απάνθρωπη συμπεριφορά που πέφτει στην αντίληψή μας, μιας και κανενός άλλου δεν ιδρώνει το αυτί αγαπητοί συνμπλόγκερς. Ανεβάστε τα στα μπλογκς σας σε περίοπτες θέσεις για κάποιο χρονικό διάστημα που θα ορίσουμε όλοι μαζί, κοινώς δώστε «τα γίδια» που αδιαφορούν για το αν κάποιοι από τους συμπολίτες μας δεν μπορούν να χαρούν τη ζωή, επειδή η απάθεια και η αδιαφορία ορισμένων από μας τους στερεί το δικαίωμα τουλάχιστον να μετακινούνται και να έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε όσα εμείς με ευκολία καταδυναστεύουμε. <br />Το χειρότερο απ’ όλα είναι να κλείνουμε τα μάτια όλοι μαζί επειδή το πρόβλημα είναι του διπλανού μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-8722234612897578858?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-34631555501709062892008-04-14T12:06:00.013Z2008-04-14T23:25:51.720ZΔιασχίζοντας το υπόγειο μετρό της άμορφης πόλης και ανεβοκατεβαίνοντας τα κυλιόμενα σκαλοπάτια με την παρέα κάποιου άγνωστου τυφλού, μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω μαζί μου φεύγοντας το ερώτημα που μου έβαλε : <strong>"Ξέρεις τι σημαίνει να μην μάθεις ποτέ τι είναι χρώμα ; Πως είναι το πράσινο, το κόκκινο, το κίτρινο ;"</strong> Σιώπησα και σκέφτηκα για λίγο και δεν έφταιγε το λίγο που δεν κατάφερα, <br />δεν μπόρεσα να του περιγράψω κανένα χρώμα με λόγια.... <br />Πώς άλλωστε θα μπορούσα ;<br /><br />Έφυγα και του ευχήθηκα καλή συνέχεια<br />...τίποτα άλλο, <br />γιατί με είχε προλάβει, λέγοντας πως αν και <strong>δεν</strong> είχε ποτέ εικόνα, <strong>αγαπά τη ζωή</strong>....<br />(κι ας γνώρισε ο άγνωστος φίλος μου μονάχα το μαύρο!)<br /><br />Έστω και μισή σκέφτηκα εγώ, που τα έχω <strong>ΟΛΑ</strong>....<br />παραπονιέμαι για το τίποτα...<br /><strong>κι ας έχει χρώμα κάθε μέρα που ξημερώνει...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3463155550170906289?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-20114100139700752612008-03-02T18:25:00.001Z2008-03-02T18:30:50.938ZΑφιερωμένο στη νύφη του βορρά.<br /><br /><br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aHwO1v6yLSg"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/aHwO1v6yLSg" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2011410013970075261?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-45795260251324395782008-02-26T00:23:00.006Z2008-02-26T06:57:58.633ZΦιμώνουν τους Μπλόγκερς (νομίζουν)<br /><br /><strong>ζ-μπούτσαμ'</strong><br /><br />Φιμώνουν την Τσέκου<br /><br /><strong>ζ-μπούτσαμ'</strong><br /><br />Φιμώνουν στα παράθυρα αυτούς που κάτι τολμούν να πουν<br /><br /><strong>ζ-μπούτσαμ'</strong><br /><br />Σορυ Ρε Μαλβίνα που σου κλέβω την ατάκα, αλλά που νάξερες τότε πως κανένας δεν έδινε δεκάρα για την <strong>ζ-μπούτσασ'</strong> άσε που πολλοί σε άκουγαν και λίγοι καταλάβαιναν!<br />Τουλάχιστον εσύ την είχες και μάλιστα πολύ μεγάλη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4579526025132439578?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-15470807570832559192008-02-22T07:21:00.003Z2008-02-22T07:28:58.070ZΟ δήμος της περιοχής μου επιτέλους τοποθέτησε τους μπλε κάδους ανακύκλωσης.<br />Σκέφτηκα πως τώρα τα σκουπίδια μας θα βρουν το δρόμο τους κι εμείς τη συνείδησή μας.<br />Μια εβδομάδα πέρασε μόλις και πότε ο κάδος είναι ανακούρκουδα άδειος και πότε γεμάτος από κάθε είδους άλλο περιεχόμενο ...εκτός των ανακυκλώσιμων...<br />μιας και οι γάτες περιδιαβαίνουν και σαλτάρουν απο τις νοστιμιές που βρίσκουν εντός.<br /><br />Κανονικά η ανακύκλωση πρέπει να αρχίσει από τα μυαλά μας<br /><br />Καλή σας μέρα και συγχωρήστε με που χάθηκα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1547080757083255919?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-89246837995198957052007-12-19T21:37:00.001Z2007-12-19T22:15:30.593Z<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9dN8Tx73MAA&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/9dN8Tx73MAA&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><br />Έτσι για να ΜΗΝ ξεχνιόμαστε.<br /><br /><br />Ευχαριστώ τη φίλη μου Joanna που μου το έστειλε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-8924683799519895705?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com46tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-52208052307216462572007-12-17T09:52:00.000Z2007-12-17T14:06:36.616ZΜέρες περίεργες. <br />Δίχως σκοπό περιφέρεσαι σέρνοντας τα πασούμια σου ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον καθρέφτη που δόλια σε πρόδωσε.<br />Δίπλα σου μια ντάνα βιβλία στοιβαγμένα υπό μελέτη, στα προσεχώς. <br />Που όλο και αυξάνεται. <br />Και δεν έχεις χρόνο. Όχι για να τα ανοίξεις τόσο, όσο για την άρνηση στη γνώση το συγκεκριμένο διάστημα. <br />Πολλές σκέψεις, ανάκατες με μυρωδιά από τσάι και λεμόνι άντε και μυρωδάτο αχνιστό καφέ.<br />Από όνειρα τρισδιάστατα. <br />Που χάσκουν.<br />Η φίλη μου η Γ. <br />Τα τελευταία δέκα χρόνια πλέει μέσα σε προβλήματα υπαρξιακά και βουλιάζει. <br />Από συνήθεια ή μαζοχισμό ? Καμιά σημασία.<br />Η φίλη μου η Μ. Δύο έθαψε αισίως. <br />Το μεσουράνημά της συναντήθηκε σε σύνοδο με το πεπρωμένο της. <br />Αδύναμη να αντιστρέψει τη μοίρα.<br />Οι τόσοι φίλοι που αναρωτιέμαι αν βρήκαν ή έχασαν το δρόμο.<br />Που αντιστέκονται.<br />Και τους θαυμάζω.<br />Ο καιρός μουντός. <br />Δεν με πάει καθόλου ο χειμώνας τελικά. <br />Κρύβομαι σαν τα φίδια στη γωνιά μου. <br />Η ναφθαλίνη τσακίζει την όσφρηση και τον ορίζοντα.<br />Rock βόλτες, το κρύο ρουφάει όλη την ενέργεια. <br />Ημικρανίες απ' τα ξύδια.<br /><br />Το δέντρο μου φέτος -είπε- πως μοιάζει στον <strong>Καρβέλα.</strong> <br />Λευκό ξεμαλλιασμένο ετοιμόρροπο. <br />Το περσινό δεν το είδε. Εκείνο ίσως έμοιαζε στο <strong>Λάκη.</strong><br />Όπως και νάναι τα δέντρα μου είναι επιθετικά. Και έχουν επίκαιρη άποψη.<br />Ανοίγω την τηλεόραση. Αχταρμάς. Μπλιάχ.<br />Συλλογίζομαι τι επίπεδο έχουμε σαν λαός. Και πως γουστάρουν να μας κοιμίζουν. Αρνούμαι.<br />Επαναστατώ.<br />Αρχίζοντας από τις προσωπικές επιλογές μου. <br />Όλα σχεδόν κόντρα. <br />Πρέπει να μετακομίσω γρήγορα. Να αλλάξω. <br />Σκέψεις και πλάνα.<br />Αφήνοντας πίσω ρούχα και προσφιλή αντικείμενα.<br />Στο νέο μου σπίτι θα βασιλεύει το μίνιμαλ. <br />Ελπίζω και στη σκέψη μου.<br />Μίνιμαλ σκέψη, πόλεμος.<br />Θα σβήσω με μπλάνκο όσα δεν γουστάρω. Για να μπορώ να τα επαναφέρω πιο εύκολα μετανιώνοντας. Όπως συνήθως.<br />Το μπετόν ολόγυρα μου κρύβει το φως.<br />Και δεν μπορώ να αφεθώ στη πλάνη …<br /><br /><strong>Πως ο Άη Βασίλης τελικά υπάρχει …</strong><br />μα αναρωτιέμαι κι αγχώνομαι αν θα έρθει φέτος<br />σαν <strong>ΙΜΟ</strong> ή <strong>ΤΡΕΝΤΥ</strong>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5220805230721646257?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-62412435800999392842007-11-28T14:52:00.000Z2007-11-28T15:28:20.276ZΚάθε φορά που επιστρέφω απ' τον κόσμο μου, τον κόσμο της <strong>"ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ"</strong> νιώθω το ίδιο μοναχική μα ποτέ δεν με συνέφερε να ΛΥΣΩ το γρίφο μέσα μου σ'αυτό το βασανιστικό <em><strong>"ΓΙΑΤΙ"</strong> με ερωτηματικό...</em><br /><br />Ίσως επειδή είμαι απόλυτα ενοχική και απελπιστικά διαλλακτική με τα τρισδιάστατα μονοπάτια της δικιάς μου ψυχής, όπου είναι το μόνο συνειρμικό σημείο γέφυρας και απόδρασης στην <strong>άλογη</strong> λογική μου.<br /><br />Και τα σαλιγκάρια διαλέγουν πότε θα βγούν, δεν είναι ;<br /><br />Ωστόσο έχω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω δημόσια για τα εντός της "οικίας" μου σχόλιά σας, καθώς επίσης και τα προσωπικά e-mail σας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-6241243580099939284?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-29972051290554933112007-11-22T16:01:00.000Z2007-11-22T16:05:41.165ZΥποχρεώσεις αναπάντεχες, θα με κρατήσουν για ...λίγο μακριά σας!<br />Συγχωρήστε με.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2997205129055493311?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-55150518091827803312007-11-19T16:35:00.000Z2007-11-19T16:49:49.779ZΜαμά θέλω να κουρνιάσω και ν’ αποκοιμηθώ στην αγκαλιά σου απόψε…<br />Άφησέ με να κλάψω…<br />Τα μάτια μου κλείνουν μα θέλω να κρατήσω τη νύχτα μακριά…φοβάμαι…<br />Να μην μου ξεφύγει ούτε ίχνος σταγόνας στο μαξιλάρι μου έπειτα, όταν θα’ μαι μονάχη…<br />Μου μάθαινες να είμαι δυνατό παιδί, καθώς έλεγες!<br />Η δύναμη κρύβεται και γεννιέται ακόμα και στις στάχτες, <br />έτσι δεν έλεγες ;<br />Ή μήπως ήταν ψέματα τότε ; <br />Πόσα ακόμα δεν κατάφερα ; <br />Αφού η πλάτη μου ακόμα <strong>γέρνει</strong> από τα βάρη που σεις αφήσατε πάνω της…<br />Πώς να τα σηκώσω όλα αυτά ;<br />Μα δες πιο καλά! δεν έχω τίποτα άλλο για όπλο, εκτός απ’ τα όνειρα…αυτά που συντροφεύουν τις νύχτες μου, που <strong>σεις κυνηγάτε τη Ζωή!</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5515051809182780331?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-17541340337153291072007-11-13T09:37:00.000Z2007-11-13T19:05:58.051ZΕπέστρεψα από ένα γρήγορο ταξιδάκι ανανέωσης μέχρι τη γειτονική Ιταλία, το χρειαζόμουνα έτσι για να γεμίσω τις μπαταρίες μου κατά πως λένε. Και μπορεί τούτη η χώρα να μας πληγώνει όταν την αποχωριζόμαστε κατά τον ποιητή ή να κάνουμε τις συγκρίσεις μας, μα τελικά η ζεστασιά που βγάζει η αγκαλιά της συν το γέλιο σε κάνουν να τα ξεχνάς όλα. Λίγο αυτά που άφησες πίσω σου, λίγο αυτά που περιμένεις, φτάνουν για να νοσταλγήσεις τα ευτράπελα που με σιγουριά θα συναντήσεις γυρνώντας. <br /><br />Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ανοίξω τηλεόραση μιας και αποτοξινώθηκα έστω και λίγο αυτές τις μέρες. Και πέφτω πάνω σε διαφήμιση που φωνάζουν περήφανα για το μεγάλο δώρο που προσφέρουν. Ε, όπου δώρο και χαρά συνεπώς ανοίγω αυτιά και μάτια διάπλατα. <br /><br /><strong>«<em>Σας χαρίζουμε τα 300 πρώτα </em>τριχο-φυλάκια <em>περιεκτικότητας από μια, δυο ή τρεις τρίχες έκαστο». </em></strong><br /><br />Και γαμώ τα marketing δηλαδή...<br /><br />Μάλιστα καλά είδα κι άκουσα. Οπότε η συγκεκριμένη μέθοδος φαντάζομαι σε αναγκάζει να πληρώσεις τα υπόλοιπα <strong>τριχοφυλάκια - ωοθυλάκια -</strong> καμιά σημασία δεν έχει, ειδεμή σε βλέπω να γίνεσαι πουά και να φέρνεις προς Δαλματάκι σε extra large.<br /><br />Άλλο εκπληκτικό: <strong><strong>Πλυντήριο για κατοικίδια</strong></strong>. Ναι καλά διαβάσατε. Έχουμε δόξα το Θεό πλυντήρια για πιάτα, ρούχα, αυτοκίνητα, χαλιά και δεν μου έρχεται τι άλλο διαθέτει η σύγχρονη τεχνολογία αλλά για ζώα όχι δεν το είχα ακούσει.<br />Το ακόμα πιο περίεργο είναι στο ότι ο ιδιοκτήτης προσπαθούσε να μας πείσει πως το κακόμοιρο σκυλάκι που πλενότανε εκείνη την ώρα σε πανελλήνια τηλεθέαση, ήταν τρισευτυχισμένο, παρ’ ότι έτρεμε σύγκορμο εγκλωβισμένο στο ένα μέτρο με το νερό και το σαμπουάν να το πυροβολούν ανελέητα. <br />Τα ματάκια του τα έλεγαν όλα, όχι εγώ.<br />Το πιο αστείο της ιστορίας είναι που η τιμή για το πλύσιμο είναι ανάλογη της ράτσας…<br />καθώς είπε ο παν-ηλίθιος ...<br /><br />Έλεος γι άλλη μια φορά…<br />θα ξαναφύγω μου φαίνεται δεν το αντέχω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1754134033715329107?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-76841538226941247612007-11-05T11:54:00.000Z2007-11-05T11:56:55.281ZΔεν ανησυχώ που το στρώμα των φύλλων <em>νότισε</em> στο φθινοπωριάτικο κιτρινισμένο καμβά…<br />Ανησυχώ που δεν γίνεται να σε «κρατάω» σφιχτά στεγνό τις υγρές νύχτες κάτω απ’ τη βροχή, να μην κρυώνεις. <br />Ανησυχώ που οι μέρες περνάνε διάφανες και γίνονται ανελέητος μυστικός μάρτυρας σε προμελετημένο έγκλημα. Που η σιωπή σκεπάζει τα καθώς πρέπει και το βλέμμα εικάζει δικαιολογίες για το δια ταύτα που ξαπλώνεται νωχελικά κι αναπαύεται στις αισθήσεις. Που το ρήμα «γνωρίζω» κλίνεται και αλλάζει πρόσωπα, αδυσώπητος τιμωρός σε έννοιες γεμάτες - γέφυρες. <br />Ανησυχώ που το «εγώ» χάνει την παντοδυναμία του, συνηγορώντας στο παιγνίδι της εξάρτησης παλεύοντας άνισα το απροσδόκητο.<br /><br />Ανησυχώ που θέλω να μένω με αντιστάσεις μοναχικά έρπουσες σε μονοπάτια αδιόρατα. <br /><br />Μα όπως κι αν είναι …αυτό αξίζει για να τονίζει τη βασανιστική μελαγχολία του χτες μετατρέποντας την χαρά στο σήμερα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-7684153822694124761?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-29678247807535060602007-10-30T15:30:00.000Z2007-10-30T16:47:14.335ZΤο πρόσωπο κολλημένο σε κείνη τη γαλάζια σου μπλούζα-<strong>κουβάρι</strong> που ακόμα μυρίζει θάλασσα και που δεν θέλω να ξεδιπλώσω σάμπως και χαθείς. <br />Βλέπεις η θάλασσα με σημάδεψε από τα πρώτα χρόνια μου. <br />Δεν υπάρχει αλλού ανάσα αλμύρας να με ξεκουράσει.<br />Οι ρίζες στους γέρικους κορμούς τούτο το συννεφιασμένο φθινόπωρο μυρίζουν πυροτεχνήματα Ανάστασης και η βροχή δεν έρχεται να τα σβήσει. <br />Τα κόκκινα τριαντάφυλλα που πότιζα κάθε μέρα χαμογελώντας στο καλημέρα μου ανασαίνουν το αυτονόητο, αφού δεν υπάρχει λόγος να τα κλαδέψω.<br />Το αύριο θέλω και ελπίζω να’ ναι μια υπόθεση κοινή μοιρασμένη στα δυο, την ώρα που τα ζευγάρια των πουλιών θα κάνουν κύκλους στα μάτια μας, φιγούρες χορευτικές γιομάτες λατρεία κι αφοσίωση, φλερτάροντας με τιτιβίσματα υποσχέσεων. <br />Hey, Εσύ με το βελούδινο κοίταγμα κείνο που δεν μοιάζει με κάποιο άλλο κι ένα χαμόγελο <strong>"ήλιο"</strong> μόνιμα ζωγραφισμένο, <em>να πλανάρεις </em>στα <strong>όρτσα</strong> κόντρα στην παλίρροια. <br /><br />Κι η μπλούζα σου η θαλασσιά να μυρίζει άγριο κύμα...κι αλμύρα δίχως τελειωμό!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2967824780753506060?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-91397565737406238462007-10-21T02:42:00.000Z2007-10-21T07:51:14.313ZΏρα 04.30 που αποφασίζω να αρχίσω αυτό το ποστ.<br />Δεν φταίω για την ώρα. Συνήθως τις μικρές ώρες συμβαίνουν τα ακατονόμαστα.<br />Αν ανατρέξετε σε προηγούμενα ποστ θα διαπιστώσετε πως όλα έχουν μια συνοχή και σύννομη ακολουθία γύρω μου. Κάπου λοιπόν αναφερόμουνα στην <strong>«Εκδίκηση του χοντρού».</strong><br />Και μπορεί ο κακός ο χρόνος να περνάει, ο κακός ο γείτονας όμως ποτέ.<br /><br />Πρώτη βροχή του χειμώνα σήμερα και παρ’ ότι δεν έχω δάσος που κάηκε γύρω μου, η πλημμύρα μας έπληξε οικογενειακώς. Αφού στα 5 πρώτα λεπτά βροχής η οροφή (ταράτσα) άρχισε να μπάζει νερά. Σαν να έβρεχε, μέσα στο σπίτι δηλαδή. Τρέχοντας λοιπόν και βάζοντας λεκάνες και κουβάδες, τάπερ και ταψιά, πετσέτες και ντενεκέδες μάζεψα ότι μπόρεσα. Παρεμπιπτόντως τα όμβρια ύδατα τα φύλαξα για το λούσιμο, κάνουν μεταξένια μαλλιά. Δράστης και ηθικός αυτουργός ο χοντρός γείτονας, που το καλοκαιράκι άνοιγε τρύπες ακριβώς από πάνω μου για να κατασκευάσει το παράνομο δώμα που λέγαμε. Έτσι για τη καύλα του, αφού ο νόμος έχει πολλά παράθυρα στη σκατοχώρα που ζούμε.<br />Τότε τον σταμάτησα, με αυτοψίες και αυτεπάγγελτες διώξεις. Αστικά δικαστήρια και χρονοβόρες λύσεις. <br />Οι τρύπες όμως και οι ρωγμές που δημιούργησε ουδέποτε έκλεισαν. <br />Αποτέλεσμα : σήμερα ένοιωσα πτωχή και <strong>άστεγη</strong>. Πλην όμως, τίμια.<br />Αφού όπου κι αν στεκόμουνα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι βρεχόμουνα.<br />Κι αυτός έπαιζε τάβλι κάτω από μένα ακριβώς και τα ζάρια μου τρυπούσαν τον εγκέφαλο.<br />Κατέβηκα και τον ειδοποίησα για το κακό που συμβαίνει πάνω του, αφού είναι ο πραγματικός δράστης και αυτουργός εκτός από διαχειριστής ταυτόχρονα.<br />Και έσκασε στα γέλια…αφού μου τόνισε να μην τον ενοχλώ.<br /><br />Ε, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος, να γυρίσουν τα μυαλά του.<br />Κι εδώ αρχίζει το έργο να γίνεται κωμωδία <strong>παράνοιας </strong>για να υπερασπίσω και τον τίτλο μου.<br />Επέστρεψα στο σουρωτήρι σπίτι μου, φόρεσα τα πιο στέρεα τρίπατα Nike μου και επέστρεψα στην πόρτα του. Τουλάχιστον εκεί δεν βρεχόμουν.<br />Και άρχισα τις κλωτσιές, μαζί με τα μπινελίκια στην πόρτα του. <br />Στη συνέχεια ανέβηκα σπίτι μου, κουβάλησα στο μπάνιο μου τις λεκάνες, έκανα ένα μπανάκι σε φυσικό νερό δίχως άλατα και χλώρια και περίμενα…<br />Ήταν θέμα χρόνου πια. Οι ένστολοι (πρωτοφανώς) σύντομα, μου χτυπούσαν την πόρτα. Τους υποδέχτηκα και τους δάνεισα τις πρόχειρες ομπρέλες που διέθετα.<br />Ετοιμάστηκα και τους ακολούθησα αφού ζήτησα να ακολουθήσει και ο κακός γείτονας. Πράγμα που έγινε βεβαίως. <br />Εκεί πια κι άλλες μηνύσεις συνέχεια των προηγουμένων συντάχτηκαν. Α, όλα κι όλα ο νόμος λειτουργεί άμεσα όταν «συντάσσεται». Όταν εκτελείται πάντα μυστηριωδώς καθυστερεί.<br />Ευτυχώς πρόλαβα και πήρα όλα τα απαραίτητα. Βουρτσάκι και οδοντόπαστα, μακιγιάζ, τσιγάρα, κινητό και καραμελίτσες για να γλυκάνω τον καημό και την πίκρα μου. Με έβαλαν στο κρατητήριο. Η "Παράνοια" ή αλλιώς Φιορούλα σε Αυτόφωρη διαδικασία. 'Ελεος!<br />Έβγαλα φωτογραφίες στο κελί μου με την ανάλογη πόζα. Πάντα αποθανατίζω τις ιδιαίτερες στιγμές μου, όλα κι όλα. Ο γείτονας έτριβε τα (μπιπ) αρχίδια του, προκλητικά. Δεν ήξερε τι τον περίμενε, ή μάλλον ο δικηγόρος του τον ενημέρωσε πως σε λίγο θα μου έκανε παρεούλα και μάλιστα έως τη Δευτέρα. Ο δικηγόρος του ευγενής μου συστήθηκε και μέσα στην περιπέτεια μου δεν κρατήθηκα,έλιωσα στα γέλια, αφού μου συστήθηκε και το όνομά του είχε ρίζα και κατάληξη ζαρζαβατικό που γίνεται εξαίρετη σαλάτα εποχής. Έσκασα στα γέλια και του έκανα γνωστό πως οι αντοχές μου είναι γαϊδουρινές και τη Δευτέρα θα γράφαμε ιστορία.<br /><br />Μετάνιωσε και απέσυρε τη μήνυση και σωστά έπραξε. Ήμουν αποφασισμένη γιατί ξέχασα να σας πω πως είχα προλάβει να αποθανατίσω το διάτρητο σπίτι μου. Έπρεπε όμως να αδειάσω τους κουβάδες. Και το ποινικό μου μητρώο πεντακάθαρο εν αντιθέσει με τον αντίδικο που τα έχει όλα φουσκωμένα. Και ο βρασμός ψυχής με αποδείξεις έχει ελαφρυντικά.<br />Και η μαλακία όταν επαναλαμβάνεται, ατροφεί το «όργανο».<br /><br />Φύγαμε μετά τις διαδικασίες γιατί τον λυπήθηκα πάλι. Έχω άλλους τρόπους να τον επαναφέρω στην τάξη. Θα ακούει μουσική καθημερινά όλες τις ώρες που επιτρέπεται σε φουλ ντεσιμπέλ, αν σύντομα δεν επανορθώσει. Και κάποιος θα χτυπάει ρυθμικά όλες τις κατσαρόλες του σπιτιού την ώρα που θα κοιμάται πάνω απ’ το μαξιλάρι του.<br /><br />Ο νόμος στο χέρι με ψυχρό πόλεμο και όπλα την αργή εξόντωση. <br />Έτσι η Παράνοια δικαιολογεί το όνομά της άλλη μια φορά, αφού όλα στη γαμω-χώρα κινούνται αργά και τραμπούκικα μόνον.<br /><br />Θα εφοδιαστούμε με πανοπλίες - αδιάβροχα και το αποδεικτικό υλικό θα πολλαπλασιάζεται. Μέχρι τότε η πολιτεία θα μου θυμίζει με το τρόπο της, πως η υποταγή μου και αποδοχή της παρανομίας των άλλων, μου αφαιρεί το δικαίωμα στην άμεση λύση και στο δικαίωμα να νιώθω ασφαλής μέσα στο σπίτι μου.<br /><br />Γιατί είναι τόσο κακός που ακόμα και την επισκευή από μένα την ίδια για να γλιτώσω, μου την απαγόρευσε…<br /><br />Στην επόμενη φάση σκέφτομαι να τον κάνω σαπούνι…κι ας βγει βρωμερό…<br />δεν θα γλιτώσει.<br />Μια διαφορετική πρωτότυπη νύχτα που ήταν διασκεδαστική εξέπνευσε.<br />Οποιοσδήποτε από σας θα τον είχε ισοπεδώσει ήδη.<br /><br /><br />Υ.Γ.'Ενα φιλί στην "αγάπη" συμπαραστάτη<br />κι άλλο ένα στο φίλο του χτες-σήμερα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-9139756573740623846?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-52201510632238980872007-10-15T15:46:00.000Z2007-10-30T16:41:29.758ZΒόλτες μέσα στο αυτοκίνητο. Κυνηγώντας το Βαρδάρη-ψεύτη και κινηματογραφώντας ξωτικά του παραδείσου.<br />Το <em><em><strong>«όμορφο»</strong></em></em> πλάι μου, κλεφτές ματιές, βγάζουνε φλόγες.<br />Τι το’θελες να κοιτάς προς έξω πλευρά κυρά μου. Δεν σου έφτανε που όλη την ομορφιά την είχες 5 εκατοστά παρά δίπλα;<br /><br />Μουτσούνες με μπόλικο καμουφλάζ σε αφίσες <em>Μάκης Χριστοδουλόπουλος</em>, <em>Ζαφείρης Μελά</em>ς οι πρώην φίρμες στη ζάλη της επαιτείας. <em>«Κάθε πικραμένος ας προσέλθει». </em><br />Να κλάψει μαζί μας, να αυτομαστιγωθεί με τα δακρύβρεχτα επικά μας κλαρίνα και ακούρδιστα βιολιά με ύμνους-άσματα παρωδίες, εισαγόμενα απ’ το Μενίδι με τελευταίας τεχνολογίας Ντατσούν και αφού γδάρει τις σάρκες του και μας πάρουν τα αίματα να αφήσει ότι έχει ευχαρίστηση σε ροζάκι νόμισμα κι ύστερα να επιστρέψει στη μιζέρια του.<br />Και ποιος με ρώτησε για την αισθητική μου; Προτιμώ να βλέπω τη Gizelle, σε πόζες προκλητικές, πολλά υποσχόμενη.<br />Τις σκατόφατσες δεν μπορώ να προτείνονται σαν αξιοθέατο.<br />Φτάνει τόση σκατίλα που ούτως ή άλλως γεμίσαμε.<br /><br />Επιστρέφω τη ματιά μου στο <em><strong>«όμορφο», </strong></em>την συμπρωτεύουσα δεν την χόρτασα ούτε τούτη τη φορά κι απ’ ότι διαφαίνεται είναι αχόρταγη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5220151063223898087?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-23150884612843184152007-10-11T14:28:00.000Z2007-10-30T16:41:54.988ZΚάθε φορά σαν πρώτη<br />Το τρέμουλο των χεριών λίγο πριν κάνεις το τελευταίο κλικ στο νούμερο προσέγγισης.<br />Ο ιδρώτας που τυλίγει τη σάρκα στο παγωμένο του χάδι, εντολοδόχος σκιά ετοιμοπόλεμη στο αχαλίνωτο <strong>κάπου</strong> αόριστο, δίχως όρια.<br /><br />Κι ύστερα η συνάντηση…που τα κορμιά ποθούν, ζαλίζονται, προσμένουν. <br />Κι η ένωση. <br />Κάθε φορά δυνατά ίδια και τόσο διαφορετική. Με το πάθος της στέρησης, το φόβο της απώλειας. Με ζαλισμένα μυαλά – οι λέξεις γυμνές από στολίδια να παρατείνουν την ανάσα λίγο πριν εκπνεύσει οριστικά. Λίγο πριν χαθεί στα βάρβαρα μονοπάτια της άδικης εξιλέωσης, νεοσύλλεκτος στρατιώτης μπροστά στο ερώτημα: <em>που κρυβόσουν ως τώρα</em>; Τα χρόνια να μονοπωλούν το συμβόλαιο στο μονόπρακτο της ανυπαρξίας ως σχεδόν χτες. <br />Χαμένοι με γόνατα που λυγούν, οριστικά παραλύουν στον ύπνο- ξύπνιο. <br /><br />Ω! Θεέ μου…πόση ζάλη κι απόψε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2315088461284318415?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-76675124684030339332007-10-01T23:54:00.000Z2007-10-02T08:21:54.339Z<img src="http://www.microsoft.com/library/media/1033/windowsxp/images/using/setup/maintain/67396-delete-key.jpg"><br /><br /><br />Η πλέον ενδιαφέρουσα λέξη πίσω από τ' άψυχα πλήκτρα του υπολογιστή.<br /><br />Σαν χείμαρρος παρασέρνει κάθε χρήσιμη ή άχρηστη σκέψη!<br /><br />Και πάλι απ' την αρχή.<br /><br />Καλό μήνα και καλά νέα πλάνα !<br /><br /><strong>Delete</strong><br />then once more <br /><br /><br />η ψυχοθεραπεία αρχίζει με πολλή Alannah Myles για την ώρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-7667512468403033933?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-60725255554948983552007-09-24T15:10:00.000Z2007-09-24T21:49:49.655Z<img src="http://www.fotosearch.com/comp/sby/sby839/woman-waving-goodbye-~-tr004099.jpg"><br /><br /><br /><br />Κάθε αποχωρισμός και μια μαχαιριά, <br />κάθε <em>"Good Bye"</em> και μια πληγή. <br />Αεροδρόμια, σταθμοί, τρένα που φεύγουν και πάνε, χέρια που ξεκολλάνε δύσκολα, δάκρυα που κυλάνε, χείλια που δαγκώνονται και στάζουν αίμα...<br />Να μισείς αυτό το "αντίο" και παρ' όλα αυτά να το ζεις και να το ξαναζείς σαν εφιάλτη στην πραγματικότητα.<br />Να ρουφάς <em>"κουταλιές ευτυχίας"</em> (όπως είπες) και να δραπετεύουν μέσα απ' τα χείλη σου μ' ένα αντίο που παίζεται σε συνέχειες...<br /><br />το μισώ, το μισώ, το μισώ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-6072525555494898355?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-1774351416956524972007-09-18T12:53:00.000Z2007-09-19T06:50:23.556ZΜεσημέρι δήμος Αργυρούπολης, ζέστη αφόρητη, μυρίζουν τ' απομεινάρια ναφθαλίνης που πνέουν τα λοίσθια και ο χειμώνας έρχεται απειλητικά πίσω απ' τα υπολείματα του μοναδικού βουνού σχεδόν πράσινου που απέμεινε στην Αττική για να ξυπνά τις συνειδήσεις όλων μας πως ακόμα υπάρχει ζωή, ελπίδα και νοήματα. Μόλις δυο βήματα δηλαδή.<br /><br />Εκείνη με ύφος μπλαζέ κι αγέρωχο μέσα στην τζιπάρα της, γυαλί πλατφόρμα, μαλλί πλατινέ, ξεμαλλιασμένο απ' το οξυζενέ που ατύχησε στη δόση, βγάζει την αριστερή χερούκλα με τα 82 (φο) βραχιόλια έξω απ' το παράθυρο και πετάει νωχελικά την αναμένη-ολοζώντανη γόπα που ακόμα σάλευε.<br /><br />Σκάω δίπλα της και της λέω με ταπεινό ύφος: <br /><strong>"Η ευκαιρία σου χαμογελάει, σήμερα θα γίνεις Σταρ στο διαδίκτυο".</strong><br />Με κοίταξε απορημένα.<br />Προφανώς θα ήθελε να με ρωτήσει τι είναι "Σταρ" γιατί διαδίκτυο μάλλον ήξερε...κάτι σχετικό με δίχτυα ή ψάρεμα μου φάνηκε πως μονολόγησε.<br /><br />Τα στοιχεία της στην διάθεσή σας εντός των σχολίων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-177435141695652497?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-44615639557084546622007-09-13T20:41:00.000Z2007-09-18T09:09:22.771Z<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TiD79GBazMw"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/TiD79GBazMw" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><br /><br />μετά από την πιο πάνω προβολή αναθεωρώ και δαγκωτό το ρίχνω...<br /><br />θα λείψω για λίγο,<br /><br />ήρθε η ώρα να πάω κι εγώ να βελτιώσω τα ελληνικά μου!<br /><br /><strong>last update (Κυριακή 16/09 20.00): </strong><br /><br />Τελικά αυτό που μας αξίζει, αυτό βγάζουμε κυρίες και κύριοι απ' την κάλπη με "γράνες" ή υδραγωγεία...<br /><br />βοηθειά μας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4461563955708454662?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-84847713119507703272007-09-11T01:35:00.000Z2007-09-11T08:36:28.228Z<img src="http://thumbs.photo.net/photo/6215261-sm.jpg"><br /><br /><br />Σαν σήμερα…<br />Πέρασαν κιόλας <strong>17</strong> ολόκληρα χρόνια!<br />Σαν ψέμα φαντάζει ακόμα στα μάτια μου. <br />Να μικρή μου, δεν πρόλαβα ή ξέχασα κάποιες φορές να αφήσω πίσω φαγητό. <br />Βλέπεις οι ευθύνες, τα προβλήματα, <br />ο αποπροσανατολισμός μετά το χωρισμό… <br />το χάσιμό μου<br />ο προδότης «έρωτας»,<br />οι σκέψεις μου, έκαναν τη μνήμη μου επιλεκτική…<br />Έχω τύψεις που δεν κατάφερνα πάντα να σε πηγαίνω την πρώτη μέρα στο σχολείο…<br />Η δικιά μου απόφαση για τη ζωή σου που θ' άλλαζε, σου στέρησε κομμάτια που αποζητάς…<br />Το μερίδιο σου στην αγκαλιά του πατέρα…<br />Κι όχι γιατί δεν ήξερες να την διεκδικείς…<br />να την κερδίζεις...<br /><br />Μα γιατί εκείνος δεν είχε την ικανότητα να την μοιράζεται μαζί σου … <br />τις μικρές σου καθημερινές χαριτωμένες στιγμές, τις χαρές σου…<br /><br />κι έτσι μια μέρα μέσ' το χειμώνα,<br /><br />Σε πήρα μαζί μου και φτιάξαμε τη ζωή μας απ’ την αρχή…<br />Πόσο δύσκολο μας φάνηκε τότε και πόσο επώδυνο!<br />Βουνά και λαγκάδια, συμπληγάδες και τύραννοι δεν μας πτόησαν..<br />Προσπαθήσαμε σκληρά και έως εδώ καλά τα πήγαμε. <br />Τα καταφέραμε…μεγαλώσαμε μαζί<br />στηρίζοντας η μια την άλλη.<br />Τώρα είμαστε στην τελική ευθεία με δυνάμεις για να κατακτήσουμε το όνειρό σου, <br />καθώς λες!<br />Θα τα καταφέρουμε, <br />Γιατί έχουμε ψυχή <br /><br />κι εγώ<br />θέλω να σε βλέπω πάντα<br />το «μικρό κοριτσάκι»…που μεγαλώνει μόνο η καρδιά του<br />και ...Ανατέλλει!<br /><br />Χρόνια σου πολλά μικρή μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-8484771311950770327?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-39340071039862897542007-09-04T13:57:00.000Z2007-09-11T02:52:46.463ZΣάββατο απόγευμα έξω από το Αίγιο περίπου.<br />Κατευθύνομαι προς Αθήνα ώρα 19.06. <br />Με προσπερνάει ένα αμάξι, γιαπωνέζικης φιλοσοφίας.<br />Μέσα δυο άνδρες όπως πρόλαβα να δω.<br />Διανύουμε μαζί σχεδόν, μπρος-πίσω κάπου 5 χλμ.<br />Συζητούν μεταξύ τους, όπως διακρίνω.<br /><br />Και ξαφνικά απο το ανοιχτό παράθυρο του οδηγού "ΠΕΤΑΕΙ" στην κυριολεξία ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι νερού, το οποίο σχεδόν έρχεται με γκελ στο επόμενο δικό μου (καμιά σημασία βέβαια σε ποιόν προσγειώθηκε, έτυχε να είμαι εγώ).<br />Τρέχω να τους προσπεράσω με αρκετό κίνδυνο, αφού η ταχύτητα των 170 χλμ. μου προκαλεί ίλιγγο.<br />Τα καταφέρνω, πατάνε γκάζι, κορνάρω, κοντοστέκονται στις ρόδες τους, πιστεύουν πως τους γουστάρω τρελά, μου χαμογελάνε. <br />Νέοι καμιά 25αριά ο καθένας τους. Σε παράλληλη θέση τους "ψιθυρίζω" δυνατά βέβαια, "πως είναι χειρότεροι κι απ' τους εμπρηστές οι παλιομαλάκες".<br /><br />Με ακολούθησαν έως την Κόρινθο με κλεισίματα, σφήνες κι όλα τα συναφή.<br />Και με έβαλαν σε σκέψεις πως τέτοιου είδους τύποι <strong>πυρπολούν </strong>καθημερινά τη ζωή μας και βάζουν σε κίνδυνο ότι κινείται γύρω τους.<br /><br />Κι όμως κάποιες μάνες θα είναι περήφανες για τους δίμετρους λεβέντες τους κάπου εκεί έξω!<br /><br />Να τους χαίρονται, δεν τις ζηλεύω καθόλου!<br /><br />υ.γ. <br />Και που κράτησα τα στοιχεία τους τι έγινε δηλαδή; <br />Στην Ελβετία ζούμε ή στη Γερμανία ; πάλι μη χέσω δηλαδή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3934007103986289754?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-78022420609767183652007-08-30T19:17:00.000Z2007-09-01T22:42:14.056ZΑνησυχώ που τα πικ-νικ μου δεν θα μπορώ να τα απλώνω στις ρίζες κάποιου πλάτανου στα χωριά αυτής της πατρίδας.<br />Ανησυχώ που το τριήμερο των εκλογών θα με φάει η Αθήνα που όπως και να ‘χει πάλι τυχερή στάθηκε που γλίτωσε τα γκαζόν. <br /><br />Πως θα δικαιολογήσω την άδεια ;<br /><br /><br />έτσι με έμαθαν μέχρι σήμερα <br />να βολεύομαι στα επουσιώδη<br />να υπάρχω επιφανειακά,<br /><br />όμως...<br /><br />Στο χωριό μου πέθανε η ζωή.<br />Οι γέροι θα πεθαίνουν μαζί και οι ιστορίες τους, αφού δεν θα ‘χουν γη να καλλιεργήσουν, ζώα να ταΐσουν, ρυάκια να ξαποστάσουν, σιτάρι να ζυμώσουν.<br /><br />Ανησυχώ που έρχεται ο χειμώνας και θα πλημμυρίσει το σύμπαν, θα πνιγεί η καμένη γη.<br />Ανησυχώ που τα παιδιά μας στο μέλλον θα κυκλοφορούν με συσκευές οξυγόνου στη μούρη και θα κόβουν φλέβες για το design τους.<br /><br />Ανησυχώ που βλέπω πως εκεί στα καμένα φυτρώνει τόσο γρήγορα το μπετόν. <br />Που υπάρχουν υπ-άνθρωποι και το ποτίζουν.<br /><br />Ανησυχώ για μένα, για σένα για το παιδί που βρίσκεται στην κοιλιά της μάνας.<br />Ανησυχώ που η φύση και η χαρά της έγινε μια ανάμνηση.<br /><br />Ανησυχώ που βολεύομαι και μόνο λυπάμαι.<br />Ανησυχώ που το πράσινο έπνιξε την ΕΛΠΙΔΑ.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />UPDATE : (μου έστειλαν και προωθώ)<br /><br />Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, στην μνήμη των νεκρών και των χαμένων, στην ελπίδα μιας διαρκούς και μόνιμης διαμαρτυρίας για προστασία και αναγέννηση.<br /><br />Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, οχημάτων, εργασιών, σκέψεων, θορύβων όρθιοι και σιωπηλοί όπου βρεθούμε να αφουγκραστούμε τους ήχους της γης.<br /><br />Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, όλου του συστήματος, οικονομικού, πολιτικού, εργασιακού, επικοινωνιακού να δείξουμε ότι δεν είμαστε πολλοί, είμαστε όλοι, που πενθούμε, ελπίζουμε και συμπαραστεκόμαστε ενεργά.<br /><br />Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, να παγκοσμιοποιήσουμε το δικό μας μήνυμα σε όλο το πλανήτη στέλνοντας το μήνυμα για συμμετοχή την ίδια ώρα Ελλάδας σε όλο τον κόσμο σε όλες τις γλώσσες.<br /><br />Μήνυμα για SMS και email<br /><br />ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΗ Α-ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ. ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΧΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΕΖΟΙ, ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΟΡΘΙΟΙ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ, ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ, ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ, ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ. ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ.<br /><br />Διαδώστε την προσπάθεια με sms και email στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε απλούς πολίτες , Μ.Μ.Ε., Οργανώσεις. Όποιος μπορεί ας το μεταφράσει . Να γίνει μήνυμα σε όλες τις γλώσσες του κόσμου μιας κοινής αφετηρίας, μιας κοινής προσπάθειας, μιας κοινής νέας αρχής.<br /><br />Περισσότερα και συντονισμός δράσης στο http://manosnik.blogspot.com/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-7802242060976718365?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-33973632283101242582007-08-28T12:19:00.000Z2007-08-28T15:30:51.469ZΠοτίζουν τα μαντήλια τους με κάλπικα δάκρυα.<br />Κατηγορεί ο ένας τον άλλον με στόχο την υποβάθμιση του έργου αντίστοιχα.<br />Bαρύγδουπες δηλώσεις με περίλυπο ύφος.<br />Ανταγωνισμός και παροχές υποσχέσεις.<br />Όπως ακριβώς όλες τις άλλες φορές που δοκιμάστηκαν οι άνθρωποι, αυτού του τόπου.<br />Που τους έβαλαν στην διαδικασία και στο όνειρο μιας νέας ζωής. <br />Χειρότερης απο την προηγούμενη,<br />Και που θα μείνουν οι υποσχέσεις...<br /><br />Στάχτη τα όνειρα και οι ελπίδες...<br />οίκτος για τη ζωή που χάνεται...<br /><br />θέλω να φτύσω την ψήφο που θα ρίξω...<br />αλλά πρέπει να στηρίξω νέες δυνάμεις με την ελπίδα πως κάποιος κάπου<br />θα συγκινηθεί και θα ανταποδώσει το σεβασμό στον ταλαίπωρο πολίτη, <br />που δοκιμάζεται άνισα με το θεριό της φύσης...<br />τη φωτιά...<br />που καίει τα σωθικά μου!<br /><br /><br />κι όπως συμφώνησα με την άποψη ενός πολύ καλού φίλου :<br /><br />"Το ολοκαύτωμα είναι η εξαργύρωση της διαπλοκής, του δικαιώματος στην τεμπελιά, στην περιθωριοποίηση των ικανών, της αναξιοκρατίας και της πολιτικής ανευθυνότητας. <br />Ποιος θα τους πάρει το κεφάλι άραγε?"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3397363228310124258?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-4328332849798179552007-08-25T09:22:00.000Z2007-08-25T19:38:57.135ZΚαρβουνιασμένοι άνθρωποι, ανήμποροι να αντιδράσουν στη δύναμη της φωτιάς, εγκλήματα κατά της φύσης, εικόνες θλιβερές που μόνο πόνο, οργή και απόγνωση μας γεμίζουν μαυρίλα και μετατρέπονται σε δάκρυ για τον καθένα από μας.<br /><br />Κράτος σε παράλυση...<br />Οι οικολόγοι που κρύβονται ;<br /><br />Δεν ακούμε τις φωνές τους, <br /><br />Δυστυχώς<br /><br />Θλίψη...δάκρυα που παραδώσαμε τούτη τη χώρα βορρά σε άρρωστα ψυχωσικά και διεστραμμένα καθάρματα...<br /><br />The day after...<br /><br />Και το κορμάκι της έγινε ομπρέλλα που έλιωσε μαζί με τα 4 αγγελούδια...<br /><br />Πόνος δίχως αντίδοτο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-432833284979817955?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-82348264746888429692007-08-16T08:50:00.000Z2007-09-11T02:54:17.752ZΤίποτα δεν έδειχνε ελπιδοφόρο φεύγοντας. <br />Μάζεψα με βαριά καρδιά τα απαραίτητα των διακοπών, ελάχιστα ρούχα, πολλά γκάτζετς, εξοπλισμούς, σύνεργα κι έφυγα. Τα τελευταία συναισθηματικά στίγματα, έγιναν κατακάθια τα πήρα μαζί μου παρέα με ανατριχιαστική απογοήτευση αφήνοντας το καληνύχτα μου. <br />Θαρρώ πως ήταν η κούραση όλου του χρόνου μαζεμένη μέσα από αναπάντεχα γεγονότα και επαναλήψεις. Μπορεί και η ανάγκη να πλανάσαι στη πλάνη ενίοτε. <br />Χάρηκα την ανεξαρτησία μου τις πρώτες μέρες, δυσκολεύτηκα στη συνέχεια. Κάτι είχε αλλάξει γύρω μου, μέσα μου. <br />Η απουσία, ίσως…<br />Η διαπίστωση γι άλλη μια φορά πως όλα έχουν αρχή και τέλος, η έλλειψη από το γνώριμο χάδι και η απόφαση να περάσει σε παρελθόντα χρόνο.<br />Όλα μαζί και τίποτα. Πάλι χάος. Το τέλος του κόσμου πλησίαζε απειλητικά. Κάθε φορά αυτά σκέφτομαι και χάνω λάδια.<br /><br />Τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια δεν κλαίω, υπολογίζω περισσότερο τις ρυτίδες και ποντάρω στο πεπρωμένο. Άφησα τις σκέψεις όσο μπόρεσα πίσω, βάζοντας τη λογική πιλότο. Κέρδισα ένα κομμάτι ανυπολόγιστο, πόνος επιλεκτικά. <br /><br />Αλλαγή πλεύσης και προορισμού με τα μπογαλάκια μου στους ώμους. Πάντα η φυγή σημάδι που με κάνει κομμάτια, δεμένο με την ύπαρξή μου. <br /><br />Όλα άλλαξαν πριν τρία χρόνια. Τότε που αναγκαστικά με «έχωσαν» σ’ εκείνο το χειρουργείο που έμελλε να σημαδέψει το έκτοτε κατόπιν μου. Φτάνεις μια ανάσα πριν το τέλος και αναρωτιέσαι «γιατί σε μένα;» Σήμερα ξέρω πως αν εκείνη η πικρή διαπίστωση που μου άλλαξε τη ζωή μέσα σε μια νύχτα δεν είχε φτάσει, θα περιπλανιόμουνα ακόμα σε κόσμους ρομαντικούς κι αέρινους, ολότελα δικούς μου, ψάχνοντας απαντήσεις που ποτέ δεν θα έβρισκα, δίχως να ξέρω πολλές απ’ τις πραγματικές αξίες που αναγνώρισα έκτοτε. Έπρεπε λοιπόν να βιαστώ. Να ζήσω. Και δεν έπεσα στην πλάνη κάποιου Αγίου βέβαια. Ούτε βρήκα το χρόνο να κλάψω για τη συνάντησή μου με τούτο το ελεεινό κι απροσδόκητο πεπρωμένο. <br />Έκανα το απλούστατο. Έβαλα εμπρός όλα τα γκάζια και κατ’ ευθείαν πέμπτη, λέγοντας μπροστά στον καθρέφτη μου για να το εμπεδώσω: «Πάμε κι όπου μας βγάλει η άκρη, όσο αντέξουμε σε όρθια θέση μόνον». <br />Το θεριό το κοίμισα, το ξεγέλασα, παραμονεύει…μου κλείνει το αλλήθωρο μάτι, αλλά αποδείχτηκε πως είμαι πιο πονηρή για την ώρα, αφού το νιώθω πως τρομαγμένο κρύφτηκε πίσω απ’ το ανάστημά μου. <br /><br />Από τότε ζω πιο συνειδητά με άλλες επιλογές και στόχους. Προσπαθώ να υποθηκεύσω με τις λιγοστές δυνάμεις που έχω σαν μονάδα, καλύτερο κόσμο στις γενιές που έρχονται και φωνάζω δυνατά για να μ’ ακούσουν ακόμα και οι κουφοί. <br />Ποιος απ’ όλους χέστηκε τελικά για το τι κάνω; <br /><br />Παγιδεύομαι σε έρωτες, ρουφάω τις σταγόνες απ’ το μπουκαλάκι που απλώνω μπροστά μου αργά και απολαυστικά μια-μια. Όσα δεν έκανα στην πρώτη νιότη μου, τα ολοκληρώνω σήμερα. Δίχως αναστολές και ερωτήματα. Και όλα τα απλοποίησα. Πετάω μέσα στους σάκους μου μπλουζάκια με βρακιά ανάκατα, συνήθως τα άχρηστα. Φθαρμένα σε εγκατάλειψη ή σχεδόν αποσύνθεση. Τόσο που δεν με αναγνωρίζω κι ας με γουστάρω έτσι χύμα. Καμαρώνω τα λάθη μου που πολλαπλασιάζω, γιατί αυτά με γυρνούν πίσω και είναι ζωτικό μέρος αυτής της επίγειας ρεαλιστικής ζωής μονάχα. Της δικιάς μου ξεχωριστής ζωής. Ζωή γεμάτη ένταση κούραση και εξάντληση. Απέκτησα αλήτικη συμπεριφορά και λιγότερο σεβασμό στον εαυτό μου, για πάρτι μου. Δαγκώνω τις κρεπάλες και τις καταπίνω αδούλευτες. Ακόμα και στις διακοπές οι ώρες δεν φτάνουν. Κοιμάμαι ελάχιστα σαν τους γέρους και μαζεύω σωρούς από άχρηστα πράγματα, επίσης σαν τους γέρους, αλλά σημαντικά και με αξία για μένα. Στην επόμενη θα διορθώσω τα σφάλματα και οι καλοσύνες μου θα είναι επιλεκτικές αφού θα έχω χεσμένους τους άλλους γύρω μου, το αποφάσισα. Θα προσέχω κάθε μου κίνηση και τα καθώς πρέπει μου θα αφορούν μονάχα εμένα, ούτως ή άλλως ποιος τα εκτίμησε ; Θα αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου. Και θα τον τρατάρω τα καλύτερα από την αρχή. Απλά δίχως τύπους.<br />Αλλά σε τούτη δω δεν υπάρχει χρόνος, θα βουτάω βαθιά στην αμαρτία, all the way. <br />Θα τα πυρώσω όλα, θα κάψω φλάντζες…γιατί εδώ υπάρχει το νόημα.<br /><br /><br />Κάπως έτσι με τέτοιες σκέψεις πράξεις…<br /><br />η αδιάφορη ματιά μου χάθηκε στο γνώριμο προορισμό. Θάλασσα, πράσινο τοπίο, παιγνίδι με το εδώ κι εκεί βαμβάκι του ουρανού, με φεγγάρια και ηλιοβασιλέματα.<br />Μάζεψα ένα τόνο κοχύλια που σκέφτομαι να μοιράσω σε φιλαράκια επιστρέφοντας όταν ξαφνικά…<br />Η φιγούρα του έσκασε μύτη, μαζί με τα μπαγκάζια του κι εκείνο το θλιμμένο γνώριμο κατάλευκο χαμόγελο. <br />Για δεύτερη χρονιά στον ίδιο προορισμό…<br />και να φέρνει τα πάνω κάτω…μέσα μου.<br />Αδιόρθωτη πάντα. Πόσες φορές έως τώρα θα μπορούσα να μετρήσω τα κρακ.<br />Λογική και παραλογισμός δυο λέξεις που χορεύουν τσάμικο ασύστολα στο νου μου. Γαμάτος χορός, λεβέντικος αν τον χορεύεις με το κεφάλι ψηλά.<br />Το τυπάκι το συνάντησα πέρσι στο ίδιο σημείο χρονικά και μου ξέφυγε…<br />Ήταν θέμα διαχείρισης, όπως όλα…<br /><br />Τούτη τη φορά δεν θα έχανα το υγρό του βλέμμα, απ’ τη ματιά μου! Τα ανάκατα μακριά του μαλλιά κατά παράδοξο τρόπο ήθελα να μπλέξουν στα δάχτυλά μου και όχι μόνον. Βγαλμένο σαν από ταινία του Τζεφιρέλι κάτι ανάμεσα από αθώο κι αέρινο που μεταμορφώνεται σε πολυμορφικό και αλλόκοτα πρόστυχο. Θα έπρεπε να βάλω μαεστρία και όλους εκείνους τους γυναικείους τρόπους να κάνω κατακόρυφη κατάδυση στην αμαρτία και να ποντάρω στο παιγνίδι της με επίγνωση πως ο χυμός ρουφιέται φρέσκος, μέχρι το τέλος. Ξέρετε, γλαρό βλέμμα, φιλήδονα χείλη έτοιμα σε θέση μπουκίτσας, κούνημα γοφών λίγο σκύψιμο και χορευτικά κολπάκια που κάνουν τα αρσενικά να χάνουν τα λόγια τους. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί χρειάζονται όλα αυτά και πως επαναλαμβάνονται αέναα. Και αν έχεις διαβάσει cosmopolitan στην εφηβεία σου, τα εμπέδωσες, δεν γλιτώνεις. Αν κι η γιαγιά ήταν πολίτισα, τότε κλασικά μπήκε στο αίμα σου. Αν βάλεις στη συνταγή και το μυαλό να δουλέψει σύμφωνα με την πείρα και τις γνώσεις, τότε δεν χρειάζεσαι τα παντός καιρού μαντζούνια και βότανα της κυρά Μάρας.<br /><br />Σαν απετάιζερ, σαν κυρίως, σαν επιδόρπιο, ποια η σημασία; Η γεύση μετράει αυτή που μένει στη γλώσσα. <br /><br />Η συνταγή πέτυχε, η γεύση καλύτερη απ’ ότι υπολόγισα και ήρθε η ώρα εκείνη των ερωτήσεων, τι το’ θελε να ρωτήσει την ηλικία μου;<br />Ευτυχώς έπεσε λίγα χρονάκια έξω κι έτσι γλιτώσαμε τον πανικό και το ζόρισμα κι αυτή τη φορά. Μανία και κώλυμα που έχουν οι άντρες με τις ηλικίες! Ζήσε αγοράκι μου αυτό που σου προσφέρεται κι άσε τα μαθηματικά για άλλες ώρες. Σε διακοπές είμαστε, ξεκούρασε το μυαλουδάκι σου. Ο παρανομαστής δεν αλλάζει και η διαίρεση καίει τα λίπη. Σιγά που θα κολλήσω στα δέκα επτά χρονάκια διαφοράς. <br />Αν ήταν δικά σου (τα 17) θα το έκανες θέμα; <br />Το σώσαμε κι αυτό την τελευταία στιγμή, αφήνοντας τη φιλοφρόνηση πως το χαμόγελό μου (και όχι μόνον!) μοιάζει με πιτσιρίκας (lol) για να μην ξεχνιόμαστε. Πάλι καλά που το μυαλό μου μεγάλωσε και χύθηκε απ' έξω!<br /><br />Μεταξύ μας γέλασα …γιατί δίχως να θέλω σκέφτηκα τον αμέσως προηγούμενο - που τον έφαγαν οι έρευνες – και που συμπτωματικά ήταν δέκα επτά χρονάκια μεγαλύτερος…<br />Αλλά δεν το έκανα και θέμα…<br />απλά έτυχε!<br /><br />Αυτό το 17 με κυνηγάει τελικά!<br /><br /><br />Άλλο ένα κατεστημένο που πρέπει να καταρρίψουμε Ladiezzz!<br /><br />Υ.Γ. ακόμα βρίσκομαι στο όνειρο των διακοπών και δεν θέλω να ξυπνήσω. Αφήστε που με έφαγαν οι αναβολές, κερδίζοντας μέρες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-8234826474688842969?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-60651499142794426392007-07-29T21:36:00.000Z2007-07-29T21:39:05.979ZΣήμερα πανσέληνος 02.48 ώρα Ελλάδος. Λένε πως τούτη η σημερινή συμβαίνει κάθε εκατόν πενήντα χρόνια. Αν κάνεις μια ευχή θα πραγματοποιηθεί. Δεν ξέρω το γιατί όμως. Ξέρω πως επηρεασμένη από γεγονότα που συμβαίνουν και διαμορφώνουν την καθημερινότητά μου, πιθανόν και τη δική σας έχω να κάνω όχι μία μα ένα σωρό ευχές μιας και η εγκατάλειψη, η ρεμούλα, τα σκάνδαλα ακόμα και σε περίοδο διακοπών κατακλύζουν το παρόν και το μέλλον αυτού του πολύπαθου τόπου και κατά συνέπεια του καθενός από μας. <br /><br />Βρίσκομαι σε θέση <em>«έρευνας» </em>και λίαν συντόμως θα εκπλαγείτε, όταν θα διαπιστώσετε πως η ανθρώπινη ζωή και υπόσταση, βρίσκεται στα χέρια ανάξιων ανθρώπων με ονοματεπώνυμο και κηδεμονεύεται στην κυριολεξία από αυτούς που επωφελούνται εις βάρος ημών, των αδαών ενώ οι ίδιοι καλοπερνούν, πλουτίζουν και σαν λέαινες λυμαίνονται τις συνειδήσεις μας, τις αγαθές προθέσεις μας, εκτός του κόπου μας. Κάποιοι άλλοι εξαγοράζουν τη σιωπή τους για μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων αργύρια. Τον Χριστό τον <em>«δώσανε» </em>για αργύρια τριάκοντα θα πείτε, εμάς μας πουλάνε λίγο περισσότερο. Ας σιωπήσουμε λοιπόν. <br />Υπομονή λοιπόν γιατί τούτη τη φορά θα γίνω σκληρή κι ας γίνω <strong>«μάρτυρας»…</strong><br />Ευχή μου για σήμερα ;<br />Είθε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν σε μια περισσότερο αξιοκρατική κοινωνία, που η ταυτότητά τους θα είναι ρεαλιστική και οι τίτλοι τους θα έχουν να κάνουν με την πραγματική τους αξία και μόνον…..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-6065149914279442639?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-59286202858319623172007-07-25T12:01:00.000Z2007-07-25T22:07:03.068ZΤο δικό μου καληνύχτα...Από τα χείλη του Σωκράτη Μάλαμα<br /><br />(ειδικά αφιερωμένο!)<br /><br />...και το απόσπασμα του στίχου :<br /><br /><em>Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας<br />γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς<br />τρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο<br />σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.<br /><br /><br />Καληνύχτα μαλάκα, η ζωή έχει πλάκα<br />έχει γούστο και φλόγα, είναι κάτι σαν ρόδα<br />σε πατάει και σε παίρνει, μόνο ίχνη σου σέρνει ...</em><br /><br />εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού με δροσιές!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5928620285831962317?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-81554519230649817252007-07-23T16:31:00.000Z2007-07-23T17:16:48.186Z( Mέρος Δεύτερο )<br /><br />Μαρία μου<br />Σήμερα μετά ακριβώς από ένα μήνα και 18 ημέρες πήρα ένα μήνυμα, αυτά που η τεχνολογία τα στέλνει μέσω κινητού.<br />(τα θαυμαστικά και οι τελείες είναι δικά μου).<br /><br /><em><strong>«Αγάπη μου βρίσκομαι ….(άγονη γραμμή) . Δύσκολη η επικοινωνία!<br />Συμμετέχω σε ένα πρόγραμμα ( …..) έρευνας ! Πολύ ενδιαφέρον ! θα σου πω από κοντά τον Αύγουστο, αν έως τότε δεν με έχεις ξεχάσει. Σε σκέφτομαι πολύ, κάθε στιγμή».</strong></em><br /><br />Φιλενάδα μου απάντησέ μου σε παρακαλώ σε 2-3 ερωτήσεις : <br />1. τον Αύγουστο δεν είναι η εποχή που είναι παχιές οι μύγες ;(η έρευνα για μύγες είναι μάλλον)<br />2. στην άγονη γραμμή ο Ο.Τ.Ε. δεν έχει δίκτυο ;<br />3. Μήπως η πολλή σκέψη σε ρίχνει σε αμνησία ;<br /><br /><br />Δεν το γλυτώνω το γουλί-μαλλί, αλλιώς θα πέσει από μόνο του!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-8155451923064981725?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-27772677332697726982007-07-22T04:07:00.000Z2007-07-22T12:15:39.767ZΛοιπόν Μαρία μου η ώρα είναι 05.00 και πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι με μια σειρά από ατακτοποίητες σκέψεις στο κεφάλι μου. <br />Ας πούμε να:<br />Δεν μπορώ να κάνω πλεξούδες πια τα μαλλιά μου. <br />Ναι τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.<br />Μεγάλωσα βλέπεις και το θέαμα με πλεξούδες θα είναι αποκρουστικό.<br />Ξέχασα να σου πω άλλωστε πως τα έκοψα πάνω σε μιά κρίση χωρισμού με τον προηγούμενο.<br />Και όχι γουλί, μην τρελένεσαι. <br />Ξέρεις το γούστο μου. Άσχετα αν κάθε φορά που χωρίζω κουρεύω κι από κάτι.<br />Φοράω στυλάτα καπέλα πια και με τα γυαλιά ηλίου δίνω μια εικόνα προς μυστήριο. Το κορμί μου έφυγε για διακοπές, είχα υποχρέωση να το ξεκουράσω μα ο νους μου πλανάται σε ταινίες τύπου <em>«κλουβί με τις τρελές». </em><br />Αδικαιολόγητα; <br />Θα μου πεις στο τέλος. Ή στη συνέχεια αυτού του σεναρίου, ανάλογα με την εξέλιξη.<br /><br />Ο τύπος Χ. που εδώ και αρκετούς μήνες βολτάρει στο μυαλό στο κορμί και στη ζωή μου, έφυγε νωρίτερα από μένα για τις καλοκαιρινές του διακοπές. Χρειαζόταν βλέπεις <strong>δυο</strong> ολόκληρους μήνες για να ισιώσει με τόση κούραση. Κι εγώ δεν μπορούσα να ακολουθήσω. Άσε που στο παρελθόν πλήρωσα ακριβά όσες φορές το έκανα. Ο ένας μήνας ήδη πέρασε. Κι όπου νάναι κοντεύει να περάσει και ο δεύτερος. Ευτυχώς έχω μια φωτογραφία του στο κινητό μου, για να μην τον ξεχνάω. Μόνο που λείπει το πρόσωπο.<br />Έφυγε σχεδόν κλαίγοντας (και καλά!) <br />όχι πως το είπε ευθέως αλλά το έδειξε, ξέρεις εσύ (μεταξύ μας) τον τρόπο. <br />Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να φύγει μάλιστα,<br />να, φιλάω σταυρό. <br />Μιας και δεν θα δούλευε ξέγνοιαστος θα έβρισκε χρόνο να κάνουμε όλα αυτά που το χειμώνα ονειρευόμασταν και δεν καταφέρναμε - όπως μου τόνιζε επανειλημμένα. <br />Εκδρομές αποδράσεις, απομόνωση και όλα τα υπόλοιπα που συντελούν στην συνταγή μιας καλής και ποιοτικής μοιρασιάς στιγμών, σκέψεων και παρελκομένων. Όπως δηλαδή συμβαίνει σε φυσιολογικές καταστάσεις νορμάλ ανθρώπων και σχέσεων. Κι εγώ με χαμόγελο συμφωνούσα. Άντρας είναι Μαρία μου, όχι ποντικοκούραδο, που έλεγε κι η μακαρίτισσα η γιαγιά μου.<br />Έτσι νόμιζα δηλαδή, η αδιόρθωτη. <br />Και φυσικά πέρασε ο καιρός και τίποτα απ’ όσα περίμενα δεν έγιναν.<br />Κανένα SMS, κανένα σημείο ζωής.<br />Μαρία μου εσύ τι θα έκανες; Και μην βιαστείς να πεις το γνωστό κλισέ : άλλος ένας μαλάκας, γιατί κάθε φορά αυτός που έχουμε δίπλα μας είναι <strong>ξεχωριστός.</strong> Γιατί κινδυνεύεις να δικαιωθείς.<br />Μην ξεχνάς ποτέ πως υπάρχουν και τα απρόοπτα. Ατυχήματα κακουχίες κ.α.<br /><br />Η δική μου λογική αντίδραση ήταν να ανησυχήσω, σωστά μέχρι έδώ;<br />Στη συνέχεια να στείλω ένα SMS, ένα μήνα μετά, μιας και το κινητό του ήταν κλειστό ή δεν έπιανε (καλό;) στην άγονη γραμμή.<br />Καμία απάντηση μετά από μια εβδομάδα. Παρ’ ότι πήρα την αναφορά του απεσταλμένου SMS.<br /><br />Τώρα πια με ζώνουν τα φίδια.<br />Όχι γιατί αυτό είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει. Αλίμονο. Έχουν δει τα ματάκια μου εμένα!...<br />Ο λόγος που ανησυχώ είναι πολύ πιο σοβαρός. Που δεν φαντάζεσαι ίσως.<br />Φοβάμαι!<br />Και αυτό που φοβάμαι είναι ένα.<br />Που είναι και το περιεχόμενο στο μήνυμα που του έστειλα.<br /><em>«Μήπως τον έφαγε κανένα σκυλόψαρο;»</em><br />Τι άλλο να σκεφτώ Μαρία μου ;<br />Θα περιμένω την απάντηση από το δράστη - σκυλόψαρο.<br />Για επιβεβαίωση μόνο. <br />Γιατί τα σκυλόψαρα είναι μοχθηρά και αιμοβόρα Μαρία μου. Πάντα στόλεγα σε κείνα τα καφέ ανάμεσα στις κουβέντες μεταξύ γυναικών, στα ερωτηματικά και τις αναζητήσεις μας.<br />Τίποτ’ άλλο δεν δύναμαι να κάνω.<br />Είμαι σίγουρη πως η συνέχεια θα είναι άκρως ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη και θα καταχωρηθεί σαν τις προηγούμενες ακριβώς στην ιστορία! <br /><br />Θα μου πεις τώρα και τι σε νοιάζει εσένα ;<br />Σωστό κι αυτό Μαρία μου. <br />Χίλιες φορές στο είπα ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται απ' τη μια <br />- τόσοι και τόσοι προσπάθησαν - <br />κι απ' την άλλη τι απέμεινε να κουρέψω τώρα Μαρία μου ;<br /><br /><br />(τέλος πρώτου μέρους)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2777267733269772698?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-3306569637931716932007-07-20T06:57:00.000Z2007-07-20T07:14:05.399ZΠιέζει η Ευρωπαϊκή κοινότητα για τις πρόωρες συντάξεις των γυναικών στην Ελλάδα. Μήπως θα έπρεπε να πιέσει την ελληνική κυβέρνηση προς την κατεύθυνση οι γυναίκες στην Ελλάδα να αποκτήσουν τα δικαιώματα να είναι κυρίως άνθρωποι με παροχές αντίστοιχες της προσφοράς τους; Η γυναίκα στην προηγμένη Ευρώπη έχει προνόμια που διευκολύνουν το έργο της ως μητέρα. Έχει κρατική βοήθεια, κοινωνικές παροχές και ολόκληρο το σύστημα είναι συνοδοιπόρος στο αναγνωρισμένο έργο της. Δεν είναι γυναίκα καριέρας μόνον. Είναι και μητέρα. Και επιτυγχάνει σε αμφότερους τους ρόλους. Στη χώρα μας οι δυο αυτοί ρόλοι δεν συνάδουν. Κάποιοι πρέπει να ασχοληθούν κάποτε με τα συσσωρευμένα προβλήματα και τις υποχρεώσεις της σύγχρονης Ελληνίδας γυναίκας-μητέρας. Αν λύσουν το γρίφο που είναι παγιδευμένες, τότε ας επεκτείνουν τα συντάξιμα χρόνια της. <br />Τούτη τη φορά η κυβέρνηση αντιστέκεται (ευτυχώς). Γνωρίζει καλά τις ευθύνες της. Όπως γνωρίζει καλά και τα γρανάζια που εγκλωβίζουν την σημερινή γυναίκα μέσα σε ανυπέρβλητες και αντίξοες συνθήκες καθημερινού αγώνα δρόμου για να καταφέρει να παραδώσει παιδιά που θα στηρίξουν το μέλλον αυτού του πολύπαθου τόπου.<br /><br />Ας αντισταθεί ολόκληρη η οικογένεια, ολόκληρη η κοινωνία κι ο καθένας μας ξεχωριστά. Έστω κι αν είμαστε μονάδα ο καθένας από μας. Αφορά όλους μας, το μέλλον τούτου του τόπου. Διαφορετικά ας αναθεωρήσουν με πρακτικό τρόπο την ποιότητα ζωής της Ελληνίδας μητέρας. Η χειραφέτηση να μην είναι μια επί μέρους βολική λύση σε πρακτικό επίπεδο. Πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές, να δοθούν ρεαλιστικές λύσεις, πέρα από γραφειοκρατικά εμβόλιμα εμπόδια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-330656963793171693?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-39118589106739577382007-07-17T17:50:00.000Z2007-07-17T19:28:14.839ZΆνοιξα την τηλεόραση να βρεθώ ξανά μέσα στα πράγματα, έτσι από ενδιαφέρον ή εξάρτηση, ας πούμε.<br /> <br />Τι τρομερή διαπίστωση!<br /><br />Πολιτικοί να ρίχνουν ευθύνες ο ένας στον άλλον για τις φωτιές και για τα όσα <strong>ΔΕΝ</strong> έγιναν που θα μπορούσαν να γίνουν στο σωστό χρόνο. Στη μάχη της ψήφου που πλησιάζει κι όχι στο <strong>δια ταύτα</strong>.<br /><br />Ορέ σεις πάτε καλά? πάτε να σβήσετε καμιά πυρκαγιά γιατί σε λίγο θα καψαλιστούν <strong>τα απ' αυτά σας,</strong> μιας και δεν έμεινε τίποτ' άλλο να καεί, <strong>Κανίβαλοι</strong>!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3911858910673957738?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-51125721704321512282007-07-11T20:44:00.000Z2007-07-12T09:06:45.411ZΞαπλωμένη σε μια βεράντα παρεούλα με το δικό μου Θεό, το απέραντο γαλάζιο που απλώνεται μπροστά μου και τις σκέψεις μου. Σε λίγες μέρες θα περιορίσω τα γραψίματα, τις αμπελοφιλοσοφίες καθ’ ότι, εδώ θα γίνει κατάληψη από φίλους από όλα τα μήκη και πλάτη.<br /><br />Είμαι τελικά από εκείνους τους τυχερούς που έχουν σπίτι δίπλα στο κύμα. Που μπορώ να το ακούω τις νύχτες να σκάει στο παραθύρι μου. Και μάλιστα νομιμότατο, για να εξηγούμαστε. Χαμένο στο πουθενά, θυμίζει κουκλόσπιτο, με χρώματα γήινα, ένα με τη φύση, μοναχικό και μοναδικά όμορφο, τώρα που το ξαναζώ. <br /><br />Το εγκατέλειψα συνειδητά όταν το ένοιωσα βαρύ στις πλάτες μου, πριν μερικά χρόνια κλείνοντας μέσα του τα καλοκαίρια μου, τη ζωή που πηγαινοερχόταν και τις αναμνήσεις μας. Δεν το άγγιξα όλα αυτά τα χρόνια μέχρι που ένοιωσα πάλι δυνατή και πήρα τη μεγάλη απόφαση. Να σφραγίσω τις θύμισες, στα παλιά αντικείμενα να ξαναζωντανέψω τα χρώματα που ξεθώριασαν και να αρχίσω να ζω μια νέα ζωή μαζί του. <br /><br />Ο οικοδομικός οργασμός άρχισε πριν ένα χρόνο περίπου για να τελειώσει μόλις πριν λίγες μέρες και να μας υποδεχτεί πια, ανακαινισμένο ζωντανό πραγματικό σπιτάκι-στολίδι που μόνο νεράιδες θα μπορούσαν να κατοικούν. Απίστευτα ρομαντικό, αιθέριο που μόνον η τεχνολογία καλά κρυμμένη μαρτυρά την τρέλα μου, σεβόμενη το περιβάλλον, τη φύση, τα χρώματα. Χρώματα γήινα, που αλλάζουν ανάλογα με του καιρού τα κέφια, μιας κι εδώ στο νότο οι «σοροκάδες» κατά τους ντόπιους στέλνουν μηνύματα χαράς μαζί με τα ξεβράσματα στα θυμωμένα αλισβερίσια, του αέρα. Η πιο όμορφη ανατολή και ακόμα ομορφότερη η δύση. <br /><br />Κι όμως είναι τόσο παράξενα τώρα. Χωρίς εκείνον. Μια μοναξιά ιδιόμορφη, κι ας περνάει τόσος κόσμος. Άλλαξαν όλα από τότε. Οι συντεταγμένες μας, οι επιθυμίες μας, οι στόχοι μας, η πραγματικότητα. Πέρασαν οκτώ ολόκληρα χρόνια. Και κανένας απ’ τους δυο μας δεν πάτησε το πόδι του. Εγώ μάλλον πιο σκληρή, πήρα τη μεγάλη απόφαση. Δίχως να είναι εύκολο. Και ναμαι. Πέταξα όλα όσα κρατούσαν κλεισμένες τις αναμνήσεις μας για να γίνει πια βιώσιμο για μένα. Το διαμόρφωσα πιο θηλυκό κι επιτέλους δαντελένιες κουνουπιέρες - που πάντα ήθελα κι εκείνος αντιδρούσε - κρέμονται πάνω απ’ τα ολόφρεσκα σιδερένια κρεβάτια. Όλα καινούρια, με έντονο άρωμα γυναίκας. Για μένα, για τους φίλους μου, που δεν είναι πια κοινοί. Είναι δικοί μου αποκλειστικά κόβοντας τις γέφυρες όπως συμβαίνει αργά ή γρήγορα με όσα σε συνδέουν με το παρελθόν. Με το χέρι μου άγγιξα κάθε γωνιά και με το μάτι μου αγκάλιασα κάθε σταθερό στοιχείο. Καθόλου εύκολο. <br /><br />Μπορεί να άλλαξαν όλα εδώ μέσα αλλά στην απόλυτη ησυχία λείπει η φωνή του, η γκρίνια του, η αναποδιά του, το φάλτσο τραγούδι του, ο μόνιμος βήχας του…Το φτιάξαμε μαζί το ρημάδι και μιλάνε κι οι τοίχοι…<br />Λείπουν τα σχόλια του για το γούστο μου, λείπει αυτή η ανδρίλα, πως να το πω? Αυτή η αδιάφορη διάφανη ανδρική (προκλητική) ματιά.<br />Ο ανταγωνισμός βρε παιδί μου...<br /><br /><br />Πρώτες μέρες θα σκεφτείτε, ίσως…<br />Καλά πάω να κάνω μια (βραδυνή) βουτιά και αύριο θα ψάξω να βρω εκείνες τις παλιορακέτες. Αυτή τη φορά χωρίς αντίπαλο, χωρίς καρφώματα…ευτυχώς ή δυστυχώς?<br /><br />Μάλλον απροπόνητη είμαι…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5112572170432151228?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-45799550585290546202007-07-09T19:03:00.000Z2007-07-11T19:56:28.410Z<img src="http://web.wcsn.com/images/2007/06/28/W3W8iWLD.jpg"><br /><br /><br />Ελπίζοντας πως θα γυρίσω σώα κι αβλαβής μετά από (δήθεν) παρόμοιες τούμπες κι αδρεναλίνες. Εμ τι νομίσατε? Του αραχτού δεν είμαι. Αν γυρίσω με τίποτα γύψους και αμπαλάρισμα (συνηθισμένα τα βουνά!) θα σας βάλω φωτό να με καμαρώσετε.<br />Γιατί θα έχω προσπαθήσει σίγουρα να βγάλω τη φιγούρα του κ.Γραβάτα:<br /><br /><img src="http://www.fotosearch.com/comp/DGV/DGV045/200487035-001.jpg"><br /><br />Γιατί το περσινό μου καλοκαίρι ήταν κάπως έτσι:<br /><br /><img src="http://thumbs.dreamstime.com/thumbsmall_162/1183739461tziV79.jpg"><br /><br />με τα βιβλία μου παραμάσχαλα:<br /><br /><img src="http://www.fotosearch.com/thumb/DSN/DSN102/1523738.jpg"><br /><br />πολλές ευχές για καλό δροσερό καλοκαίρι, με εντυπώσεις και εικόνες και έρωτες και ξεκούραση για να γεμίσετε τις μπαταρίες σας άπαντες!<br /><br />Το "σπίτι" μου μεταφέρεται στο νησί σε μπλέ σμαραγδένιες σπηλιές! Θα χαθώ σε αμμόλοφους κρυμμένη στα κρινάκια της άμμου, θα τρέξω με τ' άλογα (λέω τώρα) θα ερωτευτώ (ξαναλέω τώρα) και...<br />θα λιώσω στους ήλιους φτιάχνοντας κάστρα στην άκρη της θάλασσας!<br />Χάλια δηλαδή, μαύρα χάλια....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4579955058529054620?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-54180643594180571742007-07-05T08:12:00.000Z2007-07-09T14:24:26.604ZΣήμερα μ’ έχει πιάσει ο δαιμονισμένος μου οίστρος.<br />Μεγάλωσα και δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί εμείς οι άνθρωποι, κάνουμε τόσο μεγάλο κακό σε διάρκεια στον εαυτό μας. Αγαπάμε τον άνθρωπό μας, ο.κ. αλλά δεν χάνουμε την ευκαιρία να αρνηθούμε την πρόκληση, με κίνητρο ίσως τα ολοστρόγγυλα κι εντυπωσιακά οπίσθια της απέναντι κοπελιάς. Τόσο ρηχά. Ή και αντίστροφα για μια ενδιαφέρουσα μούρη, που υπόσχεται πολλά. Ο δικός μας άνθρωπος, εγκλωβισμένος στις συνήθεις δραστηριότητες, μακάριος στον ύπνο του. <br />Και η αυταπάτη για μια μόλις χούφτα (επίκτητα) όμορφα δευτερολέπτα ή μια αράδα καλοδουλεμένο σενάριοο, που έχουμε ανάγκη να ακούσουμε.<br /><br />Υπάρχει κάποιος λόγος να τιμωρούμε έτσι τον εαυτό μας?<br />Ζούμε τουλάχιστον στο ψέμα συνειδητοποιημένοι?<br />Αν ναι, έχουμε κάνει ένα καλό βήμα.<br />Αν όχι κι απλά ενδιαφερόμαστε για τη δικιά μας χαρά και μόνον, τότε μάλλον αξιολύπητοι είμαστε, όχι τόσο για τη σκέψη που μας κολάζει, μα για το χρόνο που χάνουμε με κάποιον που δεν μας ταιριάζει και βασανιστικά μοιράζουμε μαζί του την καθημερινότητά μας.<br /><br />Ένας απ’ τους χειρότερους εχθρούς μας, είναι η ανασφάλεια.<br />Για το χρόνια που περνούν γρήγορα, για τις χαμένες ευκαιρίες, για τις επιλογές μας, για την προδοσία που πάντα υποπτευόμαστε πως καιροφυλαχτεί, για την επιβεβαίωση που δεν εισπράττουμε από εκεί που την περιμένουμε. <br />Άλλος εχθρός μεγάλος η συνήθεια. Αυτή που μετατρέπει την ανάγκη μας σε επιταγή.<br />Αυτή που πνίγει στην καθημερινότητα εκείνα τα πεταρίσματα και τις ταχυκαρδίες. <br />Ο φόβος της απόρριψης στη συνέχεια, της μοναξιάς, της κοινωνικής κριτικής. <br /><br />Με όλα αυτά πέφτουμε σ’ ένα βαθύ ύπνο που κρατάει πολλά-πολλά χρόνια για να ξυπνήσουμε ένα πρωινό και να νοιώθουμε αηδία κι αποστροφή για τον εαυτό μας και πιθανόν και για το άλλο μας μισό.<br /><br />Είναι η στιγμή που η φύση εκδικείται. Και ο γαμημένος ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω.<br />Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα κλείνοντας την πόρτα πίσω, είναι να ξέρεις πως ο κύκλος έκλεισε και δεν μετανιώνεις για τίποτα. Κι αν είσαι από τους τυχερούς που έδωσες περισσότερα, τότε υπέγραψες μιαν υποθήκη με συνέπεια και αυτοσεβασμό που δύσκολα μπορούν να σου την πάρουν πίσω.<br /><br />Το έπαθλο είναι εκείνο που μετράει κι έχει να κάνει μόνο με την ευτυχία που νιώθεις μετά την απόφαση ζωής που οφείλει να σε κρατήσει ζωντανά ξύπνιο, μονολογώντας: <strong>Ναι αυτόν /ή την αγάπησα βαθιά, χωρίς να την πονέσω και το άξιζε.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5418064359418057174?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-10752692229843657472007-07-03T17:57:00.000Z2007-07-03T22:16:32.426ZΜε όλη τη λύπη που χαρακτηρίζει βαθιές ανθρώπινες στιγμές σαν αυτές που περνάει ο αρχι-επίσκοπος σκέφτομαι πως όλοι μπροστά στην βασανιστική ασθένεια είμαστε ίσοι. Υποφέρουμε, πάσχουμε, πονάμε χωρίς διακρίσεις. Και ο «Θεός», ο δικός του, ο δικός μου, ο δικός σας τιμωρεί κατά τον ίδιο τρόπο.<br />Αυτό που διαφέρει είναι η μεταχείριση. Τι φαντάζεστε πως τον έχουν πετάξει σε κανένα ράντζο στο διάδρομο παρεούλα με τα φιλαράκια τους κουμπάρους απ’ το Μενίδι;<br /><br />Άκου, λέει οι καλύτεροι γιατροί έρχονται απ’ το εξωτερικό και δεν ντρέπονται να το λένε, το διατυμπανίζουν προκλητικά κι εμείς ασχολίαστα περνάμε μαρτυρικές στιγμές αγωνίας και δεήσεων. Το βρήκα, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. <strong>Φέρνουν τους έξω για να γλυτώσουν τα φακελλάκια. </strong>Κοτζαμάν κράτος με περισσότερους <strong>"καθηγητάς"</strong><br />απ' ότι απλά γιατρουδάκια και δεν υπάρχει ένας που να αξιολογήσει και να βοηθήσει τον Αρχι-επίσκοπο.<br />Αμ τ' άλλα μεγαλεία; Αεροπλάνο χειρουργική σουίτα πανέτοιμο, με χαβιάρι και παγωμένη Dom, είπαν, να ρέει άφθονη. Τι τσιγγουνιές θα κάνουμε;<br />Εμείς ούτε στα όνειρά μας τέτοιον επίλογο. Να δούμε τι άλλο έμεινε που δεν είδαμε, όλο εκπλήξεις είμαστε.<br />Άντε μετά ν' αρρωστήσεις εσύ απλό και ταπεινό ανθρωπάκι!<br />Φτου Κύριε …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1075269222984365747?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-37455489577168304532007-07-02T11:45:00.000Z2007-07-02T11:48:08.812Zέλαβα ένα από τα πιο όμορφα σημειώματα που έχω λάβει ποτέ<br />και πετάω...<br />και πηδάω<br />και ο χρόνος μου φαίνεται αργός<br />και δεν με νοιάζει που βράζουν όλα γύρω μου...<br />και σας στέλνω φιλιά ζουμερά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3745548957716830453?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-28866800883259199412007-06-30T21:05:00.000Z2007-07-01T12:33:32.794Z<em>Σ' ευχαριστώ για την ευκαιρία...<br />για το δρόμο...<br />για τη γνώση <br />την επίγνωση<br />την ένεση<br /><br />δημιουργηκότητας<br />.....<br />που υπάρχεις<br /><br />τόσο απλός κι απέριττος!</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2886680088325919941?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-37181344168266368752007-06-28T20:25:00.000Z2007-06-28T20:39:00.569ZΣήμερα πηγαίνοντας στην Αθήνα. Τύπος μέσα στο αυτοκίνητο, μιλάει στο κινητό (μου φάνηκε πως φορούσε περουκίνι) ανοίγει το πακέτο, βγάζει το τσιγάρο και τσουπ ανοίγει το παράθυρο και πετάει πακέτο τρισευτυχισμένος απ' έξω.<br />Δεν άντεξα.<br />Τρέχω, τον προλαβαίνω και του κορνάρω. Πιστεύει πως τον γουστάρω μάλλον, γιατί μου σκάει χαμόγελο με βοϊδίσιο βλέμμα ευτυχίας-απορίας.<br />Του λέω : <strong>φίλε στο σπίτι σου έτσι πετάς τα σκουπίδια ?</strong><br />Απάντηση: <strong>και εσύ τι είσαι? </strong><br /><br />Ναι ακριβώς, σαϊνι ο τύπος και η απάντηση του μ' έστειλε!!!<br />Δεν φταίει η χώρα μας που είναι πανέμορφη.<br />Τα τέρατα οι άνθρωποι φταίμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3718134416826636875?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-42414305578001003692007-06-27T20:13:00.000Z2007-06-27T20:26:07.403Z<img src="http://www.fotosearch.com/thumb/ISP/ISP136/ispc036015.jpg"><br /><br />Μια από τις μεγαλύτερες κατάρες που μπορεί να σου τύχει, είναι να βγεις ραντεβού και να έχει φάει σκόρδο.<br />Άντε να καταλάβει γιατί απομακρύνθηκες και δεν ήθελες πιο στενή επαφή.<br />Χρυσέ μου αν είναι να με ξενερώσεις έτσι άστο καλύτερα.<br />Ο παστουρμάς ας πούμε μετράει ανάποδα <em>the day after. </em><br />Αλλά το σκόρδο επιτοπίως. <br />Σκοτώνει τα μικρόβια μεν, αλλά σκοτώνει και τη λίμπιντο ακαριαία. <br />Εντάξει, αν είναι ο αγαπημένος σου οκέι, μπορείς να του το πεις ευθέως.<br />Αν όμως δεν είναι και είναι η περίπτωση που γουστάρεις τρελά και λες : <em>"ας πάει και το παλιάμπελο, τι αύριο, τι μεθαύριο, εδώ και τώρα"</em>. <br />Βρίσκεσαι λοιπόν μπροστά στην έκπληξη και στρίβεις μουσούδι απ’ την άλλη. Εκείνος βέβαια νομίζει πως είσαι ντροπαλή, έχεις αναστολές, μιξοπαρθένα και τέτοια. Ξαναπροσπαθεί, επιμένει σου πιάνει το πηγούνι, σου μιλάει στη μύτη, σε ρωτάει : <em>"μα, με ήθελες τόσο, τι έγινε, τι έπαθες, μετάνιωσες ;" </em><br />Που να καταλάβει ; <br />Και αναγκάζεσαι και του λες : <em>"Είμαι αδιάθετη, να μωρέ, σκέφτηκα τη μάνα μου που μου είπε να προσέχω εγκυμοσύνες και τέτοια. Η θεία η Μερόπη σήμερα μπήκε να δροσιστεί σε ένα SpA, και έπιασε φωτιά, άσε εγκαύματα τρίτου βαθμού η καψερούλα και τέτοια".</em><br />Άλλα λόγια δηλαδή. Γιατί με το φιλί καμία φίλη δεν έκανε παιδάκι. <br />Τι κι αν σε πήγε να δεις τη δύση, το ολοστρόγγυλο φεγγάρι, κοντά σε θάλασσες, δροσιές κι αέρηδες, το φιλάκι με γλώσσα μιλάει από μόνο του. Τα είπε όλα.<br /><br />Το θέμα είναι πως φεύγεις σκεπτική και αναρωτιέσαι χίλια μύρια. <br />Νηστικός έπρεπε καλέ μου να έρθεις γιατί έχασες την ευκαιρία σου. <br />Γιατί ξενέρωσα εντελώς τελείως. <br /><br />Φτου σου μάτια μου να μην σε ματιάσω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4241430557800100369?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-58221034870768001262007-06-24T08:18:00.000Z2007-06-26T16:45:31.792ZΧαίρομαι που η αξιότιμη κυρία Πετραλιά (πρέπει να έχει κάνει πολλά σπορτς αυτή η γυναίκα, έχει το στυλ, δεν εννοείται διαφορετικά) ανακοίνωσε περιχαρής πως όλοι θα μπορούν να απολαμβάνουν μια παραλιακή βόλτα με ...<strong>ΠΟΔΗΛΑΤΟ!</strong> <br />Θα γίνει δηλαδή από τον Πειραιά μέχρι τη Βάρκιζα και σε μήκος 44 χλμ, μια λωρίδα όπου όσοι από μας μπορούν θέλουν και ζουν ως τότε, θα απολαμβάνουν την τσάρκα τους χωρίς να κινδυνεύουν να λιώσουν κάτω από λαμαρίνες και να αναγνωριστούν από την ταυτότητα στη συνέχεια.<br />Βέβαια το σίγουρο είναι πως εκεί θα βολτάρουν οι μηχανές και μάλιστα μεγάλου κυβισμού, αλλά καμιά σημασία επί του παρόντος.<br />Τώρα εγώ που είμαι καχύποπτη ρωτάω.<br /> <br />Πότε θα γίνει όλο αυτό το έργο κυρά Φανούλα?<br />Όταν γκρέμιζαν για την κατασκευή του τραμ αντί πλακόστρωτου με πεζοδρομιάκια και σκαλοπατάκια κατά μήκος, γιατί δεν πρόβλεψαν να φτιάξουν ένα διάδρομο ασφάλτου όπως σε όλες τις Ευρωπαϊκές πόλεις, για τα ποδήλατα και τους λάτρεις αυτοί οι εγκέφαλοι κι ερχόσαστε τώρα στο "ράβε ξήλωνε"?<br />Ορέ σεις ξυπνήσανε, μπήκανε στην Ευρώπη! Κάλλιο αργά...<br /><br />Τώρα ποιός "κουμπάρος" θα είναι ο τυχερός, μια άλλη ιστορία.<br /><br />Άντε κυρά Φάνη βιάσου μιας και καιγόμαστε λόγω καύσωνα οργάνωσέ μας μια μικρή κρουαζιέρα στη Μεσόγειο να σου δώσουμε κι άλλες ιδέες και θα μείνουν τελείως μεταξύ μας. Μετά μπορείς να τις σερβίρεις σαν δικές σου και να μείνεις στην ιστορία-σαν κατσικοπόδαρη-μετά την ομπρέλλα που πέτυχε το ματάκι σου και την θεαματική τούμπα σου στη συνέχεια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5822103487076800126?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-19710549543132769612007-06-19T20:59:00.000Z2007-06-19T22:08:08.137ZΜετά από μια μέρα απίστευτα δημιουργική(!)επιστρέφω με τη σιγουριά πως βρίσκεστε σε αγωνία να μάθετε τι απέγινε εκείνο το κήτος που αποκοιμήθηκε (και καλά)στην πλάνη του.<br /><br />07.30.<br />Ξύπνησα σαν τη χαρά του Θεού, κάθισα στη βεραντούλα μου να απολαύσω το ταπεινό καφεδάκι μου να γεμίσω τις μπαταρίες μου, μια μόλις ανάσα πριν φύγω για τον κάματο άλλης μιας (ποιοτικής)μέρας…όταν ξαφνικά μια βοή σαν κατακλυσμός με κατέλαβε. Ναι, άλλη μια φορά δεν έκανα λάθος. Ήταν το κομπρεσέρ που έσκαβε την οροφή του κτιρίου ανοίγοντας τρύπες. Ο χοντρός πάλι είχε κάνει το θαύμα του και δεν ήταν εφιάλτης. Με μανία και αναίδεια το διαμερισματάκι του προχωράει στην ταράτσα με το πρόσχημα : "τόσοι άλλοι έφτιαξαν παράνομα"<br />Κι είναι πια επιτακτική μου ανάγκη να μην αδιαφορήσω.<br />Αυτή τη φορά όλα έπρεπε να γίνουν λυσσαλέα μεν αλλά με στυλ.<br /><br />Ώρα 08.45<br />Έβαλα λοιπόν εκείνο το μεσάτο πολύ φαμ φόρεμα με τα καλοκαιρινά χρώματα μετά τα αφρόλουτρά μου, φόρεσα τις κίτρινες-βεραμάν τακουνάρες μου που έκαναν αντίθεση με το ηλιοκαμένο δέρμα μου, έβαψα το μπέιμπι μουτράκι μου διακριτικά, τη μοιραία μπούκλα ανέμελα στο ένα μάτι και έφυγα τρέχοντας για πολεοδομία μιας και ξέρω καλά πια το δρόμο. Σήμερα περιέργως οι υπάλληλοι έγιναν χαλί μπροστά μου, με κοιτούσαν με λοξές πολλά υποσχόμενες πονηρές ματιές κι εγώ με τη γλυκιά γοητεία που μια γυναίκα με σιγουριά μόνο μπορεί να αποπνεύσει(όταν το πείσμα της το κάνει σημαία)και ζήτησα όλα τα σχετικά έγγραφα, τούμπαλιν. Για να διαπιστώσω πως όχι μόνον νόμιμη άδεια δεν υπήρχε again για τις τρύπες που άνοιγαν στο κεφάλι μου, μα κατά κάποιο τρόπο ολόκληρη πολεοδομία ήταν σχεδόν συνένοχη στο έγκλημα. Όταν βεβαιώθηκα πως ο δολοφόνος γυρνά πάντα στον τόπο του εγκλήματος-γλαφυρή διαπίστωση-πήρα το φάκελο ανά χείρας και αφού ξόδεψα ένα τουλάχιστον 3ωρο στο κινητό τηλέφωνο ανάμεσα από τεχνικούς(μηχανικούς)συμβούλους, δικηγόρους και αρμόδιους φορείς κάλεσα την αστυνομία να σταματήσει το έργον καθ’ ότι παράνομο.<br />Για να μην σας κουράζω το πρώτο περιπολικό κατέγραψε το γεγονός και πήρα αντίγραφο. <br />Η κακομοιριά σ' όλο το μεγαλείο της.<br />Το δεύτερο περιπολικό απεφάνθη πως είναι αναρμόδιο να σταματήσει το έργο, αν η πολεοδομική αρχή δεν κατοχυρώσει την παρανομία με γραπτή καταγγελία μου. <br />Τα αλβανά δούλευαν δίχως ανάσα. Οι τρύπες όλο και μεγάλωναν. Ο οπλισμός του κτιρίου έμπαινε σε κίνδυνο και τα δικά μου νεύρα σε σύγκρουση με τον άνομο νόμο.<br /><br />Ώρα 14.01΄<br />Μετά από αγώνα απίστευτου δρόμου μεταξύ γραφειοκρατίας και αναξιοπιστίας, αμφισβητήσεων γι αυτό το γαμωκράτος της πουστιάς και του «τα παίρνω και σου γαμώ τη μάνα, άμα λάχει» με πολύ ιδρώτα και αγωνία το τρίτο περιπολικό με αυτόφωρη διαδικασία σημειώνει το 3-1 διατάζοντας τη λήξη των εργασιών και οι αλβανοί παίρνουν τα ζεμπίλια τους έπ’ ώμου κοιτάζοντάς με, με εκείνο το γαλανό ξεθωριάρικο κρυστάλλινο βλέμμα την ώρα της αποχώρησης με τα λεγόμενα ελαφρά πηδηματάκια.<br />Άλλη μια νίκη και το λάβαρο καλά κρατεί.<br /><br />Ο χοντρός με τα υπόλοιπα χαϊβάνια να μένουν άφωνοι άλλη μια φορά στο κοινόχρηστο χώρο του κήπου κι εγώ με το τρόπαιο μια παγωμένη μπύρα στο χέρι (αξίζει να την πιω στην υγειά μου), ρίχνοντάς του το λάγνο βλέμμα μου γεμάτο ικανοποίηση τον καλωσορίζω σ’ ένα φρέσκο κεφάλαιο συνυπαιτιότητας με το επίσημο κράτος, μαζί με αναγούλα στο ελεεινό σύστημα που ζω κι εγώ όπως οι περισσότεροι από σας, μη χέσω.<br /><br />Η συνέχεια δόθηκε το απόγευμα με 2 δικηγόρους ενάντια (μ’ ένα εξώδικο)σε μια πολεοδομία που μπάζει απ’ όλες τις τρύπες και τα παίρνει στην ψύχρα και βεβαίως ασφαλιστικά μέτρα ενάντια σε κάθε υπεύθυνο συγκεκριμένων παράνομων πράξεων με μια γερή αποζημίωση πολλών χιλιάδων ευρωπουλακίων που σας καλώ να γιορτάσουμε σε ολονύκτιο πάρτι για πάρτι μας, δεδομένου πως και σήμερα το μεροκάματο χάθηκε στο κυνήγι των νομίμων δικαιωμάτων ενός ακόμα πτωχού μεν αλλά αγωνιστή πολίτη! <br /><br />Γαμώ τους άρχοντες αυτής της χώρας, ως πότε παλικάρια θα χάνουμε τον επιούσιο για να δίνουμε μαθήματα ήθους σε σιχαμερά καθάρματα πληρώνοντας τα κι από πάνω<br /><br />ή ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΟΡΕΕΕΕΕΕΕ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1971054954313276961?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-58906242628420198272007-06-16T09:59:00.000Z2007-06-17T00:03:40.904Z<img src="http://gallery.photo.net/photo/6066959-lg.jpg"><br /><br />Από τις λίγες φορές που θυμάμαι όνειρο. Και ήταν ολοζώντανο. Συνήθως θυμάμαι τους εφιάλτες μου, που με βρίσκουν ιδρωμένη και βάναυσα ταλαιπωρημένη το ξημέρωμα. Με το σεντόνι κόμπο, να έχει αποτυπώσει τον πλήρη χάρτη της Ελλάδας με βραχονησίδες και βουνοκορφές στο πρόσωπο μου. Χωρίς επούλωση. Τι διάολο μακιγιάζ να κάνεις για να βουλώσεις τ’ αυλάκια κατά μήκος όταν βιάζεσαι the day after? ε, δεν είμαι και στην πρώτη νιότη. Αρκούντως ευχαριστημένη με τα δώρα του καλού Θεού. <br /><br />Ψάχνω τον τόπο καταγωγής του, τον τόπο κατοικίας του. Πότε μετακομίζει στα Ιμαλάια και πότε με μια δρασκελιά στη λωρίδα της Γάζας. Κι άλλοτε ζει σε κάποια σπηλιά. Από αυτές τις περίεργες και μυστηριώδεις. Εμφανίζεται στα βιβλία πίσω από λέξεις. Σαν σκιά ξετρυπώνει ανάμεσα στις ιστορίες. Ποτέ σαν πρωταγωνιστής. Πάντα κρύβεται πίσω απ’ το κακό ή το καλό. Μου δίνει την εντύπωση πως κάνει εξαιρέσεις και δημιουργεί χάσματα. Η μορφή του μοιάζει με φιλόσοφου, άσπρα μαλλιά και γένια, μάτια αχνά και μικρά, λεπτά χείλη. Κι αναρωτιέμαι : Θεός και λεπτά χείλη ; Δεν συμβιβάζεται. Οι φυσιογνωμιστές επιστήμονες θα έλεγαν, πως αυτό το μοντέλο ταιριάζει σε στρυφνό άνθρωπο εσωστρεφή και μοναχικό με βιώματα και κατάλοιπα από την παιδική του ηλικία. Κανείς όμως δεν έμαθε αν έζησε παιδική ηλικία. Και κατά τα φαινόμενα γεννήθηκε γέρος. Είναι δυνατόν να είσαι σοφός και δίκαιος δίχως να περάσεις από όλα τα στάδια; από παιδί στην εφηβεία από την εφηβεία στην ενηλικίωση καταλήγοντας σοφός γέροντας.<br /> <br />Ο δικός μου Θεός ήθελα να κάνει μόνο καλοσύνες με μια αγκαλιά τεράστια να χωράει μικρούς και μεγάλους, καλούς και κακούς να συγχωρεί και να μην τιμωρεί, να μη σπέρνει καταστροφές, να μην θερίζει ανεξέλεγκτα αθώα παιδιά, να μην είναι τόσο γαλαντόμος στο μοίρασμα της δυστυχίας. Να εξισορροπεί τα ανισόρροπα. Σαν Θεός να διορθώνει όσα ο «μικρός» άνθρωπος είναι αδύναμος να διορθώσει. <br /><br />Ο δικός μου Θεός ήθελα να είναι νέος να έχει κέφια να οικοδομεί κι όχι να καταστρέφει. Να είναι λησμονιά, συγχώρεση, δικαιοσύνη, ισότητα, αγάπη, φροντίδα, συντροφιά. Κι όχι παγίδα, καταιγίδα, τσουνάμι.<br />Ε, δεν ζητάω πολλά. Ο δικός μου Θεός ήθελα να έχει ψυχή μα να είναι <strong>"ψυχούλα".</strong><em><br /><br />Όλη η νύχτα μου (έχω την αίσθηση) πέρασε σε μια αίθουσα δικαστηρίου όπου δικαστές και ένορκοι με είχαν στριμώξει και με δίκαζαν για αμφισβητήσεις και σκέψεις.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5890624262842019827?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-30376554650197773192007-06-13T22:54:00.000Z2007-06-14T13:47:23.787ZΑγαπημένε μου<br /><br />Πολύ καιρό τώρα προετοιμαζόμουνα για αυτό το τελευταίο «αντίο».<br />Αναβολή στην αναβολή κερδίζαμε το χρόνο, δίνοντας τη μάχη μας, εσύ πιο γενναίος από μένα, αφού όλα όσα ήθελες να μου πεις, μου τα ψιθύριζες. Με το δικό σου τρόπο και την αξιοπρέπεια που είχες από την πρώτη μέρα. Τότε που τόσο δα μικρούλης σε μάθαινα κάθε γωνιά του σπιτιού μας. Σε μάθαινα να είσαι ανεξάρτητος σχεδόν αυτόνομος. Δεν ήθελα ποτέ αυτή η σχέση μας να γίνει σχέση υποταγής του ενός προς τον άλλον. Και τα καταφέραμε. <br />Πιο αμφίδρομη σχέση αλήθειας δεν θυμάμαι να έζησα. Μαζί ζήσαμε πολλές χαρές μα ακόμα περισσότερες λύπες. Ερωτευτήκαμε και μοιραστήκαμε τον ίδιο άνθρωπο με δύναμη.. Δεν έμαθα ακόμα ποιος απ’ τους δύο μας πόνεσε περισσότερο. Ίσως εσύ. Γιατί εγώ μπορούσα να σου μιλάω κι εσύ μόνο με κοίταζες. Δίχως να μπορείς να εκφραστείς, μήτε να μπορείς να αφήσεις το ποτάμι να τρέξει απ’ τα μάτια σου. Κι όμως ένοιωθα πολλές φορές να θέλεις να σκουπίσεις το δικό μου. Κι έπειτα ήρθε εκείνο το μισητό διαζύγιο και άκουγα τον αναστεναγμό σου. Πνιγόσουνα και σ’ ένοιωθα να υποφέρεις όσο εγώ μπορεί και περισσότερο γιατί έχανες το άλλο σου μισό. <br />Μαζί καταφέραμε να ξεφύγουμε τις συμπληγάδες και είδα στα μάτια σου αυτή τη λάμψη της νίκης μας. Μαζί αλλάξαμε τη ζωή μας. Και δεθήκαμε με μια υπόσχεση ζωής. Μάθαμε τον κόσμο καλύτερα χέρι-χέρι περνώντας τα χρόνια.<br />Κι ακόμα τότε που ανήμπορη σερνόμουνα ξεχνούσες ακόμα να φας, να πιεις, να περπατήσεις για να μη με χάνεις απ’ τα μάτια σου. Δυο ολόκληρους μήνες έμεινες πλάι μου κολλημένος αδιαφορώντας για τις δικές σου ανάγκες.<br />Ερχόσουν στο κρεβάτι μου και μ’ έσπρωχνες με το μουσούδι σου για να βεβαιωθείς πως ακόμα αναπνέω. Σου την έσκασα όμως. Σε ξεγέλασα πολλές φορές. Ας μπορούσες κι εσύ με τον ίδιο τρόπο να με ξεγελάσεις και τι δεν θα’ δινα σήμερα.<br /><br />Και πόσα πολλά ακόμα έκανες για μένα.<br />Το πιο σπουδαίο που μ’ έμαθες ήταν μια λέξη. ΑΓΑΠΗ.<br />Πόσο ανιδιοτελής και τεράστια έννοια είναι.<br />Και το ακόμα πιο σπουδαίο ΣΕΒΑΣΜΟΣ. <br /><br />Σε λίγες ώρες θα σε χτενίσω, θα βάλω το χέρι μου στο πηγούνι σου, θα σου δώσω όχι ένα, αλλά πολλά φιλιά μαζεμένα, θα κρύψω το μουσούδι σου στα δυο μου χέρια και θα σου πω αυτό το «ΑΝΤΊΟ» που μισούσα όσο σκεφτόμουνα πως πλησίαζε. Κανείς δεν θα μπορέσει να καταλάβει αυτό τον αποχωρισμό. Εκτός από σένα και μένα. Και ξέρω καλά πως οι επόμενες μέρες μου θα είναι ανυπόφορες, γεμάτες από την απουσία σου σε κάθε γωνιά της καρδιάς μου. <br />Όμως πρέπει να «φύγεις» με αξιοπρέπεια και δεν μπορώ να σε βλέπω να υποφέρεις.<br />Και νοιώθω πως έφτασε η ώρα και μου το ζητάς σαν με κοιτάς ανήμπορος.<br />Η τελευταία μας νύχτα λοιπόν είναι ένα ολονύκτιο πάρτι δικό μας κι ας μην μπορείς να με χορέψεις….<br /><br />Μη με κοιτάζεις έτσι….<br />μετράνε οι ώρες ανάποδα κι είναι μια φρίκη…<br />κι αυτή η αγκαλιά σου δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα...<br />γιατί ΕΣΥ δεν με πρόδωσες ΠΟΤΕ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3037655465019777319?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-75509929720542891862007-06-13T10:14:00.000Z2007-06-13T10:16:09.353ZΟ Κώστας και η Αννα ήταν κι οι δυο ασθενείς σε ψυχιατρική κλινική. Μια μέρα κι ενώ περπατούσαν δίπλα στην πισίνα της κλινικής, ο Κώστας χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, πηδάει στα άπατα. Βυθίζεται στον πυθμένα της πισίνας και μένει εκεί. Αμέσως η Αννα πηδάει για να τον σώσει. Κολυμπάει μέχρι τον πυθμένα, σέρνει τον Κώστα έξω από την πισίνα και τον πηγαίνει στο δωμάτιό του. Όταν ο διευθυντής της κλινικής μαθαίνει για την ηρωική πράξη της Αννας, δίνει αμέσως εντολή να της δοθεί εξιτήριο, κρίνοντας πως έχει επανακτήσει την ψυχική της ισορροπία. Πάει λοιπόν στην Αννα και της λέει:<br /> <br /><em>«Έχω καλά κι άσχημα νέα. Τα καλά νέα είναι ότι φεύγεις από εδώ, γιατί αντέδρασες πολύ λογικά σε μια κρίση. Με το να πηδήξεις μέσα στην πισίνα και να σώσεις τη ζωή ενός άλλου ασθενή, απέδειξες ότι είσαι ένα ψυχικά υγιές άτομο. Τα άσχημα νέα είναι ότι ο Κώστας, που έσωσες, κρεμάστηκε στο μπάνιο με τη ζώνη της ρόμπας του, αμέσως μετά από τη διάσωσή του. Λυπάμαι, αλλά είναι νεκρός.»</em><br /><br />Και η Αννα απαντά: <em>«Δεν κρεμάστηκε μόνος του. Τον έβαλα εκεί για να στεγνώσει. Πότε φεύγω;»</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-7550992972054289186?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-33502635338018581762007-06-11T01:48:00.000Z2007-06-11T04:33:55.580ZΏρα 03.48.<br />Ξύπνησα από τη ζέστη και τη δυσοσμία που έρχεται απ’ έξω.<br />Πρέπει να οργανωθώ. Να φτιάξω φέιγ-βολάν στο pc γράφοντας το κείμενο να τα εκτυπώσω να πάω να τα μοιράσω αύριο ή να τα κολλήσω στις τζαμαρίες των γειτόνων γιατί η μυρωδιά που προέρχεται από τα σκουπίδια στον κοντινό σταθμό συγκομιδής τους είναι αποπνικτική και να οργανώσω τους αδιάφορους συμπολίτες μου για το πρόβλημα που έχει να κάνει με την ποιότητα της ακριβής ζωούλας τους.<br /><br />Ώρα 04.30. Έτοιμα …όλα.<br /><br />Σκέφτομαι να φτιάξω ένα καφεδάκι να απολαύσω το ξημέρωμα άλλη μια φορά και να σερφάρω στα «σπιτάκια» σας.<br /><br />Έτοιμα….πήρα τη δόση μου.<br /><br />Ώρα 04.50.<br />Γελάω με τις ιστορίες της τρελοφαντασμένης-<br />μεγάλη φαντασία το άτομο - με τα κολλήματα της Ροδούλας-Κέλλυς, με το ταμπόν του apsoy, με τον κατά φαντασίαν εραστή μου εδώ μέσα.<br />Τον έχω φτιάξει ακριβώς όπως τον θέλω, γιατί ακριβώς δεν τον ξέρω κι έτσι βολεύει.<br />Πρασινομάτη, με λάγνο βλέμμα πολλά υποσχόμενο, με μαλλιά μακριά ως τους ώμους, δεμένα σε κοτσίδα, αθλητικό με σπιρτάδα να κάνει τζόκινγκ στις 04.30 το πρωί παρέα με το σκύλο του. Να μου γράφει ποιήματα-πεζά, ότι ναναι αρκεί να μου γράφει, να με κοιμίζει με παραμύθια, αν και το βλέπω δύσκολο αυτό, να με ξυπνάει με χυμό πορτοκάλι άντε και εσάνς σαμπάνιας μέσα. Κι όχι γιατί μ’ αρέσει πρωινιάτικα, μα τι σόι γκόμενος είναι αν δεν έχει γούστο και φαντασία.<br />Να μου τραγουδάει με τη βραχνή αρρενωπή φωνή του, ετοιμάζοντας την κουζίνα για να με διευκολύνει και να είναι μέσ’ τη τρελή χαρά, κάνοντας την πραγματικότητά μου από τελείως φλατ, ενδιαφέρουσα έως ερεθιστική και όλα να μοιάζουν με εκείνο τ’ όνειρο που πάντα συνυπάρχει με την ελπίδα. Κι εγώ να του φτιάχνω γιαπράκια, μελιτζάνες παπουτσάκια, τζατζίκι, παγωτό φράουλας (άλλη φορά θα σας δώσω τη συνταγή) και κείνος ευχαριστημένος τρίβοντας την κοιλιά του, ν' αφήνει κι ένα μακρόσυρτο ρέψιμο λόγω οικειότητας, την ώρα που μου σκάει το φιλάκι.<br />Να βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας (τα <strong>μου </strong>έγιναν <strong>μας</strong> όπως βλέπετε)με τα ποδήλατά μας, να ξέρει να βάζει την αλυσίδα που μου έφυγε στην αλλαγή ταχύτητας, να περνάμε κι απ’ το φούρνο να παίρνουμε κριτσίνια με σουσάμι ολόφρεσκα μαζί και τη ζεστή μπουγάτσα που μόλις βγήκε.<br />(Πάω να πιάσω ένα καφέ κι επιστρέφω)<br />…………………………………………….<br /><img src="http://www.fotosearch.com/thumb/DGV/DGV082/200297363-001.jpg"> χ2<br /><br />Χμμμ!!! αρωματικός φρέσκος με γεύση βανίλια-φουντούκι.<br /><em>-Σ’ αρέσει μωρό μου αυτή η γεύση?</em><br />-Όχι προτιμώ τον καφέ που μυρίζει καφές.<br /><em>-Καλά λατρεία μου θα σου πάρω άλλον αύριο (δεν χαλάω χατίρια εγώ).</em><br />-Μα πως μπορείς και τον πίνεις τέτοιο καφέ!<br /><em>-Σκάσε και κοιμήσου!</em><br /><br />Δεν είμαι άνθρωπος εγώ τελικά κι ούτε θα γίνω... <br />Κι ενώ εκείνος ρουθουνίζει στην τελευταία πράξη του ύπνου του, κροταλίζοντας γλώσσα και δόντια εναλλάξ, ήρθε η ώρα να τον ξυπνήσω για τη δουλειά.<br />Να πάω κι εγώ σιγά-σιγά για ύπνο γιατί οι νύχτες μου είναι μεγάλες κι οι μέρες μου μικρές.<br /><em>-Καλή σου μέρα "ήλιε μου", το βραδάκι πήγαινε στη μααααμά…<br />έχει φασολάδα, την αγαπημένη σου, καλού κακού κοιμήσου εκεί...</em><br /><br />Ξημέρωσε<br />πρέπει να μοιράσω τα φέιγ-βολάν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3350263533801858176?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-51326585416707861702007-06-08T09:39:00.000Z2007-06-09T10:12:57.852Z<img src="http://gallery.photo.net/photo/6062574-lg.jpg"><br />Niko Guido<br /><br />Κλείνω τα μάτια και φτιάχνω το δικό μου πρίγκιπα.<br />Απαραιτήτως ψηλό, άντε συμβιβάζομαι και στο δικό μου μπόι.<br />Με κοιλιακούς να κόβονται φέτες.<br />Ας συμβιβαστώ κι εδώ, ας έχει κανένα παχάκι.<br />Με χιούμορ, α ναι αυτό οπωσδήποτε.<br />Με μαλλιά μακριά, άντε και ξυρισμένο κεφάλι, αν έχει φαλακρίτσα.<br />Αρκεί να μην παίρνει το μαλλί απ’ τη μια πλευρά και το στρώνει απ’ την άλλη.<br />Με ενδιαφέροντα, μουσικά, λογοτεχνικά, αθλητισμό.<br />Όχι μπάλα …ποδόσφαιρο μακριά.<br />Με καθαρά δοντάκια καλοφτιαγμένα και όχι κενό αέρος ανάμεσα στα χαμόγελα. <br />Στο πρώτο μας ραντεβού να μην φορέσει σαγιονάρα ή βερμούδα (ναι μου έτυχε κι αυτό).<br />Ευγενικός, να αγαπάει τη γυναίκα (κι αυτό θα το πιάσω εξ αρχής). <br />Να μην μου αραδιάσει πόσες «γκόμενες» οριζοντίωσε στο πρώτο μας ραντεβού, ούτε στα επόμενα, εγώ θα καταλάβω.<br />Να σβήσει τη λέξη "ΕΓΩ" και να προσθέσει το "εμείς" στο λεξιλόγιό του.<br />Να μιλάει λίγο και ν’ ακούει πολύ, εν ολίγοις.<br />Να είναι εργατικός και ευχάριστος. <br />Να μην σέρνεται βαριεστημένα.<br />Να μην φτύνει έξω απ' το παράθυρο στο αυτοκίνητο.<br />Τρυφερός και μυστηριώδης, βέβαια.<br />Να μη μιλάει για το στρατό και τις φυλακές που έφαγε εκεί (ας πρόσεχε).<br />Να είναι ειλικρινής.<br />Να μην κλείνει το κινητό του, όταν βρισκόμαστε και να απαντά πάντα μπροστά μου.<br />Να μην σηκώνει το δικό μου στο πρώτο χτύπημα, ούτε ποτέ, εκτός κι αν του δώσω την άδεια.<br />Να μην έχει λεφτά αν όμως έχει δεν θα το κάνουμε θέμα.<br />Να φωνάζει μάνα ή μητέρα κι όχι «μαμά».<br />Να μην μου πει ποτέ πως της μοιάζω. <br />Να μην ψάχνει στην τσάντα μου τον αναπτήρα του.<br />Να μην εγκωμιάζει τους πλούσιους φίλους/ ες του και τα κατορθώματά τους.<br />Να μπαίνει στη θάλασσα κι όχι μόνο τον Αύγουστο.<br />Να μη ζηλεύει.<br />Να μην είναι ανασφαλής (ούτως ή άλλως το 10 το καλό "χτύπησε" lol).<br />Να αγαπάει τα παιδιά και να το δείχνει...<br /><br />γιατί?<br />τότε μόνο θα μπορεί να αγαπήσει κι εμένα!<br /><br />Υ.Γ. Αν δεν έχετε πρίγκηπα, φτιάξτε τον όπως νομίζετε και που ξέρετε, μπορεί να βρίσκεται κάπου εδώ γύρω ανάμεσα στις λέξεις ...<br />προτείνω λοιπόν να γίνει σαν παιγνίδι <br />και δίνω πρώτη πάσα σε 3 φιλενάδες, κι εκείνες ας το απλώσουν στις επόμενες <br />Ανάλογα,μπορούν να παίξουν και άντρες φτιάχνοντας το κάδρο της δικιάς τους πριγκήπισας!<br /><br /><strong>trelofanmtasmeni / rodoula-kelly / fatale</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5132658541670786170?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-89135354228146968292007-06-07T16:24:00.000Z2007-06-07T17:52:04.449ZΠοιες μάνες τα γέννησαν.<br />Ποιος νονός τα βάφτισε.<br />Ποια κυβέρνηση τα ζέστανε και αναπτύχθηκαν.<br /><br />Αναρωτιέμαι για τις συνήθειές τους.<br />Τι φοράνε, είναι trendy?<br />Τι τρώνε και έχουν ροδομάγουλα.<br />Πόσο σαδιστές γίνονται.<br />Αν έχουν όρια...<br /><br />Αναρωτιέμαι ποιο είναι το φυτώριο<br />που εκκολάπτονται<br />που πολλαπλασιάζονται<br />σαν την Λερναία Ύδρα... <br /><br />και ποιο είναι το τέρας <br />που κρύβουν πίσω τους<br /><br />Για συναισθήματα ούτε λόγος…<br />άστο καλύτερα,<br />"φέρτε το πριόνι"<br />και κλαδέψτε τα την ώρα <br />της φεγγαρόλουστης σύλληψής τους<br />και πριν τη γέννησή τους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-8913535422814696829?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-4883327236062304082007-06-04T15:12:00.000Z2007-06-04T20:20:22.632ZΤελευταία όλο και πιο συχνά, ονειρεύομαι το γείτονα που μένει από κάτω, να με βιάζει, να με σαπίζει στο ξύλο, να μου κάνει εκδορές και μώλωπες, να με σέρνει στα πατώματα ματωμένη και διάφορα τέτοια γκραν - γκινιόλ σενάρια. <br />Και όλα αυτά καθόλου τυχαία.<br /><br />Από τότε που αρνήθηκα τις ανήθικες προτάσεις του (θα μπορούσε κάλλιστα να είναι παππούς μου, - πάντα ήθελα να έχω έναν παππού να μου λέει παραμύθια και δυστυχώς δεν έτυχε) και μετά την επίσης άρνηση της πολύ νεαρής ζουμερής ξαδερφούλας μου που φιλοξενώ καθ’ ότι πρόσφατα έφτασε από το εξωτερικό, αποφάσισε να ασκήσει διάφορες μορφές βίας, ταράζοντας την ηρεμία μου. <br /><br />Ανοίγοντας τη μπαλκονόπορτά μου το πρωί την ώρα που έσκαγε ο ήλιος, πριν λίγες μέρες, βρέθηκα μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη. Λογικά θα έπρεπε να φανταστώ πως κάτι δεν πήγαινε καλά, από τις φωνές τις ακαταλαβίστικες που άκουγα. Συνέχισα μηχανικά τις κινήσεις μου να υποδεχτώ τον ήλιο και ένιωθα τις φωνές όλο να πλησιάζουν. Προφανώς το όνειρό μου δεν είχε καταφέρει να διακοπεί, σκέφτηκα. Κατάφερα να ανοίξω νυσταγμένη ακόμα, τη βαριά τζαμένια πόρτα του μπαλκονιού μου. Και μια τεράστια σκαλωσιά στηνόταν στο μπαλκόνι μου. Βγαίνω πιο έξω, με το νεγκλιζέ μου και το χειροκρότημα των αλβανών με ξυπνάει για τα καλά. Περιμετρικά της πολυκατοικίας είχαν στηθεί κανονικότατα σκαλωσιές και εργασίες βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη, την ώρα του ύπνου μου γι άλλη μια φορά στον ίδιο χρόνο μέσα.<br />Ντύθηκα στα γρήγορα και κατέβηκα στο ισόγειο. Δυο τρεις κύριοι άγνωστοι και μεταξύ αυτών και ο χοντρός από κάτω μου, κανόνιζαν τα τεκταινόμενα συνομιλώντας μεταξύ τους.<br /><br />Πολύ απλά λοιπόν, όπως θα έκανε ο καθένας ενδιαφερόμενος, έκανα την απλή ερώτηση: <br /><br /><em>-Τι συμβαίνει κύριοι εδώ ; μήπως πρέπει να μας ενημερώσετε κι εμάς ;</em><br /><br />Ο ένας κύριος κοντός αυτή τη φορά, αλλά υπερβολικά κοντός και φάτσα λιγδερή, με πλησίαζε κι άρχισε να μου εξηγεί πως σαν κατασκευαστής ορίστηκε να σουλουπώσει το κτίριο.<br /><br /><em>-Καλά βρε παιδιά λέω, εμείς που ήμασταν και παίρνετε αποφάσεις, ορίζετε ημερομηνίες, παραδίδετε στο αλβανικό γκέτο την ασφάλειά μας, αποφασίζετε έργα εν κτυπτώ, και εν ώρα ύπνου και μάλιστα εν αγνοία μας;</em><br /><br />-Α! λέει ο ίδιος κύριος, ο κ. Τ. μας ανέθεσε το έργο κι εμείς το εκτελούμε. <br />(Ο Τ. είναι ο χοντρός που σας έλεγα τις προάλλες δηλαδή ο εφιάλτης μου).<br /><br /><em>-Κι έχετε άδεια γι αυτό, ρωτάω αφελώς πάλι.</em><br /><br />-Και βέβαια έχουμε, πως θα κάναμε εργασίες αλλιώς, υψώνοντας το χέρι προς μια πρόχειρη ιδιόχειρη πινακίδα που πάνω της ήταν αναγραμμένο κάποιο νούμερο. <br /><br />Μη χάνοντας χρόνο και συγκρατώντας το νούμερο σύντομα βρέθηκα στην πολεοδομία της περιοχής μου. Αναζητώ με κάποια υπάλληλο το συγκεκριμένο νούμερο και φυσικά δεν υπάρχει πουθενά σαν έγκριτο νούμερο χορήγησης κάποιας άδειας σχετικά. Θύμωσα κι έφυγα χωρίς δηλώσεις, πριν κάνω κάποια άλλη κίνηση για σήμερα προκειμένου να συμβουλευτώ και το νόμο (με τις γρίλιες βέβαια). Επιστρέφοντας, ο δικός μου άνθρωπος, ο χοντρός, ο Δον Κορλεόνε γείτονας, με ύφος δέκα τουλάχιστον καρδιναλίων και αντιλαμβανόμενος από το ύφος μου, πως είμαι πολύ θυμωμένη μου επιτέθηκε φραστικά και με στόλισε σε επίπεδο που ούτε καν μπιπ δεν παίρνει για να σας μεταφέρω. <br /><br />Μόλις είχα ανακαλύψει, βλέπετε πως η πέργκολα που θα έστηνε στην ταράτσα για να απολαμβάνει τα ηλιοβασιλέματα, θα συνοδευόταν και από κάνα δυο δωματιάκια με λουτρό και κουζινούλα απαραιτήτως και το αξεσουάρ μπάρμπεκιου. Η προσφορά του λοιπόν είχε αντίκρισμα. Θα έκανε την επισκευή του κτιρίου με αντάλλαγμα σιωπηλά να προχωρήσει στο χτίσιμο της ταράτσας, μιας και τυπικά ο αέρας του ανήκει. <br />(‘Όλα αυτά τα έμαθα στη συνέχεια).<br /><br />Όπως καταλαβαίνετε από αύριο κιόλας με τη δροσούλα θα αναγκαστώ να ανοίξω μέτωπο, καταγγέλλοντας πια επίσημα την αυθαιρεσία. Όχι γιατί μου ταιριάζει αυτή η οδός επικοινωνίας με στόχο την επίθεση στους ανθρώπους, μέσω καταγγελίας (ρουφιανιάς), μα γιατί σε τούτη εδώ την τριτοκοσμική χώρα που ο καθένας κάνει ότι γουστάρει και όποτε, πρέπει τουλάχιστον να μάθει να σέβεται το δικαίωμα του άλλου, να ερωτάται αν το πρωί ανοίγοντας το μάτι επιθυμεί να βλέπει τον αλβανό στο μπαλκόνι του, που στη συνέχεια σε προκαλεί μιλώντας μια γλώσσα ακατανόητη σαν να βρίσκεται στο σπίτι του. Γιατί το επόμενο πρωί, είναι σίγουρο πως θα τον βρω και στο κρεβάτι μου, αν περιοριστεί σ’ αυτό το ρόλο και δεν διαπιστώσω καλοκαιριάτικα εγώ ή κάποιος γείτονας, πως το σπίτι μου κατέληξε μίνιμαλ από πλευράς οικοσκευής…. <br />Αυτή είναι η μια πλευρά.<br />Η άλλη και πιο λογική, είναι πως τα τετραγωνικά στην οικοδομή εξαντλήθηκαν σαν συντελεστής δόμησης και με τις παρούσες συνθήκες κανένας δεν μπορεί να οικοδομήσει ούτε μέτρο.<br />Με έγγραφη και επώνυμη λοιπόν καταγγελία σταμάτησα το έργο πατώντας πάνω στο νόμο. Η πειθαρχία πρέπει να ισχύει για όλους. <br /><br />Τώρα βέβαια κινδυνεύω, το αυτοκίνητό μου επίσης να το βρω σπασμένο ή πάνω σε τάκους, αλλά κουράστηκα πια να φοβάμαι να ζω νόμιμα με το σταυρό στο χέρι σ’ αυτό το μπουρδέλο αδιαφορώντας και δίνοντας άφεση σε κάθε τοκογλύφο γκάγκστερ που δρα ανενόχλητα στην πλάτη των ανήμπορων ή αδιάφθορων.<br /> <br />Τελικά όλοι έχουμε ή ζούμε στη σκιά ενός εφιάλτη και για μένα αυτή τη φορά είναι διπλός. Ο χοντρός με εκδικείται χτυπώντας με στο ευαίσθητο σημείο μου.<br />Στον ύπνο μου, που τον τελευταίο χρόνο, με τα βασανιστήρια που με υποβάλει σχεδόν καθημερινά, κάθε άλλο παρά ήρεμος είναι. Πριν λίγο μόλις διάστημα γκρέμιζε το σπίτι του εσωτερικά αρχίζοντας από χαράματα. Δυο ολόκληρους μήνες κράτησε αυτό. Σκεφθείτε δε πως εργάζομαι βράδια κυρίως – πράγμα που γνωρίζει- και το πρωί εξουθενωμένη γυρεύω τον ύπνο σαν άρρωστη.<br /><br />Μετά από τόσο καιρό βασανιστηρίων που έχω υποστεί πήρα την απόφαση να τον ευνουχίσω. Με το δικό μου νόμιμο τρόπο. Αν λειτουργήσει μέχρι τέλους, βέβαια. Για φέτος ή και προσεχώς πρέπει να ξεχάσω διακοπές και απομάκρυνση. <br />Αλλά είμαι αποφασισμένη. <br />Θα βάλω γάντια μιας χρήσης και θα του τα δώσω να τα φάει ξέρετε ποια. <br />Πιθανόν έτσι να πάρω πίσω και μερικές σταγόνες αίματος από τα θύματά του.<br /><br />Αλλά αυτό το όχι, είναι δικαίωμά μου αναφαίρετο, αυτιά και μάτια δεν δύναμαι να κλείνω πια. <br /><br /><br /><br />Τρεις μέρες μετά...<br /><br />Το έργο έχει σταματήσει όπως σας είπα, οι σκαλωσιές παραμένουν - να δω το γιατί, στη συνέχεια, εγώ συνεχίζω να υπάρχω και ο χοντρός βγάζει καπνό απ’ όλες τις τρύπες κι εγώ το απολαμβάνω!<br /><br />Και το κυριότερο?<br />Είναι μπουκωμένος και αδυνατεί να μιλήσει.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά, επειδή ζούμε σ’ αυτή την χαριτωμένη απ’ όλες τις πλευρές αξιοκρατική χώρα, που όλοι εμείς οι πολίτες που πληρώνουμε φόρους, δίχως να έχουμε παροχές, αλλά εισπράττουμε μόνον ανασφάλειες, πρέπει πια να φωνάζουμε, ακόμα και με κόστος.<br /><br />Αν με χάσετε, για μεγάλο διάστημα από δω, αναζητήστε με δεν θα είμαι η πρώτη, ούτε η τελευταία που θα έχει καταπιεί το μαύρο σκοτάδι…<br />Και θα αναζητείται ο ένοχος μεταξύ αγνώστων, μέχρι του σημείου που ο φάκελος θα μπει στο αρχείο σαν ανεξερεύνητος λόγω ελλειπών στοιχείων!<br /><br />Κι είναι άδικο να την πατάς από λαμόγια...<br />κάτι πιο φυσιολογικό παρακαλώ, δεν έχει το "μενού" ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-488332723606230408?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-55100113995741782722007-06-03T19:34:00.000Z2007-06-03T19:47:22.041ZΔίνει κάποιος εξετάσεις οδήγησης.<br />περνάει το πρακτικό και έρχεται η σειρά των ερωτήσεων.<br /><br /><em>- οδηγείς βράδυ, λέει ο εξεταστής, και βλέπεις δύο φώτα να έρχονται καταπάνω σου! τι είναι; </em><br /><br />- αυτοκίνητο, απαντάει ο τύπος.<br /><em>- ναι ρε φίλε! αυτοκίνητο είναι. αλλά τί μάρκα; Nissan; Mercendes; Toyota;<br />- που να καταλάβω μέσα στην νύχτα, κύριε εξεταστά;!<br /><br /> επόμενη ερώτηση! <br />- <em>οδηγείς βράδυ, και βλέπεις ένα φως να έρχεται καταπάνω σου. τι είναι; <br />- μηχανή!<br />-<em> ναι, ρε παιδί μου! μηχανή είναι. αλλά τι μηχανή; Harley; Vespa; Honda;<br />- μα μέσα στο σκοτάδι, που να ξεχωρίσω, κύριε εξεταστά;<br /><br />-<em> τελευταία ερώτηση! αν δεν απαντήσεις, κόβεσαι: οδηγείς βράδυ και βλέπεις δύο φώτα, ψηλότερα από το ύψος του αμαξιού σου, να έρχονται πάνω σου. τι είναι; <br />- νταλίκα, κύριε!<br /></em>- ναι, ρε παιδί μου! αλλά τι νταλίκα; Scania; Man; Trata; κόβεσαι!!!<br /><br />- κύριε εξεταστά, να σας κάνω και εγώ μία ερώτηση. οδηγείς βράδυ, σε έναν δρόμο με κόκκινα φώτα, και βλέπεις στο πεζοδρόμιο μία γυναίκα ντυμένη προκλητικά. τι είναι; <br /><em>- πουτάνα!<br />- ναι, ρε παιδί μου! πουτάνα είναι. αλλά ποιά; η μάνα σου; η κόρη σου; η γυναίκα σου;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5510011399574178272?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-25056804145667035842007-06-03T00:37:00.000Z2007-06-03T16:43:56.594Z<strong>(Αντιγράφω από τα σχόλια στο μπλογκ της Αμαλίας)</strong><br /><br />σημερα εμαθα στις ειδησεις για την αμαλια.γαμωτο νιωθω εντελως ηλιθια. δεν ξερω τι να γραψω...διαβαζα ολα τα παραπανω σχολια...καποιοι ηταν ολο ατο το καιρο κοντα της,της μιλουσαν,της συμπαραστεκονταν την ιδια ωρα που εγω στεναχωριομουν για οτι μαλακια μου τυχαινε..."αα!χωρισα με το μωρο μου...θα πεθανω..."ελεος. ποσο ανεγκεφαλοι μπορει να ειμαστε.ποσο επειδηκτικα μπορουμε να αγνοουμε ανθρωπους σαν εκεινη.παρτε το χαμπαρι,ψαξτε γυρω σας,ο κοσμος ειναι γεμααατος αμαλιες.γεματος ομως.ειλικρινα αμαλια.<br />απλως υποκλινομαι.η αξιοπρεπεια εχει ορια.τα σπασες.η δυναμη δεν ειναι απεριοριστη.κι ομως.<br />καλα και τωρα ηρθα εγω,το σκατο το νιανιαρο 13 χρονων να μιλισω για σενα...χαχα.3ερεις κατι; σ αγαπαω. εισαι ο ηρωας μου.και ας σε "ξερω" εδω και 2 ωρες,γιατι δεν βρεθηκε καποιος μαλακας δημοσιογραφος να με ενημερωσει...γιατι...γιατι...τωρα ειναι αργα.η και οχι;ρε παιδια...ας προσπαθησουμε...ας κανουμε κατι...για τις αμαλιες μας...για το γαμωτο...ευκολο να το λες...το ξερω...<br />μιν αφησουμε και τις υπολοιπες αμαλιες να φυγουν...αυτες ειναι που ομορφαινουν τον κοσμο μας...<br />δαξει,και τωρα θα μου πειτε,τι μιλας και συ μωρε νιανιαρο,αντε τελιωσε το σχολειο και ασε το πολυ μπλαμπλα,δε βοηθαει σε τιποτα!<br />ε δαξει,και με το δικιο σας,αλλα η αληθεια ειναι πως δεν υπαρχον πολλα πραγματα να κανω...η αλλη αληθεια ειναι ειναι λιγοι αυτοι που μπορουν να βοηθησουν ριζικα σ αυτο το προβλημα,αλλα δε θελουν ρε γαμωτο...δε θελουν...τι να σας πω κυριοι λιγοι,καλο υπνο μονο και τιποτα αλλο<br />σας κουρασα<br />συγγνωμη<br />καληνυχτα γιατι δεν με κρατανε τα ματακια μου... <br /><br />3:23 PM <br />--------------------------------------------------------------------------<br /><br />(συνέχεια τίτλου)<br /><br />Αγαπητέ Ευάγγελε<br /><br />κι όχι που καταφέρατε να διατυμπανίσετε! πως περάσατε το μπλογκ της Αμαλίας στη βουλή. Οι βουλευτές ούτως ή άλλως ενημερώθηκαν από χιλιάδες ι-μέιλς που έστειλαν οι μπλόγκερς... <br />για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους δηλαδή!<br />Το βραβείο της ανοιχτής παλάμης θα το λάβετε τον Οκτώβριο, και οι προηγούμενοι και οι νυν, όλοι σας<br />...κοντός ψαλμός.... που λένε?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2505680414566703584?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-20886693839480632342007-06-01T22:20:00.000Z2007-06-01T22:50:05.841ZΚι επειδή η <strong> Αμαλία </strong>θα συνεχίζει να ζει στις καρδιές μας για όσο αναπνέουμε<br />σας κοινοποιώ ένα κείμενο που έστειλα στον πρώην υπουργό Ε. Βενιζέλο πράγμα που φαντάζομαι θα έκαναν και πολλοί άλλοι.<br />Βεβαίως αμφιβάλλω αν αντέξει να ανοίξει τα σχόλιά του που παραμένουν ερμητικά κλειστά...still!<br /><br />(Το θέμα αφορά την κοινοποίηση στη Βουλή, από πλευράς του-σαν κατόρθωμα μου ακούγεται)<br /><br /><br /><strong>Πολύ καλά πράξατε κ. πρώην υπουργέ!<br />Μιλάτε για πρώτη νίκη;<br /><br />Θα καταφέρετε μ' αυτό το τρόπο να εξιλεωθείτε για τις αμαρτίες και τα σφάλματα στο σύστημα υγείας που δημιουργήσατε και μας παραδώσατε με ποσοστό αναπηρίας πέραν του 67%.<br /><br />Αυτό που θέλω να σας πω όμως και σας το οφείλω είναι που ως υπουργός και φωνή είχατε και δυνατότητα, δεν καταφέρατε ούτε εσείς προσωπικά ούτε και οι συνάδελφοί σας να βελτιώσετε την ποιότητα ζωής μας και αυτό γέννησε την ΑΜΑΛΙΑ και πολλές ΑΜΑΛΙΕΣ ακόμα που δεν γνωρίζουμε.<br />Έτσι χάσατε την ευκαιρία να γίνετε ήρωες οι δικοί μας ήρωες που θα μας κάνατε περήφανους γι' αυτή τη πατρίδα.<br /><br />Υ.Γ. Βεβαίως μόλις διαπίστωσα πως το Comment moderation σας είναι κλειστό, έλπίζω όμως να βρείτε το κουράγιο να ανεβάσετε το σχόλιό μου, για να διαπιστώσω και πόσο καλά παίζετε το παιγνίδι της δημοκρατίας όσο και της επικοινωνίας!</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2088669383948063234?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-53991895759924241002007-05-31T21:43:00.001Z2008-12-09T08:44:32.577Z(ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΝΝΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΤΕΛΛΟΥΝ<br />ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΦΩΝΗ)<br /><br />http://fakellaki.blogspot.com/<br /><br /><p align="left"><a href="http://fakellaki.blogspot.com" target="_blank"><br /><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/__6RaPJY5gdw/RlwRZDywErI/AAAAAAAAAB4/BdVlQG5_HPA/s1600/fakellaki_malpractise.jpg" width="210" height="627" /></a></p><br /><br />«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»<br /><br />(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)<br /><br />«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» <br /><br />(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007) <br /><br />Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. <br /><br />Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.<br /><br /><br />Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.<br /><br />Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος. <br /><br />«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»<br /><br />(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)<br /><br />Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:<br /><br />«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»<br /><br />Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:<br /><br />* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ<br />* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ<br />* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ<br />* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.<br />* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /><br /><br /><br />ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. <br /><br />* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ<br />* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ<br />* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ<br /><br /><br />ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.<br /><br />Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων <br /><br />(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").<br /><br /><br /><br />ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5399189575992424100?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-40103860477626842172007-05-28T23:48:00.001Z2007-05-29T08:50:52.915ZΣτο δωμάτιο το εφηβικό μου. Πάλι. Σαν χτες, πέρασαν τόσα χρόνια.<br />Ένα μονό κρεβάτι, που κοιμόταν η μια αδελφή μου.<br />Ένας καναπές διπλής χρήσης που μοιραζόμασταν με την άλλη αδελφή μου.<br />Ένα ταπεινό γραφείο που εναλλάξ διαβάζαμε ανάλογα, ποια απ’ τις τρεις θα το προλάβαινε άδειο. Θυμάμαι, πως πολλές φορές μένοντας ώρες σ’ αυτήν εδώ τη βασανισμένη καρέκλα κολλημένη, μη τυχόν και μου την πιάσει κάποια απ’ τις αδελφές μου την κατουρούσα.<br />Με ικανοποίηση και σαδισμό στρογγυλοκαθόμουνα ανεβάζοντας επιδεικτικά τα πόδια μου στο γραφείο, με το μολύβι ανάμεσα στα δάχτυλα να παίζει το ρόλο του τσιγάρου. Εδώ σμίλεψα τα όνειρά μου. Μπροστά στον καθρέφτη γινόμουν ολόκληρη ένας ρόλος. <br />Με τα φουρώ και τις δαντέλες της μαμάς και τα αμερικάνικα μυτερά τακούνια της.<br />Στό παιδικό μου δωμάτιο έμαθα να υποδύομαι ρόλους.<br />Που όμως δεν γνώριζα πόσο χρήσιμοι θα γινόντουσαν άλλοτε για καλό κι άλλοτε όχι.<br />Περγαμηνές προόδου, στους τοίχους. Οι παλιομοδίτικες κούκλες, ένας κόσμος ολοζώντανος. Κουμπαριές και βαφτίσια. Άπειρες φορές αλλάξαμε τα ονόματα, να δικαιολογούν τα μυστήρια.<br /><br />Στη βιβλιοθήκη μας στριμωγμένα κιτρινισμένα βιβλία. Άλλα που διαβάστηκαν μια δύο και τρεις φορές, όταν δεν υπήρχε δυνατότητα να παίρνουμε καινούρια. <br />Ντοστογιέφσκι, Καζαντζάκης, Μητροπούλου, Νήλ, Ταχτσής, Πέρλ Μπάκ, Άντλερ…<br />Τραβώ ένα, έτσι να δω τι θυμάμαι <br /><em>«Ένας ηθοποιός δημιουργείται»</em> Κωνσταντίν Στανισλάβσκι. <br />Προχωράω στην αφιέρωση.<br /><br /><em>«Σε σένα που θέλω <br />όσο τίποτα άλλο στον κόσμο»<br /><br />Δικός σου <br /><br />Α.</em><br /><br />Μάης του ……<br /><br />(αυτό δεν το αποκαλύπτω - Μερικά πράγματα δίνουν νόημα στην ικανοποίηση της περιέργειας).<br /><br />Προσπαθώ να θυμηθώ τις συνθήκες που μου το χάρισε τότε. <br />Α, ναι!<br />Έκανα θέατρο, πειραματικό θέατρο, κρυφά με ψέμματα, στα σκοτάδια. <br />Στο δικό μου «κρυφό σχολειό».<br />Ένα παιδί μπορεί να ξεγελάει τους μεγάλους στο όνομα της αθωότητας.<br /><br />Ηθοποιός = πουτάνα, έλεγαν τότε. <br />Το θέατρο ζωή, λατρεία.<br />Κουρδίζω τ’ όνειρο να ζωντανέψει.<br /><br />Μερικά πράγματα δεν ξυπνούν ποτέ.<br />Σαν μαριονέτες αιωρούνται στο ασυνείδητο.<br />Πάει κι αυτό.<br />Έμεινε όνειρο.<br /><br />Έψαξα τον Α. Από περιέργεια. <br />Απογοήτευση. Μερικοί άνθρωποι μεταμορφώνονται καθώς μεγαλώνουν. Αλλοιώνονται τα χαρακτηριστικά τους. Φροντίζουν το πνεύμα τους εγκαταλείποντας το κορμί τους. Ή αντίστροφα. Σημαντική η αρμονία, χέρι χέρι. <br />Δάσκαλε Όσσο. <br /><br />Τα γραμματόσημά μου. Παλιά κιτρινισμένα. Συλλογή που κληρονόμησα απ’ τον παππού, πέρασε στον πατέρα για να φτάσει σε μένα. Μεγάλωσε κι ανδρώθηκε. Θα την χαρίσω στην <strong>«Ελπίδα»</strong> σκέφτομαι. Ελπίζοντας να μην καταλήξει στο χρηματοκιβώτιο, κάποιου συλλέκτη ως "μηδέποτε παραληφθέν".<br />Αμφισβητώ τα πάντα. <br />Ακόμα και την πραγματικότητα που ανθίζει κάθε πρωί, κάνοντας στην άκρη την κουρτίνα μου.<br /><br />Στο κυνήγι να σπρώξουμε τη μέρα όπως όπως. Τα σκαθάρια στο παλιό μαγνητόφωνο ανεκτίμητες αξίες, μαζί με τις θύμισες που τα συνοδεύουν.<br />Κάποια πράγματα δεν γερνούν ποτέ, "φοράνε στο πετσί τους" το χρόνο, γίνονται διαχρονικά.<br />Φεύγω να τον προλάβω που ανατέλλει και να τον εγκλωβήσω στα χέρια.<br /><br />Κι όμως τα ελάχιστα του τότε, ήταν σημαντικότερα των πολλών του σήμερα και κάνω ανταλλαγή δίχως δεύτερη σκέψη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4010386047762684217?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-7094333023046388482007-05-26T13:44:00.000Z2007-05-26T15:26:56.190Z<img src="http://thumbs.photo.net/photo/5989920-sm.jpg"><br /><br />ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ <br />θΑ ΣΕ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ<br />ΘΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ<br />ΑΠ' ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ<br />ΚΑΙ Η ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ <br />ΑΔΥΝΑΜΗ ΦΩΝΗ <br />ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΕΝΤΟΡΙΑ<br />ΑΠΟ ΜΑΣ<br /> ΑΦΥΠΝΙΖΟΝΤΑΣ<br /> ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ...<br /><br />ΣΟΥ ΑΞΙΖΑΝ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ<br />ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΤΩΡΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ<br />ΑΠΟ ΚΕΙ ΠΑΝΩ<br />ΠΟΥ ΑΦΗΣΕΣ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ<br />ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΑΧΟΜΕΝΗ, <br />ΔΙΧΩΣ ΟΠΛΑ<br />ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΑΣ!<br />ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙΣ<br /> ΑΡΚΕΤΑ ΟΣΑ ΓΕΥΤΗΚΕΣ...<br /> ΑΡΚΕΤΑ ΤΟΣΟΙ ΠΟΝΟΙ...<br /><br /><br />Volver<br /><br />Yo adivino el parpadeo <br />De las luces que a lo lejos <br />Van marcando mi retorno <br /><br />Son las misma que alumbraron <br />Con su pαlido reflejo <br />Unas horas de dolor <br /><br />Y aunque no quise el regreso <br />Siempre se vuelve <br />Al primer amor <br /><br />La vieja calle <br />Donde le cobijo <br />Tuya es su vida, <br />Tuyo es su querer <br /><br />Bajo el valor de las estrellas <br />que con indiferencia <br />Hoy me ven volver <br /><br />Volver... <br />Con la frente marchita <br />La nieve del tiempo <br />la aclaro en mi cien <br /><br />Sentir... <br />que es un soplo la vida <br />que veinte aρos no es nada <br />que febril la mirada <br />Hurrante entre la sombra <br />Te busca y te nombra <br /><br />Vivir... <br />Con el alma ferrada <br />A un dulce recuerdo <br />que lloro otra vez <br /><br />Tengo miedo del encuentro <br />Con el pasado que vuelve <br />A enfrentarse con mi vida <br /><br />Tengo miedo de la noche <br />que poblada de recuerdo <br />Encadenan mi soρar <br /><br />Pero el viajero que huye <br />Tarde o temprano <br />Detiene su azar <br /><br />Y aunque el olvido <br />que todo lo destruye <br />aya matado <br />A mi vieja ilusiσn <br /><br />Cuarto escondida <br />Y una esperanza humilde <br />que es toda la fortuna <br />De mi corazσn <br /><br />Volver... <br />Con la frente marchita <br />La nieve del tiempo <br />La aclaro en mi cien <br /><br />Sentir... <br />que es un soplo la vida <br />que veinte aρos no es nada <br />que febril la mirada <br />herrante entre la sombra <br />Te busca y te nombra <br /><br />Vivir... <br />Con el alma ferrada <br />A un dulce recuerdo <br />que yo notare...<br /><br /><br />Estrella Morente<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-709433302304638848?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-42128616674847044482007-05-23T21:32:00.000Z2007-05-23T22:12:45.385ZΣήμερα συνάντησα ένα παλιό φίλο και συναθλητή στα δέκα πέντε μας. <br />Περίπου ίδιας ηλικίας με μένα, δηλαδή τόσο, άντε κάνα χρόνο μικρότερη εγώ. Μεγάλη πορεία με τίτλους και περγαμηνές εκείνος, μέτρια εγώ. <br />Τον έχω μαρκάρει στενά το τελευταίο διάστημα μιας και υπήρχε πλατωνικός έρωτας το 1821 μεταξύ μας. Εκτός αυτού, βολεύει που μένει κοντά. Θα μηδενίσουμε τις αποστάσεις και τα κοντέρ σαν ώριμα άτομα πια μιας και συναντηθήκαμε. Ευκαιρία να ολοκληρωθεί, ένας μεγάλος έρωτας, σκέφτηκα πονηρά κι ασύστολα ως συνήθως.<br /><br />Αυτό που θυμάμαι είναι πως ήταν πολύ όμορφο παιδί (παιδί!) και τότε όπως και σήμερα. <br />Εντάξει είχε πιο πολλά μαλλιά. Και πιο πολλά δόντια.<br />Ε, και ? <br />Κι εγώ πιο λίγα, έχω, μην το κάνω και θέμα (μαλλιά εννοώ).<br />Γιατί τα δόντια ακόμα τα έχω. <br />Αποφεύγω να δαγκώνω σκληρά πράγματα, γιατί απλά δεν τυχαίνει. <br /><br />Ξέρω πως οι γυναίκες λόγω οιστρογόνων μπορεί να βγάζουμε τρίχες επιπλέον. Η αποτρίχωση να’ ναι καλά. Τούτος εδώ, όμως την ώρα που έσπρωχνα το χέρι μου σε μια κίνηση επεκτατικής οικειότητας μέσα από το πουκάμισο στην πλάτη με κατέπληξε. Φορούσε γούνα, μάλιστα γούνα κατάσαρκα καλοκαιριάτικα. Δεν το πίστεψα και ζήτησα διαπιστευτήρια. <br />Ναι δεν είχα κάνει καθόλου λάθος, δεν ήταν οφθαλμαπάτη μήτε απάτη αφής.<br />Και πολλές και τεράστιες και πυκνές.<br />Πολύ τρυφερά του είπα πως βρήκε μάλλον τη γυναίκα της ζωής του.<br />Freak με τρίχες, όπου τις συναντήσω τις εκδικούμαι. <br /><br />Το διεστραμμένο μου μυαλό ακαριαία σκέφτηκε κινηματογραφικά τρόπους ανώδυνης αποτρίχωσης. Κι όταν όλα τα μέσα τα βρήκα ανεπαρκή, το αποφάσισα. Επιτέλους έφτασε η ώρα να χρησιμοποιήσω τη μηχανή του γκαζόν. Ποτέ δεν απέκτησα γκαζόν κι είναι απωθημένο μου. <br />Το πρότεινα στον παιδικό μου φίλο λοιπόν, όπως θα έκανε κάθε λογικός άνθρωπος, απλά δηλαδή.<br />Με κοίταξε με απορία, σαν να μην με είχε ξαναδεί ποτέ του. <br />Μου ζήτησε συγνώμη και βγήκε έξω.<br />Δεν επέστρεψε ποτέ αν και έμεινα δύο ώρες περιμένοντας.<br />Ώσπου κατάλαβα πως : <br />Άλλος ένας έρωτας έγραφε τον επίλογο κι αυτή τη φορά πριν καν αρχίσει.<br /><br />Τι φταίει άραγε ?<br /><br />(και μη βιαστείτε να πείτε πως χρωστάω της Μιχαλούς, γιατί δεν θα σας πιστέψω, όπως και κανένας επισκέπτης εδώ).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4212861667484704448?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-73185061723595906252007-05-23T00:23:00.000Z2007-05-23T05:38:37.818ZΈφτιαξα μια φρουτοσαλάτα, βάζοντας πολλές φράουλες, βερίκοκα, μπανάνα, κεράσια, πορτοκάλι, μήλο, χυμό πορτοκαλιού και ολίγη ζάχαρη σ’ ένα τεράστιο μπολ, κάθισα με το (μπιπ) βρακί, οκλαδόν στο κρεβατάκι μου, με άλουστο το μαλλάκι, φθαρμένα τα νυχάκια, εικόνα που ούτε γράμμα δεν θα μου έστελνα και την ξέσκισα, αναποδογυρίζοντας και το μπολ στο στόμα μου. <br /><br />Και με ρωτάω τώρα : <br /><br />Α. Αν εκείνος υπήρχε τώρα, θα μπορούσα να παρουσιάζω αυτή την εικόνα?<br /><br />Β. Θα έτρωγε την περισσότερη φρουτοσαλάτα αφού από ευγένεια θα του έλεγα (δήθεν) πως : <em>δεν θέλω άλλο μωρό μου, φάτην εσύ,</em><br />σαν χάνος θα τον παρακολουθούσα, να φτάνει στην τελευταία κουταλιά, που θα έκανε τη λάθος ερώτηση- άρνηση: <em>δεν θέλεις άλλο φαντάζομαι εεε?</em><br />όπου για να ακριβολογώ θα του έφερνα το μπολ στο κεφάλι.<br /><br />Γ. Το ρέψιμο μετά τόσα φρούτα που θα του έπεφταν βαριά στο στομάχι, που το πας?<br /><br />Δ. Την επομένη ακριβώς, πιθανολογώ να (μπιπ) πηδούσε στα μουλωχτά, την καλύτερή μου φίλη, παρ' ότι τη μισεί ή στη χειρότερη περίπτωση, τη σπυριάρα (απαραιτήτως)γραμματέα του, με τα μεγάλα βυζιά (αν είχε γραμματέα, γιατί γραμματέας χωρίς μεγάλα, δεν παίζει).<br /><br />No, merci! <br /><br />Πόρισμα : Τρελένομαι να τρώω φρούτα, ξεβράκωτη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-7318506172359590625?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-46254648562814603992007-05-21T23:52:00.000Z2007-05-22T01:46:11.493ZΣήμερα περνάω τη νύχτα μου κυνηγώντας ένα κουνούπι που στριφογυρίζει στο κεφάλι μου μ’ εκείνο το ββζζζνννν...<br />που σε οδηγεί ακαριαία στη νεύρωση.<br />Σκέψου να μην πετάριζε, να μην είχα και στα γόνατά μου το διαβολομηχάνημα. <br />Πάλι καλά που υπάρχουν και γόνατα. Από τα πλέον χρήσιμα οργανικά μέρη του σώματος. <br />Πλήξη και ανία θα γέμιζαν το τοπίο μου (χωρίς μηχάνημα ζω, χωρίς γόνατα θα δυσκολευόμουν).<br /><br />Ο γέρο-σκύλος μου στη μέση του δωματίου, φαρδύς πλατύς χύμα, απλωμένα χέρια, πόδια, ροχαλίζει στη νιρβάνα του, αφήνοντας διάφορους θορύβους από ροχαλητά, έως ρουθουνίσματα και ευωδιές ξεχωριστές, ξέρετε τώρα τι, να μην σας πω και πείτε πως είμαι αγενής.<br /><br />Ευτυχώς διαβάζω διάφορα ποστ, ευχάριστα-δυσάρεστα, εκπαιδευτικά, καταλαβαίνω πια κι εγώ όπως κι εσείς φαντάζομαι, πως πολλά από αυτά γράφονται με πρόθεση εντυπωσιασμού, αποφεύγω να αφήνω σχόλιο άλλωστε -χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι, θα πείτε κι αν δεν το πείτε θα το σκεφτείτε - <br />και συλλογίζομαι.<br /><br />Πόσα πραγματικά ταλαντούχα αστέρια τριγύρω! <br />Πόση λύπη κι άλλη πόση μοναξιά έχει αυτό το συναπάντημα.<br />Αγαπημένοι που έφυγαν κι άφησαν πίσω τους συντρίμμια, λαβωμένα ημιτελή όνειρα, πληγές που στάζουν πόνο και θλίψη, <br />εικόνες εγκατάλειψης, οδύνης, <br />ο αυτομαρασμός και το αυτομαστίγωμα,<br />μαζί με άλλα συναφή ουσιαστικά και επίθετα<br />σε μεγαλειώδεις στιγμές.<br /><br />Οκέυ, οκέυ μη σας θυμώσω κιόλας και δεν μου ξανάρθετε, να σας τρατάρω την δικιά μου <strong>Paranoia</strong>, που μου βγαίνει τέτοιες Goth Vampire νύχτες που σκέφτομαι τρισδιάστατα και σας σοκάρω. <br /><br />Άσχετο, αλλά τα πήρα πάλι.<br /><br />Σιγά μην είμαι καλό παιδί. <br />Καλό γίνομαι όταν οι πλανητικές ώρες μου, <br />κάνουν τρίγωνο με την Αφροδίτη μου (ήτοι επαρκές ποιοτικό σεξ)<br />Καλό γίνομαι όταν το πρωί ξυπνάω νορμάλ, δίχως το κομπρεσέρ του χοντρού από κάτω που αποφάσισε εν μια νυκτί, να τινάξει τα πλακάκια του μαζί και τα μυαλά μου, ακριβώς κάτω απ’ το μαξιλάρι μου, και μέσα στο αυτί μου για να με εκδικηθεί, επειδή δεν τον άφησα να μου πιάσει το (μπιπ!)κωλαράκι(κατά λάθος) στο ασανσέρ. <br />Καλό γίνομαι όταν όλα όσα κάνω ολημερίς έχουν σαν προϋπόθεση να παίζει το ipod μου, στο αυτί μου σε πλήρη ένταση και απόδοση, χωρίς να είμαι υποχρεωμένη να ακούω τους γύρω μου και τις (μπιπ!) παπαριές τους, <br />(βλέπε κουτσομπολίκια και ρουφιανιές).<br />Καλό γίνομαι όταν αμείβομαι για όσο ακριβώς δουλεύω και ουχί λιγότερο.<br />Καλό γίνομαι όταν με σέβεται αυτό το (μπιπ!) γαμημένο κράτος και οι νόμοι του.<br />Καλό γίνομαι όταν κλαίω μετά από (μπιπ!)μαλακίες μου και την επομένη τις επαναλαμβάνω, αύτανδρες.<br /><br />Κακό είμαι όλες τις υπόλοιπες ώρες, μέρες της εβδομάδας, του μήνα, του χρόνου<br />μιας ζωής που αυτεπάγγελτα πήρα την απόφαση να επιστρέψω σ’ αυτή τη χρεοκοπημένη, μίζερη χώρα, χωρίς οράματα!<br /> <br />Οσονούπω πάω να κάνω την κηδεία του τροφαντού κουνουπιού, <br />γιατί είμαι <strong>πολύ κακό </strong>παιδί και θα του πιώ εγώ το αίμα για να του αποδείξω την υπεροχή μου.<br /><br />Καληνύχτα σας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4625464856281460399?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-722814461234860492007-05-20T12:33:00.000Z2007-05-20T13:05:16.701Z(αφιερωμένο στο σπύρο σεραφείμ)<br /><br />Έβαψε το όμορφο πρόσωπο της, χτένισε τα μακριά μαλλιά της, άφησε ατημέλητες τις πλούσιες μπούκλες της και πέταξε στο κρεβάτι της πέντε έξι ρούχα του γούστου της. Απ’ αυτά που είχε για ειδικές περιπτώσεις. Για τις ώρες τις μεταμόρφωσης, τις θηλυκές της, τις όλοδικές της. Στο κορμί της essence από το body Lotion της συνδυασμένο με αιθέριο συμπλήρωμα από το αγαπημένο της άρωμα της, κλείδωσαν την επιθυμία της εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ. <br /><br />Διάλεξε το μαύρο φόρεμα με το λεπτό ύφασμα, να γλύφει το σώμα της, να τυλίγει κάθε της κίνηση, μιλώντας μαζί της στις λεπτομέρειες και το πονηρό της χαμόγελο, τα έλεγε όλα την ώρα που γλιστρούσε στο δεξί μηρό τη φίνα κάλτσα της. <br />Η μπλαζέ ματιά της στον καθρέφτη μαζί με το πονηρό υφάκι της, συνδυασμός φωτιά. <br />Μπήκε στο αμάξι της και κατευθύνθηκε στο πολυπόθητο ραντεβού της.<br /><br />Είχε ακούσει τη φωνή του, είχε διαβάσει το μυαλό του, είχε ερωτευθεί τη σπιρτάδα του, τον είχε φανταστεί σε χιλιάδες στιγμές καθημερινές και άγνωστες, μα μέχρι εκεί.<br />Έφτασε στο σημείο συνάντησης. <br />Ξενοδοχείο αξιοπρεπές, όπως του είχε ζητήσει για ευνόητους λόγους.<br />Πάρκαρε το αμάξι της, καθυστερημένη κατά ένα τέταρτο την ώρα που χτύπησε το κινητό της κι ο Φ. της ανακοίνωσε το δωμάτιο, όπως ακριβώς είχαν συμφωνήσει.<br />Τα συναισθήματά της μπλεγμένα ανάμεσα σε πόθο και ερωτηματικά.<br />Μπήκε στο ασανσέρ κοιτώντας γύρω της. Δεν ήταν συνηθισμένη σε τέτοιου είδους επισκέψεις. <br />Και τι έγινε όμως ; Κι όσες φορές δεν το’ κανε, μετάνιωνε. <br />Το είχε αποφασίσει λοιπόν από καιρό, πως θα έβγαινε από τα καθώς πρέπει της.<br />Ακόμα κι αν ρίσκαρε.<br /> <br />Κοντοστάθηκε πίσω από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου.<br />Την έσπρωξε.<br />Ο Φ. κοντοστεκόταν νευρικός με πλάτη, είχε τα χέρια στις τσέπες, την έψαχνε έξω.<br />Ξερόβηξε από αμηχανία περισσότερο για να κάνει την παρουσία της αισθητή.<br />Γύρισε, την κοίταξε και με αργά βήματα την πλησίασε, ερευνώντας τη φιγούρα της.<br />Ένα απαλό αργό φιλί, πίσω στο αυτί, δίχως λέξη, ήταν το καλωσόρισμα.<br />Της έπιασε τα δύο χέρια τρυφερά, την κοίταξε και γονάτισε δίχως άλλη λέξη.<br />Ανέβασε τα χείλη του υγρά από το κου ντε πιε της στις γάμπες της.<br />Όρθια όπως ήταν.<br />Και συνέχισε να ανεβαίνει στους μηρούς της.<br />Εκείνη άρπαξε το κεφάλι του με τα χέρια της μπλέκοντας τα δάχτυλά της στα πλούσια μαλλιά του. Έγειρε πίσω το κεφάλι της. Ένιωσε εκείνο το κάψιμο, την ώρα που τα χείλη του άγγιζαν το φροντισμένο τρίγωνο. Τον έσπρωξε πάνω της τραβώντας τον περισσότερο, να κολλήσει ολόκληρος.<br />Η ανάσα της ακουγόταν πιο βαριά και πιο γρήγορη, όσο εκείνος έσπρωχνε με τη γλώσσα του, το μικροσκοπικό εσώρουχό της. Εκεί ακόμα όρθια, στην ίδια θέση, μόλις ένα βήμα πίσω από την πόρτα.<br />Έμεινε ώρα σ’ αυτή τη θέση και το μόνο που άκουγε ήταν οι ανάκατοι ήχοι, γρήγορων αναπνοών και τα πνιγμένα σε ηδονή λόγια του. Τρυφερός και ήρεμος<br />μελετώντας κάθε της αντίδραση, προχωρούσε….<br />………<br />Μέχρι την ώρα που ένα καυτό κύμα γλίστρησε στα πόδια της, εκεί όρθια, όπως στεκόταν.<br />Την πήρε απ’ το χέρι και την οδήγησε στο κρεβάτι. Κι εκείνη δίχως καμιά αντίσταση<br />παραδόθηκε στο χάδι του. Το μαύρο φόρεμα της γλίστρησε απ’ το σώμα της με τη βοήθειά του. Κι εκείνη ακολούθησε τις κινήσεις του.<br />Την φιλούσε παντού και σιγοψιθύριζε.<br />Και κείνη τον ερωτευόταν…κάθε του κίνηση, ολόκληρο. Μέχρι την στιγμή που κόλλησε μέσα της, αργά γεμίζοντάς την ολόκληρη ευχαρίστηση.<br />Οι κινήσεις του αργές, σερνόντουσαν κατά μήκος του κορμιού της, ανεβοκατεβαίνοντας. <br />Μέχρι τη στιγμή που ο ρυθμός τους έγινε πιο γρήγορος. <br />Κι οι δύο παραδομένοι στον ιδρώτα τους, ανάμεσα σε γρήγορες ανάσες ένιωσαν τον οργασμό σε πολλές δόσεις, σ’ αυτό το πανηγύρι των αισθήσεων.<br /><br />Το ξημέρωμα τους βρήκε εξαντλημένους να κάνουν έρωτα στη βεράντα χαμένοι στα χρώματα της ανατολής…<br /><br />Την ρώτησε αν υπήρχε περίπτωση να την ξαναδεί.<br />"όχι" του είπε, και τ' όνομά μου δεν είναι αυτό που σου είπα.<br />Με λένε Ευτυχία...<br /><br />Καμιά σημασία δεν είχε...αν κι αυτό το όνομα ήταν πραγματικό!<br /><br /><br />Είπε κανείς πως το one night stand δεν έχει μαγεία, συναίσθημα?<br />Υπάρχει κάποιος που δεν του έχει συμβεί? <br />Και δεν το επανέλαβε?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-72281446123486049?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-19281974094327288452007-05-18T19:10:00.000Z2007-05-19T18:24:53.277Z(μέρος Α΄)<br /><br />Ένα κορίτσι που δεν έμοιαζε σε κανένα από όλα τ’ άλλα. Ξεχώριζε στην τάξη της, ξεχώριζε και στη γειτονιά της. Μόνο που τότε δεν καταλάβαινε, γιατί όλοι το κοίταζαν τόσο, που σχεδόν πάντα από ανασφάλεια ψαχνότανε. Όμορφο, πολύ όμορφο, ζουμερό θα λέγαμε σήμερα, λαμπερό, μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά. Στην επαρχία, εκεί που μεγάλωνε ανάμεσα σε μια πολυπληθή - με έξι παιδιά - οικογένεια. Ξεχωριστό παιδί, πολυτάλαντο, το μικρότερο της οικογένειας. Συνήθισε να φορά ότι περίσσευε απ’ τα υπόλοιπα αδέλφια της. Πολλές φορές και αγορίστικα ρούχα. Πάνω της όλα έδειχναν να αποκτούν στυλ. Αργότερα θα μάθαινε πως πάντα η μόδα την έπαιρνε στο κατόπι.<br /><br />Ήρθε στην Αθήνα. Να βρει τη ζωή της.<br />Το λεωφορείο την άφησε στην Ομόνοια, του τότε.<br />Έμεινε να χαζεύει τα πανύψηλα κτίρια, περπατώντας, δίχως να γνωρίζει ποια κατεύθυνση έπρεπε να πάρει. Σταμάτησε σε κάποιο θάλαμο και σχημάτισε ένα νούμερο τηλεφώνου. Μια φίλη, η Σόνια, που γνώρισε στην επαρχία εντελώς τυχαία σε μια εικαστική εκδήλωση, θα γινόταν ο πρώτος σταθμός της, να ακουμπήσει το πλαστικό τσαντάκι της με τα ελάχιστα υπάρχοντά της. Την επομένη ακριβώς με την εφημερίδα στο χέρι θα έψαχνε δουλειά, θα έψαχνε να βρει τη ζωή της.<br /> <br />Το πρώτο της αφεντικό το εγκατέλειψε την τρίτη μέρα κι ας μην πληρώθηκε. Ήθελε να την έχει αποκλειστική γραμματέα και δεν ακολούθησε τις οδηγίες του για παράταση ωραρίου, την ώρα που το παλιό ετοιμόρροπο κτίριο βογκούσε απ’ τη σιωπή και οι μοναδικοί ήχοι ήταν αυτοί που ερχόντουσαν απ’ την διαστολή των ξύλων. <br /><br />Το δεύτερο αφεντικό ευτυχώς ήταν παραδομένο ήδη στο λάγνο βλέμμα ενός άλλου κοριτσιού, που με τα δάχτυλα χάιδευε τον πηλό, δίνοντάς του ψυχή σε σχήμα μακρουλό, περίεργο, πέρα από τις καθιερωμένες φόρμες. Εδώ θα ήταν ήσυχη, μαζί με το δημιουργικό κομμάτι της εύπλαστης ύλης, θα μάθαινε μικρά μυστικά, χρήσιμα για την σταδιοδρομία της.<br /><br />Η Ρόζα δεν ήταν ευχαριστημένη, παρά τις υπερωρίες. Βρήκε και δεύτερη δουλειά, σαν ερευνήτρια. Γυρνούσε sτις γειτονιές της πόλης, χτυπώντας τις πόρτες μοιράζοντας άλλοτε οδοντόπαστες και σαπουνάκια κι άλλοτε πόρτα - πόρτα, ερωτηματολόγια. <br />Σε σχετικά λίγο διάστημα, πήρε προαγωγή. Διαμόρφωσε τα ωράριά της όπως ήθελε, πολλές φορές φέρνοντας και εργασία στο σπίτι. Ακόμα και Κυριακές. Μήτε τα Σάββατα ήξερε η Ρόζα.<br /><br />Η κούραση την πλάνευε, μοναδική συντροφιά, το μικρό ραδιοφωνάκι της και το στρώμα στο πάτωμα στο νέο μικρό της σπίτι..<br />Δεν θυμάται να γιόρτασε ξανά γενέθλια και κάλεσε τις φίλες της. Εκεί στην πρώτη τούρτα της ζωής της κι ανάμεσα στα δέκα ενιά κεράκια της έκανε μια ευχή.<br /><br /><strong>«Να σκαρφαλώσει…»</strong> <br /><br />(συνεχίζεται)<br /><br /><br /><br />(Μέρος Β')<br /><br />Μέσα στις δουλειές τις περιστασιακές έκανε και το μοντέλο για τους σπουδαστές της σχολής καλών τεχνών. Στην αρχή με συστολή. Δεν ήταν εύκολο για την Ρόζα, μα η αγάπη της για την τέχνη και η ‘γέφυρα’ Σόνια της άνοιξαν δρόμο, τουλάχιστον εργαζόμενη να βρίσκεται κοντά στη ζωγραφική. <br /><br />Και μια μέρα ανάμεσα από πορτραίτα και κάρβουνα, το γεμάτο λαγνεία βλέμμα της συνάντησε το δικό του. Η πρώτη ματιά φευγαλέα. Στη δεύτερη, το κορμί της ρίγησε. Είχε συνηθίσει να ονειρεύεται άλλωστε με ανοιχτά μάτια. <br />Τούτη εδώ ήταν διαφορετική, το ένιωσε. <br />Έφυγαν μαζί με τον Πάνο, ούτε που κατάλαβε πόσο γρήγορα συνέβη. Παραδόθηκε μετά από λίγες ώρες στα χέρια του. Κι ανακάλυψε πως ο έρωτας, έχει μυρωδιά μυστήρια, μπλεγμένη κι απροσδιόριστη.<br /><br />Η ιστορία της με τον Πάνο κράτησε κάποιους μήνες, γράφοντας τον επίλογο στα σκαλοπάτια της σχολής την ώρα που έμπαινε μέσα κι εκείνος έβγαινε σφιχταγκαλιασμένος με μια συμφοιτήτρια. <br />Χωρίς καμία λέξη. <br />Έτσι σιωπηλά όπως άρχισε.<br /><br />Δεν ξαναπάτησε το πόδι της εκεί.<br />Η μια σχέση διαδέχονταν την άλλη κι όλες είχαν την ίδια κατάληξη.<br />Η Ρόζα δεν μπορούσε να συντονιστεί και να κλειστεί στα περιορισμένα σύνορα μιας σχέσης. Ήθελε να πετάει. <br />Το πάθος έμαθε καλά πως δεν έχει διάρκεια. <br /><br />Δούλευε, περισσότερο τώρα. Απ’ τη μια δουλειά στην άλλη στο κυνήγι αναρρίχησης, σαν να επρόκειτο να κόψει το νήμα. Οι παρτίδες με την οικογένεια, είχαν αυξήσει τις υποχρεώσεις της κι η Ρόζα πιστή στις υποσχέσεις της. <br />Το λιγοστό χρόνο που απόμενε τον αφιέρωνε στα βιβλία της, διάβαζε ότι έβρισκε, ρωτούσε, μάθαινε. Και πίσω από τις λέξεις, έψαχνε το δικό της Αλέξη.<br /><br />Απόχτησε εμπειρία. Μέσα από τις εικόνες που ζούσε, μέσα από τις συγκυρίες που διασταυρωνόταν. Έβαλε Χ στο γάμο, οι σχέσεις τριγύρω της έμαθαν πως το ιδανικό βρίσκεται μόνο στη σκέψη ή και στα όνειρα, αυτά που συνήθως ξεχνάς αλλάζοντας πλευρό.<br /><br />Συνειδητοποιημένη εργασιομανής κι απόλυτη συνέχιζε τη ζωή της. Με ενδιαφέροντα και εκλεκτούς φίλους δίπλα της. Γεμάτη κι ευτυχισμένη με τις επιλογές της.<br /><br /><br /><br />Τη Ρόζα την συνάντησα πριν πέντε χρόνια σε μια συγκέντρωση που έκαναν οι ανάδοχες μητέρες. <br />Απροσδιόριστη η ηλικία της.<br />Τώρα δεν είχε λόγους να εργάζεται, η ζωή της ήταν πλήρης ή σχεδόν πλήρης.<br />Το γέλιο της, το αποτύπωμα της γεμάτης ψυχής της, με κατέπληξε.<br />Δεθήκαμε μέσα από την επαφή μας. Κι εκεί κατάλαβα πως η επιλογή να ΜΗΝ γίνεις μητέρα δεν είναι μια απόφαση εγωκεντρική που έχει να κάνει με σένα και μόνον.<br />Η προσφορά της πέρα από αυτό, είναι ο χείμαρρος μιας ακολουθίας από συναισθήματα που ενδεχόμενα εκκολάπτονται στην ψυχή της. <br />Και η επιλογή της απόλυτα συνειδητή. <br />Δίχως νευρώσεις και ανασφάλειες.<br />Ολοκληρωμένη και γεμάτη δύναμη.<br /><br />Η Ρόζα είναι ολόκληρη ένα χαμόγελο κι ας μην τα βρήκε όλα στρωμένα και βολικά μπροστά της. Τώρα σπουδάζει στο τρίτο έτος μιας σχολής στο πανεπιστήμιο. Τώρα μοιράζει το χρόνο της στην ομορφιά της προσφοράς. Τώρα κλείνει τον κύκλο της.<br /><br />Η Ρόζα είναι ευτυχισμένη. <br />Κι η Ρόζα είναι η πιο ανθρώπινη φίλη που γνώρισα ποτέ. Μ'έμαθε πως το ταξίδι αυτό προς την κορυφή, δεν ήταν παρά μια υπόσχεση στον εαυτό της που' χε σαν στόχο μόνο τούτο : Να καταφέρει να δίνει.<br /><br />Ρόζα ξέρω πως τούτο εδώ δεν θα το διαβάσεις ποτέ, μα να, ήθελα να σου πω με κάποιο τρόπο, πως ο κήπος σου έχει τα ομορφότερα λουλούδια του κόσμου, χωρίς αγκάθια και σ’ ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να τα μυρίζω.<br /><br />Κι αν έφτασε στην κορυφή, αυτή που για πολλούς από μας είναι άπιαστη, δεν παγιδεύτηκε στην έπαρση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1928197409432728845?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-85854597850192334422007-05-17T00:30:00.000Z2007-05-17T00:38:19.293ZΓιατί ο ήλιος ξανθαίνει τα μαλλιά μας και μαυρίζει το δέρμα μας?<br /><br />Γιατί οι γυναίκες όταν βάζουμε μάσκαρα ανοίγουμε ...το στόμα?<br /> <br />Γιατί πατάμε το "Start" για να κλείσουμε τον υπολογιστή μας?<br /><br />Γιατί ο χυμός λεμονιού περιέχει χημικό λεμόνι και το απορρυπαντικό πιάτων φυσικό λεμόνι?<br /><br />Γιατί οι γατοτροφές δεν έχουν γεύση ποντικιού? (έχετε ακούσει να έχουν?)<br /><br />Ποιος δοκιμάζει τις τροφές των σκύλων, όταν αυτές διαφημίζονται σαν πολύ γευστικές?<br /> <br />Γιατί δεν φτιάχνουν ολόκληρα τα αεροπλάνα από αυτό το ανθεκτικό υλικό που κατασκευάζουν το «Μαύρο κουτί»?<br /> <br />Γιατί τα πρόβατα όταν μουσκεύουν στη βροχή δεν «μπαίνουν» εν αντιθέσει με τα βαμβακερά, που μικραίνουν όταν βραχούν?<br /><br />Γιατί όταν αγοράζουμε νέο σίδερο, γράφει στις οδηγίες : "Do not iron clothes on body’’<br /><br />Γιατί στα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια διαβάζουμε την οδηγία : "For indoor or outdoor use only" (Υπάρχει και ενδιάμεση χρήση ?)<br /><br />Τώρα εάν ….χαμογελάσατε με τα παραπάνω, σκεφτείτε και γράψτε τις δικές σας απορίες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-8585459785019233442?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-29781861956624799892007-05-15T14:24:00.000Z2007-05-15T18:14:20.691ZΑγαπημένε μου,<br /><br />Αν δε το κατάλαβες, έφυγα. Τα πράγματά μου τα πήρα. Τα πράγματά σου τα<br />έκαψα. Ελπίζω η φωτιά να μην εξαπλώθηκε στο διαμέρισμα της μάνας σου δίπλα,<br />αν και δεν κατάφερα να βρω έναν ικανοποιητικό λόγο γιατί να μην συμβεί. Ακόμα, λυπάμαι-ειλικρινά- που πασάλειψα τον Ρόμπιν με κόπρανα και φελιζόλ. Είχα πιεί.<br />Σου άφησα πάντως μερικά ρούχα να φορέσεις, αν και καταλαβαίνω ότι θα<br />δυσκολευτείς να τα βγάλεις από την λεκάνη. Συγνώμη.<br />Τα βιβλία σου τα έδωσα για ανακύκλωση.<br />Τα CD ήταν τόσο άθλια που αποφάσισα να τα αφήσω.<br />Τα βινύλια τα χαράκωσα, αλλά, έτσι κι αλλιώς δεν έχεις πλέον πικάπ.<br />Μετά τον τελευταίο μας τσακωμό σκέφτηκα σοβαρά την σχέση μας και<br />κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είσαι μεγάλος μαλάκας.<br />Έχεις την ευγένεια, την λεπτότητα, την εξυπνάδα και την ευαισθησία ενός<br />πλάσματος που η μοίρα αποφάσισε ότι μπορεί να επιζήσει και χωρίς αυτά.<br />Φυσικά αυτά λένε κάτι και για μένα που έμεινα μαζί σου τους τελευταίους<br />2 μήνες: Ότι έμενα με ένα μαλάκα. Τουλάχιστον το σεξ τους τελευταίους<br />μήνες ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό. Σε αυτό βοήθησαν οι φίλοι<br />σου. Μην στεναχωριέσαι, θέλω να ξέρεις ότι ο κόσμος είναι γεμάτος από<br />ηλίθιες τσούλες, ικανές να αντέξουν έναν μαλάκα σαν κι εσένα. Αρκεί να<br />είσαι ο εαυτός σου.<br />Σαφέστατα αντίο<br />PS 1. Ελπίζω να τρως ακόμα τα νύχια σου. Πότισα το γράμμα με ούρα που<br />πήρα απ το νοσοκομείο. Μην ανησυχείς, η σύφιλη θεραπεύεται. Το ίδιο και<br />οι μύκητες. Όχι όμως και η ηπατίτιδα C.<br />PS 2. Σε περίπτωση που θα θελήσεις να κάνεις κάτι το ρομαντικό, κουτό<br />και ανώφελο, όπως το να ψάξεις να με βρεις, πρέπει να σου πω ότι τα<br />λεφτά που μου άφησες για να πληρώσω το ενοίκιο τα έδωσα σε δύο Αλβανούς<br />για να σου σπάσουν τα πόδια. Λυπάμαι αλλά είχα μείνει άφραγκη.<br />PS 3. Η κυρία Μπέλα με ρώτησε τι συμβαίνει και της είπα ότι σε συνέλαβε<br />η αστυνομία για παιδεραστία. Καλύτερα να σταματήσεις από μόνος σου, τα ιδιαίτερα μαθήματα στις κόρες της.<br /><br /><br /> ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΚΕΙΝΟΥ!!!!<br /><br />Αγαπημένη μου,<br /><br />Tο είχα ψυλλιαστεί ότι θα φύγεις εδώ και καιρό, απ' όταν αποφάσισες να<br />διακόψεις το πρόγραμμα απεξάρτησης από το αλκοόλ...<br />είχες τελειώσει όλα τα ποτά στο σπίτι, την κολόνια και το After shave<br />μου.<br />Κατάλαβα ότι έφυγες γιατί ξεβρόμισε το σπίτι... κοίταξα κάτω από το<br />κρεβάτι και είδα ότι τα ρούχα σου έλειπαν. Έφυγες βιαστικά και ξέχασες<br />να απενεργοποιήσεις το σύστημα πυρόσβεσης, με αποτέλεσμα τα πράγματά<br />μου να είναι λίγο βρεγμένα αλλά εντάξει.<br />Ποιος είναι ο Ρόμπιν; Εγώ δεν είχα ποτέ κατοικίδιο. Προφανώς, μέσα στo μεθύσι σου<br />ξέσπασες επάνω σε κάποιο αδέσποτο. <br />Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έριξες τα πρόχειρα ρούχα της κηπουρικής στη λεκάνη, αλλά<br />δεν το βρήκα και τόσο σημαντικό. Σημαντικό είναι ότι άδειασε επιτέλους<br />η βιβλιοθήκη από τα Cosmopolitan που θεωρούσες Βίβλο της γυναίκας. Όσο<br />για τους δίσκους μου, ξέχασες ότι τους έχω μεταφέρει εδώ και καιρό σε<br />mp3; Αν θυμηθείς, στο τελευταίο πάρτι είχαμε χρησιμοποιήσει τα CD για<br />σουβέρ και τα βινύλια για να σερβίρουμε καναπεδάκια.<br />Χαίρομαι πολύ για τους συλλογισμούς σου, και ελπίζω να δεις κι εσύ<br />κάποτε το video που τράβηξα όταν έπαιρνες ναρκωτικά και έκανες παρτούζα<br />με τους υποτιθέμενους φίλους μου.<br />Ήταν η πρώτη μου παραγωγή πορνό με ερασιτέχνες ηθοποιούς που σου τους<br />γνώρισα σαν φίλους μου. Λυπάμαι που έφυγες χωρίς να πάρεις και εσύ την<br />αμοιβή σου... που θα ήταν αρκετή με δεδομένο ότι το βίντεο το πούλησα<br />για 20.000 δολάρια.<br />Δεν στεναχωριέμαι, πάντως. Θα βρω άλλη πρωταγωνίστρια για το επόμενό<br />μου βίντεο... έχω αρχίσει ήδη το casting.<br />PS 1,2. Ελπίζω να ξεμεθύσεις σύντομα και να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό<br />που μου έστειλες ήταν e-mail. Είμαι περίεργος να μάθω πού έριξες τα<br />ούρα.<br />PS 3. Τα λεφτά που σου έδωσα ήταν της Μονόπολης, αλλά με το μονοψήφιο<br />IQ σου δεν περίμενα να καταλάβεις.<br /><br /><br />όχι, όχι δεν είναι γράμμα δικό μου στον αγαπημένο μου...και τούμπαλιν<br />το φιλαράκι μου φροντίζει να μου στέλνει- από Θεσσαλονίκη-<br />υλικό για να με ανεβάζει. Το κακό είναι πως έρχονται ηλεκτρονικά και αδυνατεί να συμπληρώσει το δέμα με κανένα τσουρεκάκι, καμιά μπουγάτσα, κανένα μεζεκλίκι,<br />άντε και κανα ...μύδι<br /><br /><strong>Νάσαι καλά φίλε μου και ευτυχισμένα γεννέθλια σήμερα :-)</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2978186195662479989?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-12015454078483883512007-05-12T18:53:00.000Z2007-05-13T15:30:11.689Zτου φίλου μου CAESAR <br /><br />1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;<br /><br /><strong> Όταν «πετάω» με το kite μου πάνω απ’ τα κύματα, ισοπεδώνοντας και δαμάζοντας την ορμή τους</strong><br /><br /> 2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;<br /><br /><strong>Η μυρωδιά της πόλης, μαζί με τη φασαρία της</strong> <br /><br />3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;<br /><br /><strong>με τα ανέκδοτα και το υλικό που μου στέλνει το φιλαράκι μου από Θεσσαλονίκη </strong> ( σε επόμενο ποστ, θα πάρετε γεύση)<br /><br />4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;<br /><br /><strong>Ο παρορμητισμός</strong> <br /><br />5. Το βασικό ελάττωμά σας;<br /><br /><strong>Ο θυμός </strong><br /> <br />6. Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια;<br />ποιος καθορίζει το σωστό & το λάθος ;<br /><br /><strong>να συγχωρώ τους άλλους, ενώ εκείνοι συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν τις ίδιες μαλακίες</strong><br /><br />7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;<br /><br /><strong>Με τη Μπουμπουλίνα</strong><br /><br />8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;<br /><br /><strong>Οι συνταξιούχοι, η Αμαλία, η Νατέλα</strong> <br /><br />9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;<br /><br /><strong>Στη «γη του Πυρός»</strong><br /><br />10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;<br /><br /><strong>Ν. Καζαντζάκης, Μ. Λουντέμης, Ιρβιν Γιαλομ, Τσαρλς Μπουκοφσκι και όσους αναφέρω στο προφίλ μου.</strong><br /><br />11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα;<br /><br /><strong>Την εχεμύθεια</strong><br /><br />12. ... και σε μια γυναίκα;<br /><br /><strong>Την αξιοπρέπεια</strong><br /><br />13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;<br /><br /><strong>Πολλοί, έλληνες και ξένοι</strong><br /><br />14. Το τραγούδι που σφυρίζετε, κάνοντας ντους;<br /><br /><strong> «Συ μου χάραξες πορεία»</strong><br /><br />15. Το βιβλίο, που σας σημάδεψε;<br /><br /><strong>«Ένα παιδί μετράει τ’άστρα» του Λουντέμη, στην εφηβεία</strong><br /><br /> 16. Η ταινία, που σας σημάδεψε;<br /><br /><strong>Πολλές, σαν κινηματογρατόφιλη, δεν είναι μία </strong><br /><br />17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος<br /><br /><strong>Ο Τσαρούχης</strong>, που είχα την τύχη να γνωρίσω<br /><br />18. Το αγαπημένο σας χρώμα;<br /><br /><strong>Το βαθύ μπλε</strong><br /><br />19. Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερη επιτυχία σας;<br /><br /><strong>Το ότι ακόμα αντέχω, και δεν έχω καταλήξει σε νευρολογικό κέντρο.</strong><br /> <br />20. Το αγαπημένο σας ποτό;<br /><br /><strong>Ursus σε μεγάλες ποσότητες με τη γλύκα που αφήνει στον εγκέφαλό μου.</strong><br /><br />21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;<br /><br /><strong>Για όσα μπορούσα και ΔΕΝ έκανα</strong><br /><br /> 22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;<br /><br /><strong>Το ψέμα, την έλλειψη σεβασμού</strong><br /><br />23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;<br /><br /><strong>να μαγειρεύω, και να κερνάω τους φίλους μου, που το απολαμβάνουν, επιστρέφοντας μου χαρά</strong><br /><br />24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;<br /><br /><strong>Η αρρώστια μαζί με την εξάρτηση</strong><br /><br />25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;<br /><br /><strong>Στον επόμενο εραστή μου, για τον προηγούμενο</strong><br /><br />26. Ποιο είναι το μότο σας;<br /><br /><strong>"τι να πει κανείς για το μουνί της αλληνής?"</strong><br /><br />27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;<br /><br /><strong>κάνοντας σεξ</strong><br /> <br />28. Εάν συναντούσατε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;<br /><br /><strong>Συγνώμη, για τα λάθη ΤΟΥ, που δυστυχώς επαναλαμβάνει</strong><br /><br />29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσθε αυτό τον καιρό;<br /><br /><strong>Βγαίνω απ' το βυθό</strong><br /><br />(και μια δικιά μου για τους επόμενους ) <br /><br /><br />30. Τι θα αλλάζατε μέσα σε 24 μόνον ώρες αν γινόσαστε ΕΞΟΥΣΙΑ?<br /><br />και αν θέλουν συνεχίζουν oι φιλενάδες μου, rodoula-kelly, ion, spitogata, sunshine<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1201545407848388351?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-30200694497273858872007-05-11T10:11:00.000Z2007-05-11T10:50:02.816ZΜέσα στις χαρές της ζωής μας υπάρχει ένας σκύλος. Μοιραστήκαμε μαζί του τα τελευταία 13 χρόνια. Μια ζωή, δηλαδή.<br />Ένα πρόβλημα υγείας του τα τελευταία χρόνια που αντιμετωπίστηκε με χειρουργείο, του δημιούργησε επί πλέον προβλήματα, εκτός από τη δύση που πλησιάζει. Τα χρήματα που είχα τότε, όλα κι όλα στην άκρη, ήταν δύο χιλιάδες ευρώ, οι οικονομίες μου. Δεν με σταμάτησε τίποτα στο να τα διαθέσω και να τον βοηθήσω να του δώσω παράταση ζωής. Πράγμα που έκανα, δίχως δεύτερη σκέψη. <br />Μεγαλόσωμος και αξιοπρεπής, περήφανος και πιστός, ποτέ δεν έδωσε το δικαίωμα να τον μαλώσουμε για κάτι, αφού πολλές φορές μας απέδειξε πως έχει λογική και συναίσθημα περισσότερο κι από μας τους ανθρώπους ίσως. <br />Τελευταία, δηλώνει αδυναμία να καθίσει, φαίνεται πως πονάει και πονάει πολύ. Υποφέρει από τα πόδια του. Πολλές φορές που είμαστε στο σπίτι, τον βοηθάμε να ξαπλώσει, να σηκωθεί. Τελευταία κάνει και την ανάγκη του- (συνήθως διαρροϊκά) πια μέσα στο σπίτι. Οι φίλοι που τον έχουν γνωρίσει και είναι δεδομένο πως τον αγαπούν, λένε πως ήρθε η ώρα να του κάνουμε την ένεση, να τον ξεκουράσουμε, να ξεκουραστούμε κι εμείς. Το σκέφτηκα…ώρες, μέρες και νύχτες.<br />Όπως και όλα τα μέλη της οικογένειας, που κάποιοι συμφωνούν μ' αυτή την αποτρόπαια ιδέα.…<br />Εγώ είμαι ανένδοτη. Τον βλέπω και διακρίνω καλά - παρά τα προβλήματα που έχει- αγαπά τη ζωή, τον ήλιο, το φαγητό, το χάδι. Με κοιτάζει στα μάτια και τον νιώθω σχεδόν να δακρύζει, ίσως από τον πόνο, ίσως απ’ την αγάπη του για τη ζωή που καταλαβαίνει πως σιγά -σιγά τον εγκαταλείπει.<br />Ούτε να σκεφτώ να του στερήσω αυτά που αγαπά. Το θεωρώ σκληρό, απάνθρωπο, όσο κι αν οι υπόλοιποι μου λένε πως «βασανίζεται». Από την άλλη σκέφτομαι αν θα μπορούσα να κάνω «αυτή την ένεση» σε κάποιον αγαπημένο άνθρωπο, αν υπέφερε.<br />Θεωρώ πως είναι το ίδιο δύσκολο να το αποφασίσεις, για μένα δεν έχει διαφορά.<br />Δεν με νοιάζει που έχει αλλάξει η ζωή μου, για να τον φροντίζω, δεν βγαίνω πια έξω, συχνά, δεν κάνω όσα θέλω για να είμαι κοντά του, μα η κάθε στιγμή που μοιράζομαι μαζί του, είναι για μένα χαρά και όαση.<br />Όσο μπορεί και κάνει έστω ένα βήμα, θα το κάνουμε παρέα, όσο κι αν αυτό ακούγεται άρρωστο ή περίεργο…όπως μου λένε γύρω. <br />Γιατί η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, δεν αφορά μόνο εμάς τους ανθρώπους, μα κάθε ψυχή πάνω στον πλανήτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3020069449727385887?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-34915858482182444872007-05-06T12:33:00.000Z2007-05-06T18:37:37.026ZΚάποια μέρα θα ξανάρθει.<br />(Τόσες και τόσες ξαναήρθε)<br />Θα γυρίσει να μου πει όσα δεν είπε.<br />Θα σκεφτεί, τα μερόνυχτα που μεθούσαμε <br />κι ανασταίναμε τα κορμιά μας σε μανιασμένους έρωτες,<br />ανάκατους με μυρωδιές ανοιξιάτικες...<br /><br />Δεν μπορεί,<br />θα νοσταλγήσει τον πόθο μου.<br />Θα ζητήσει δικαιολογίες, <br />θα κάνει σκηνές που κοιμήθηκα με τόσους άλλους.<br />Κι εγώ θα προσποιούμαι πως θα μ’ αρέσει αυτή η διαδικασία.<br />Θα του πω, πως όλους τους σύγκρινα μαζί του, <br />πως ήταν ανεπαρκείς, πως άφησαν κενό μέσα μου, <br />τις ώρες που υποκρινόμουνα στην αγκαλιά τους, <br />σαν τιμωρία - το μέτρο σύγκρισης - επέστρεφε,<br />στα σωθικά μου.<br />Θα του πω πως η τρύπα που άφησε μέσα μου, <br />ποτέ δεν έκλεισε κι ακόμα χάσκει.<br />Κι εκεί ακριβώς θα βρει την ευκαιρία,<br />να μου αραδιάσει μύρια όσα για το νέο του έρωτα, <br />το πάθος που ζει με λεπτομέρεια.<br />Κι εγώ θα αναγουλιάσω, <br />κουλουριασμένη, <br />νικημένη, <br />σχεδόν ετοιμόροπη κι ανάπηρη μετά την ομολογία του.<br />θα του χαμογελάσω για να να τον κερδίσω<br />(πόσο άλλο;)<br />Θα συρθώ μέχρι το μπάνιο, <br />θα μείνω μερικά λεπτά εκεί να ξεσπάσω την οργή μου, <br />δίχως να με δει,<br />και γυρνώντας<br />να του δείξω άλλη μια φορά την πόρτα, λίγο πριν σπάσω.<br />Κι ας πονάει το κορμί μου απ’ το σύνδρομο στέρησής του πάλι και πάλι<br /><br />Θα γυρίσει, δεν μπορεί...<br />να πάρει τα ξυριστικά του...<br />την κάρτα ανεργίας του...<br />τα ένσημά του...<br /><br />να ξεράσει προβλήματα,<br />-όπως πάντα-<br />και να μαζέψει<br />τα δεδομένα<br />δηλαδή<br /><br />...Τα σκουπίδια του…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3491585848218244487?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-64179661796585192862007-05-03T21:42:00.000Z2007-05-03T22:14:16.562Z<img src="http://thumbs.photo.net/photo/5899964-sm.jpg"> <img src="http://thumbs.photo.net/photo/5902037-sm.jpg"><br /><br />Θέλω να <strong>ΞΕΡΑΣΩ </strong><br />οργή και σάλια στην <strong>ΕΞΟΥΣΙΑ,</strong><br />δηλώνοντας μ' αυτό το τρόπο<br />την αντίστασή μου<br />σ'αυτό το σαθρό σύστημα<br />αναλαμβάνοντας και την ευθύνη<br />που μου αναλογεί<br />για την κατάντια της<br />σε όλα τα επίπεδα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-6417966179658519286?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-77000639145922170442007-05-02T12:28:00.000Z2007-05-02T13:11:20.219ZMε έβαζε με τις πατουσίτσες μου αντικριστά πάνω στο κου-ντε-πιε της. <br />Με σήκωνε και με χόρευε, κρατώντας με απ’ τα χέρια. <br />Τραγουδούσε και παράλληλα το βλέμμα της δραπέτευε, πνιγμένο πότε σε γέλιο και πότε σε λυγμό.<br /><br />Με περπατούσε κρατώντας μου το χέρι, στα ροζιασμένα σκληρά της δάχτυλα.<br />Κάναμε ατέλειωτες βόλτες, χτενίζοντας τις σκουριασμένες τραμπάλες στα πάρκα που περιπλανιόμασταν. Πάλι και πάλι.<br />Τα παραμύθια της με κοίμισαν άπειρες φορές. <br />Η βελούδινη φωνή της ακόμα σέρνεται στη σκέψη μου.<br /><br />Τα μαύρα ρούχα της, κουβαλούσαν μια ιστορία, ανάκατη με μυρωδιά από περγαμόντο, λεμόνι και κρεμμυδάκια με ναφθαλίνη. Παρ’ όλα αυτά μπορώ να πω πως μου άρεσε. Και το αχ-βαχ της μου χτυπά ακόμα τα τύμπανα. <br /><br />Τρυφερή και απόλυτη, δογματική και αθώα. Αργότερα με υπομονή με μάθαινε να κεντάω, να πλέκω. Μεγάλη έφεση στα οικοκυρικά. Είδε το ταλέντο μου. Μόνο ταλέντα έβλεπε σε μένα. Με κείνο το λεπτό βελονάκι στα χέρια, που έσερνε το κουβάρι πίσω του. Μαζί ίσως και τους ανεκπλήρωτους πόθους της. Ποτάμια δάκρυ είχε ρουφήξει. Δαντέλες για την προίκα μου. Συνήθως τα θαλάσσωνα, στη σταυροβελονιά. Δεν ήμουν για τέτοια προκοπή. Το είδε γρήγορα με τα μάτια της ψυχής της. <em>«Είσαι για άλλη ζωή εσύ»</em> μου έλεγε. Πάντα με χαμόγελο. <br /><br />Κι εγώ τη ρωτούσα:<br />«Γιατί φοράς πάντα μαύρα;» <br />Τα μαύρα κρύβουν πένθος, πόνο, μαρτύριο. <br />Κάτι που τότε δεν γνώριζα μα θα μάθαινα αργότερα. <br />Το μίσησα το μαύρο χρώμα. <br /><br />Πέρασαν χρόνια….<br />Κι ύστερα έμαθα πως μαρτύρησε, σε εξορίες, φυλακές, προδοσίες, ελπίδες για μια καλύτερη ζωή που προσδοκούσε και πάλεψε με την ψυχή της για μένα. Για όλους μας. <br />Αυτή ήταν η γιαγιά μου, που ποτέ δεν γνώρισα, κι όμως υπάρχει κόβοντας βόλτες στα όνειρά μου.<br />Την αναγνωρίζω σαν ζυγώνει από τη μυρωδιά…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-7700063914592217044?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-46314050055872925272007-05-01T10:23:00.000Z2007-05-02T02:33:23.602Z<img src="http://gallery.photo.net/photo/5901739-md.jpg"><br />Πρώτη του Μάη.<br />Τα λουλούδια γιορτάζουν. <br />Οι άνθρωποι γιορτάζουν. <br />Παίρνουν το αυτοκίνητο και ξεχύνονται στους δρόμους, φτάνοντας σε αργή κίνηση επιτέλους στη θάλασσα. <br />Απλώνουν τις ψάθες που μοιάζουν με οικόπεδα σε παραλίες και λιάζονται. <br />Tο Εθνικό ποτό-φραπεδάκι απαραιτήτως στο χέρι. Κι ο Πλούταρχος να σπαράζει στο υπό μάλης φορητό στέρεο. <br />Στη συνέχεια βγαίνουν τα τάπερ με τ'αυγά και τα σαλάμια, άντε και καμιά πιτούλα χτεσινή και το επιδόρπιο; ουζάκι στο τιγκαρισμένο καντίνα-ταβερνάκι.<br />Για να επιστρέψουν όλοι μαζί πάλι μποτιλιαρισμένοι και ικανοποιημένοι στα σπίτια τους, περιμένοντας το επόμενο Σ/Κ ή αργία για να επαναλάβουν μια από τα ίδια.<br />Κατάντια να σπρώχνεις τις μέρες, να τις ζορίζεις να προσπεράσουν.<br />Πάνε χρόνια που οι γιορτές έπαψαν να έχουν νόημα, να σημαίνουν κάτι.<br />Γιορτάζω όποτε μου κάνει κέφι. Ανάλογα με τα κέφια μου, τον ύπνο μου ή το ξύπνιο μου.<br />Στιγμές μοναχικές κατ’ επιλογή. <br />Χόρτασα γιορτές και πανηγύρια. Τσάμικα και καλαματιανά. Χορούς της κοιλιάς επίσης.<br />Πράγματα ασήμαντα, έγιναν σημαντικά και σημαντικά ασήμαντα.<br />Το ποδήλατό μου, η μουσική μου, οι συλλογές μου, τα κολλάζ μου, τα DVD μου, η βαρκούλα μου, οι βόλτες μου κι η κοσμάρα μου. Τυλιγμένη σε απλά πράγματα. <br />Προστατευμένη και ασφαλής.<br />Εκείνος να πλανιέται κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά. <br />Να του σκάω τρυφερά χαμόγελα, ανάμεσα στις σελίδες που ξεφυλλίζω, να τον ψάχνω στη σκέψη μου, να τον χάνω στις διαδρομές μου. <br />Ανθρώπινες σχέσεις. <br />Ιδιόμορφες, αταίριαστες, χαοτικές. <br />Να τον συναντώ και να μου ξεφεύγει στη συνέχεια. <br />Έρωτες απύθμενοι, έρωτες συγκλονιστικοί, έρωτες ανατρεπτικοί.<br />Ιδρωμένα κρεβάτια να στεγνώνουν το όνειρο μέχρι να σηκωθείς. <br />Στιγμές μαγικές που ξεπληρώνεις με δάκρυ και αίμα στη συνέχεια. <br />Κρατώ τα <strong>«σ’ αγαπώ»</strong> του σαν παρακαταθήκη και ξαναβουλιάζω στη σιωπηλή συγνώμη του.<br />Σιγά που πτοήθηκα. Συνήθισα πια.<br />Άλλη μια φορά. <br />Δίχως απορία, δίχως ερώτημα. <br />Χτες η χολή, προχτές οι πετρούλες που κατέβαιναν,<br />αύριο το ...<em>"δεν μπορώ άλλη μια μέρα δίχως να σε δω, τρελένομαι".</em><br />Το φάγαμε, φίλε.<br />Αμ πώς ; <br />Γελάω. Γυρίζω την πλάτη. Θα περάσει κι αυτό.<br />Δεν είμαι εγώ για τέτοια. <br />Ευχαριστώ δεν θα πάρω και σήμερα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-4631405005587292527?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-6519131621246455602007-04-30T19:27:00.000Z2007-05-02T01:45:05.997ZΠερασμένες 00.12.<br />Ο κόσμος σχεδόν κοιμάται. Πολλά από τα παιδιά γνωστών & φίλων μελετούν για τις πανελλήνιες, ακούγοντας μουσική σε χαμηλούς τόνους ή έχοντας την τηλεόραση σε θέση ΟΝ, δίχως φωνή, σαν εικόνα, απλά για συντροφιά. <br />Και για την ιστορία, κανάλια συμβατικά, που τις υπόλοιπες ώρες παίζουν αθλητικά, έχουν σε κανονική αναμετάδοση πορνό και μάλιστα σκληρού πορνό. <br />Επόμενο είναι κάθε έφηβος να μπλοκάρει, να κολλήσει τη μούρη στην οθόνη. <br />Τι κι αν εσύ, πήρες τα μέτρα σου και κλείδωσες τα υπόλοιπα; Εδώ δεν υπάρχει αστυνόμευση(σιγά μην υπάρχει κι αλλού)όλα είναι ελεύθερα. Όχι δεν διαμαρτύρομαι από σεμνοτυφία. Το αντέχω αν πέσει από σύμπτωση μπροστά μου, άσχετα αν αρνούμαι να το δω, και το τι πιστεύω για αυτού του είδους προβολές, είναι μια άλλη υπόθεση.<br />Οι αξιότιμοι κύριοι αρμόδιοι του Ρ/Τ αρκούνται στο να βάζουν πρόστιμα στον κάθε δημοσιογράφο που θα ανακοινώσει το όνομα του εγκληματία, του βιαστή, του παιδεραστή. Ομολογεί το έγκλημα, αλλά τον προστατεύουν. <br />Τόση υποκρισία κύριοι;<br />Μέχρι εκεί φτάνει η λογική τους.<br /><br />Και κάτι που πρέπει να μας εντυπωσιάζει. Κανένα κανάλι δεν είδαμε όλες αυτές τις μέρες να ασχοληθεί με το θέμα της ΑΜΑΛΙΑΣ...<br />Κανένας δεν έχει αυτιά ;<br />Ούτε φωνή ;<br />Κανένας απ' όλους αυτούς δεν πονάει ; <br />Μήπως το προστάτευσαν για λόγους ανθρωπιάς ;<br />Ή μήπως δεν "πουλάει" και δεν θα τους φέρει νούμερα, ένα θέμα τόσο βαθιά ανθρώπινο ;<br />Ντροπή τους !<br /><br />Υ.Γ. Να δείτε που όταν θα πάρει έκταση, πόσοι ακόμα θα τρέξουν βουτώντας την ευκαιρία, να κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις (του τύπου Παιδιού) που ήδη πήραμε μια γεύση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-651913162124645560?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-13448851537565661282007-04-29T12:29:00.000Z2007-05-06T15:42:44.450ZΕπαναστατικές λύσεις σας προτείνω με το καλοκαιράκι που πια ξεδιπλώνεται σε ακτές και λαγκάδια. Κι επειδή η επικαιρότητα δεν μ' αφήνει αδιάφορη, πως σας φαίνεται η ιδέα να προτείνουμε άτομα του γούστου μας για τις επόμενες εκλογές?<br />Άτομα που είναι υπεράνω κάθε υποψίας, χρώματος, διανόησης, φρικιά, ψωνάρες και νούμερα, μπας κι έτσι δώσουμε γροθιά στο κατεστημένο που στροβιλίζεται στα κεφάλια μας.<br />Σκεφτείτε όλοι οι μπλόγκερς, να συνδικαλιστούμε, αφήνοντας τη φωνή μας να βγει κι έξω απ' τα δικά μας σύνορα?<br />Ο καλύτερος τρόπος γελοιοποίησης της ρεμούλας πραγματικότητας!<br />Ούτως ή άλλως καμιά εξαγγελία προεκλογική δεν πραγματοποιήθηκε.<br />Όλα χειρότερα!<br />Οι ολίγοι εξακολουθούν και "παίζουν" με τους υπόλοιπους!<br /><br />Θέλω να δω τα μούτρα τους μετά.<br /><br />Η δικιά μου πρόταση:<br /><br />Τσίλα<br />Κατμαν <br />Λουκά<br />Η έξω απ' τα δόντια<br />και φυσικά Leader of the game : Ανίτα Πάνια<br />Τουλάχιστον απ' αυτή τη λίστα δεν θα έχουμε απαιτήσεις!<br />Στη διάθεσή σας η συνέχεια της λίστας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-1344885153756566128?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-66336175777278818662007-04-27T08:04:00.000Z2007-04-27T08:11:31.012ZΧτες καιγότανε η Αθήνα. <strong>Θλίψη, σε παγκόσμια μετάδοση</strong><br />Πιο κάτω, μόλις δυο βήματα οδός Σκουφά,<br />ο ένστολος κύριος, νωχελικά έβγαζε το μπλοκάκι του απ' την κωλότσεπη, <br />κείνο το δίχρωμο, να γράψει το νεαρό που περνούσε με το παπάκι του δίχως κράνος, τρέχοντας να συναντήσει το μεροκάματο..<br /><br />Τα σχόλια δικά σας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-6633617577727881866?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-83361039096905240822007-04-25T12:42:00.000Z2007-04-25T12:52:09.423ZΜέσα στις περιπλανήσεις μου στη μπλογκόσφαιρα, συναντώ άτομα τόσο διαφορετικά μα και τόσο όμοια μεταξύ τους. Όλες οι ηλικίες, σκέψεις, ιδέες που χαρακτηρίζουν τον κάθε ένα από μας. Μια μικρογραφία της κοινωνίας θα τό' λεγα.<br />Ταλέντα, ταλεντάρες, μικρότερα ταλέντα. Απλοί ή απλοϊκοί, καθημερινοί άνθρωποι. Χαρισματικοί άνθρωποι ή προβληματισμένοι, ψαγμένοι.<br />Χαρά και θλίψη. <br />Ελευθερία έκφρασης, ομάδες μικρές και μεγάλες, ανταλλαγή επισκέψεων, φιλοφρονήσεων.<br />Ένας χώρος ιδιοκτησιακός κατά κάποιο τρόπο του καθενός από μας.<br />Και έως εδώ οκέι.<br />Αυτό που με προβλημάτισε και δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα, περιδιαβαίνοντας στα μπλογκς μερικών από μας, είναι η διαπίστωση του πόσο κακό κάνουν στον εαυτό τους. Κι ενώ πρόκειται για άτομα ευφυέστατα, με ατάκες και σχόλια πέραν του νορμάλ καταδικάζουν τον εαυτό τους σε λύσεις που πάνε με σιγουριά σε μονοπάτια χρεοκοπίας, αφού οδεύουν ολοταχώς προς το θάνατο. Επιλογές τους θα μου πείτε.<br />Ίσως είναι και πιο έξυπνα άτομα από μας. Και ποια είμαι εγώ που θα κρίνω, θα μου πείτε. Όμως δεν μπορώ να μην σχολιάσω τις επιλογές τους. Γράφουν τόσο όμορφα κι από την άλλη μιλούν για <em>«ντίρλες»</em> και άλλα παρόμοια. <br />Να τρυπιέσαι, να υποφέρεις για δυο τρεις ώρες χαμένος βλέποντας το απόλυτο κενό,το ταβάνι στην "ξάπλα", δηλαδή στο τίποτα. Λευκό.<br />Βέβαια κι αυτοί εμάς, μας βλέπουν παράξενα, απαξιωτικά, μας λένε ξενέρωτους και δεν ξέρω τι άλλο.<br /><strong> Μα να σου χαρίζεται απλόχερα η ΖΩΗ κι εσύ να της γυρνάς τη πλάτη ;</strong><br />Δεν θα μπορέσω ποτέ να το καταλάβω γαμώτο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-8336103909690524082?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-38045300400220267962007-04-24T12:24:00.000Z2007-04-24T22:02:12.292ZΜια ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα, έμαθε τα μαντάτα. <br />Καθόλου ευχάριστα. Ο γιατρός την καθησύχασε από συνήθεια.<br />Κατάλαβε από ένστικτο πως θα έμπαινε σε διαδικασίες.<br />Αυτή όμως; γιατί; νέα, όμορφη με όνειρα.<br />Είχε ακούσει αυτά που γίνονται τριγύρω της,<br />έως τότε φαντάζανε μακρινά<br />Χημειοθεραπείες, ταλαιπωρία, αγώνας, με αμφίβολα αποτελέσματα.<br />Θα γινόταν βορά στους λύκους που λέγονται γιατροί.<br />Θα γινόταν ένα πείραμα ακόμα στο καταρρέον σύστημα.<br />Δεν θα μπορούσε να αυτό-εξυπηρετηθεί<br />Θα έψαχνε τρόπους να σώσει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά της. <br />Θα, θα, θα…<br />Έφυγε απ’ το ιατρείο με σκυμμένο κεφάλι, <br />με τα <strong>ΘΑ </strong>που τα’ βλεπε να έρχονται απειλητικά<br />κατά πάνω της <br />κι όλες τις σκέψεις, κείνες που οδηγούν σε μονόδρομο.<br />Δεν είπε κουβέντα σε κανέναν.<br />Δεν ήθελε.<br />Έφτασε στο σπίτι και σε λίγες μέρες μπήκε στον κυκεώνα των εξετάσεων.<br />Επώδυνες, σαν διαδικασία, απελπιστικά επώδυνες σαν αναμονή.<br />Καρκίνος, και όχι το ζώδιο κουμπαρούλα μου,<br />μια λέξη που ακούγεται όλο και συχνότερα στις μέρες μας.<br />Σαν το καλημέρα κάτι.<br />Πήρε έναν αγαπημένο φίλο τηλέφωνο. <br />Γιατρός, καμία σχέση με το ειδικό πρόβλημά της.<br />Βρεθήκανε, είδε τα αποτελέσματα. <br />Στο βλέμμα του τα είδε όλα.<br />- <em>Θέλω να με χειρουργήσεις, εσύ, του είπε.</em><br />- Μα δεν έχω ποτέ χειρουργήσει ανάλογη περίπτωση.<br />- <em>Δεν πειράζει, θα μάθεις σε μένα.</em><br />Η απόφαση πάρθηκε παρά τους φόβους και τις αντιδράσεις του.<br />Αν ήταν να πεθάνει, τουλάχιστον θα πέθαινε με το σεβασμό <br />Και την μεταχείριση<br />Που της έπρεπε, όμορφη και χαμογελαστή<br />με την αγαπημένη μουσική της να παίζει στο ψυχρό δωμάτιο.<br />Ετοιμάστηκε.<br />Έγραψε γράμματα και τα φύλαξε σε ασφαλές σημείο, <br />τακτοποίησε κάρτες, πληρωμές, εκκρεμότητες, ούτως ή άλλως καταχρεωμένη, πάντα. <br />Tο χάος στα ντουλάπια της.<br />Τώρα ήρθε ο καιρός να τα βάλει σε τάξη.<br />Υστεροφημία, βλέπεις!<br />Έκρυψε,κατέστρεψε, φανέρωσε άλλα, όσα ήθελε.<br />Περίεργη διαδικασία, πρωτόγνωρη.<br />Έφτιαξε τα νύχια της, έβαψε τα μαλλιά της.<br />Ετοίμασε τη βαλίτσα της κι αποχαιρέτησε αγαπημένους φίλους,<br />σαν να φεύγει ταξίδι, κάτι άλλωστε που έκανε συχνά.<br />Αφέθηκε στα χέρια του αγαπημένου φίλου περί τις ...9 ώρες.<br />Και σήμερα είναι εδώ ανάμεσά σας, μαζί σας, 3 χρόνια μετά, <br />Νικώντας το «θηρίο»<br />…και το παλεύει άνισα<br />Γιατί <strong>η αγάπη για ζωή,</strong> είναι ένα όπλο <br />που καταθέτει καθημερινά, <br />μακριά και πέρα από τη θλίψη<br />ξέροντας πως κάθε λεπτό ζωής, <br />είναι χυμός που πρέπει να ρουφά ως το μεδούλι...<br />Όπως και να’ χει <em>"ο κύβος ερίφθη" </em> κουμπαρούλα μου.<strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3804530040022026796?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-35425085109065536132007-04-23T10:21:00.000Z2007-04-23T23:46:29.520Z<img src="http://www.freedigitalphotos.net/albums/userpics/10001/bee15.jpg"><img src=" http://www.dreamstime.com/beecollectingpollen-thumb2250640.jpg">Η κοινωνία των μελισσών αποτελείται από <strong>τη βασίλισσα</strong>, <strong>τις εργάτριες </strong>και<strong>τους κηφήνες</strong>. Ο ρόλος της βασίλισσας είναι να γεννά αυγά και παρά το όνομά της ούτε διοικεί ούτε επιβάλλεται. Οι εργάτριες την ταΐζουν κατευθείαν στο στόμα. <br /><br />Οι <strong>εργάτριες</strong> κάνουν όλες τις δουλειές μέσα και έξω από την κυψέλη. <br />Οι <strong>κηφήνες </strong>παράγουν θερμότητα και ζεσταίνουν το γόνο, αερίζουν την κυψέλη το καλοκαίρι κουνώντας τα φτερά τους. Διαμοιράζουν το νέκταρ και γονιμοποιούν τη βασίλισσα. Δεν είναι λοιπόν οι τεμπέληδες εραστές όπως συνήθως πιστεύουμε, αλλά ο ρόλος τους είναι σημαντικός.<br /><br /><strong> Η γλώσσα των μελισσών</strong> :<br />Οι μέλισσες συνεννοούνται μεταξύ τους με χορό, συχνά με σπαρταριστό ρυθμό, ηχητικές εκπομπές και οσμές. <br /><br /><strong> Σχέσεις μελισσών από διαφορετικά μελίσσια</strong> :<br />Οι μέλισσες δεν δέχονται ξένη μέλισσα ή βασίλισσα μέσα στην κυψέλη τους. Οι φύλακες που προστατεύουν την είσοδο την αντιλαμβάνονται αμέσως, την πλησιάζουν, την ψάχνουν με τις κεραίες τους και την πετούν έξω από την κυψέλη ή την σκοτώνουν με το κεντρί τους, αν επιμένει να μπει. Εξαίρεση κάνουν για τους κηφήνες, που είναι καλοδεχούμενοι σε όποια κυψέλη κι αν μπουν, καθώς και για τις μέλισσες, που με γεμάτο τον πρόβολο με νέκταρ και τα πόδια από γύρη, μπαίνουν κάποτε κατά λάθος σε ξένη κυψέλη και γίνονται δεκτές φιλικά.<br /><br /><strong> Διάρκεια ζωής</strong> : Η βασίλισσα ζει μέχρι 4 - 5 χρόνια, αλλά ύστερα από το δεύτερο χρόνο της ζωής της αρχίζει να γερνά, λιγοστεύει ο αριθμός των αυγών που γεννά και γι' αυτό συνήθως οι εργάτριες την αντικαθιστούν. Η εργάτρια ζει μέχρι 40 μέρες. Ο κηφήνας ζει 4 μέχρι 5 μήνες.<br /><br /><strong>Αναπαραγωγή</strong> : Όταν εκκολαφθεί από το βασιλικό κελί ή βασιλοκύτταρο η βασίλισσα τις πρώτες 2-3 μέρες περιφέρεται μέσα στην κυψέλη σαν ξένη, αδιάφορη για τις μέλισσες που την τριγυρίζουν, όπως και εκείνες είναι αδιάφορες για τη νέα βασίλισσα , την οποία ούτε περιποιούνται ούτε την τρέφουν. Την τρίτη μέχρι την πέμπτη ημέρα από την εκκόλαψή της, εφόσον ο καιρός είναι καλός, ηλιόλουστη ημέρα χωρίς άνεμο, βγαίνει στη σανίδα πτήσεως της κυψέλης και κάνει μερικές δοκιμαστικές πτήσεις διαγράφοντας κύκλους μπροστά στην κυψέλη, χωρίς να απομακρυνθεί περισσότερο από δύο τρία μέτρα, με το κεφάλι πάντα γυρισμένο προς την κυψέλη, σημαδεύοντας τη θέση της κυψέλης της σε σχέση με τα αντικείμενα που την περιτριγυρίζουν. Όταν έπειτα από αλλεπάλληλες τέτοιες πτήσεις χαράζει στο μνημονικό της την τοποθεσία της κυψέλης της, τότε ξεκινά με ορμή για το γαμήλιο ταξίδι και αμέσως τρέχουν κατόπι της οι κηφήνες της κυψέλης και των άλλων κυψελών, όσοι πετούν στην περιοχή εκείνη, προσελκυόμενοι από την ουσία που εκκρίνουν οι σιαγονικοί αδένες της βασίλισσας. Το ζευγάρωμα με τον κηφήνα γίνεται πετώντας ψηλά στον αέρα. Η βασίλισσα ζευγαρώνει με τον πρώτο κηφήνα που την πλησιάζει από τους πολλούς που την κυνηγούν και αυτός φυσικά θα είναι ο πιο ταχύς και ο πιο δυνατός για να μπορέσει να την φτάσει στο φρενιασμένο πέταγμά της. Πάντως το τίμημα της επιτυχίας του κηφήνα να γονιμοποιήσει τη βασίλισσα είναι ο θάνατος, γιατί στο ζευγάρωμα αποσπώνται τα γεννητικά του όργανα και πέφτει νεκρός από τον ακρωτηριασμό. Μετά το γαμήλιο πέταγμα η βασίλισσα επιστρέφοντας στην κυψέλη της καθαρίζεται από τις μέλισσες, ακολουθεί ανάπαυση 48 ωρών και αμέσως κατόπιν αρχίζει να γεννά. Όταν γεννήσει 80 με 100 αυγά σταμάτά λίγα λεπτά για να ξεκουραστεί και να πάρει τροφή. Τότε αμέσως οι μέλισσες που την περιτριγυρίζουν την χαϊδεύουν με τις κεραίες τους και την τροφοδοτούν μέσα στο στόμα με βασιλικό πολτό. <br /><br /><strong> Αναζήτηση τροφής</strong> : Οι μέλισσες μπορούν να απομακρυνθούν μέχρι 3 - 4 χιλιόμετρα από την κυψέλη προς αναζήτηση τροφής. <br /><br /><em><strong>Η μέλισσα στην τέχνη : </strong></em><br /><br />"Κι άσπρα, γαλάζια, κόκκινα καλούν χρυσό μελίσσι", Σολωμός <br />"Το 'να χέρι μου κρατεί μέλισσα θεόρατη", Ελύτης <br />Σε Ομηρικό ποίημα αναφέρεται: "Τρεις σεβάσμιες φτερωτές παρθένες που μάντευαν τρώγοντας μέλι" <br />Στο μυθιστόρημα του Λουντέμη ο βασικός ήρωας ονομάζεται Μέλιος <br />Οι τρεις ιεράρχες χαρακτηρίζονται ως "μελίρρυτοι ποταμοί της σοφίας" στο απολυτίκιό τους. <br />"Μέλισσα" τίτλος θεατρικού έργου του Καζαντζάκη. <br />"Μελισσοκόμος" τίτλος ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου. <br />"Η εποχή της Μελισσάνθης" κύκλος τραγουδιών του Μάνου Χατζηδάκη. <br />"Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες" το γνωστό μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη <br /><br /><em><strong>Πηγή πληροφοριών:</strong> http://www.kynigos.net.gr/bees/koinonia.php</em><br /><br /><strong>Δικό μου σχόλιο </strong>: Α. Πόσο αρμονική και όμορφη θα ήταν και η δική μας κοινωνία, εάν δανειζόταν μερικά μονάχα σημεία σεβασμού και συνεργασίας απ' την κοινωνία της μέλισσας!<br />Β. Όσο και αν ο άνθρωπος έκανε και κάνει μανιώδεις επιδρομές ενάντια στη φύση, συνήθως καταστροφικές, ΔΕΝ κατάφερε να κατασκευάσει το μέλι και τα παράγωγά του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3542508510906553613?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-84905785683738309842007-04-20T11:55:00.000Z2007-04-23T14:05:55.796Z<img src="http://re3.mm-a2.yimg.com/image/2244581367.jpg"> <img src="http://re3.mm-a2.yimg.com/image/2235492287.jpg"> <img src="http://re3.mm-a1.yimg.com/image/2034980096.jpg"> <br /><br />IKEBANA είναι η ιαπωνική τέχνη ανθοδετικής.<br />Έχει σχέση με τη σύνθεση διαφορετικών φυσικών στοιχείων σε μια ολοκληρωμένη μορφή δημιουργίας. Είναι φιλοσοφία, δημιουργική έκφραση μέσα από κανόνες κατασκευής. Τα υλικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν είναι κλαδιά, φύλλα, άνθη, κοχύλια, κορμοί. Το κεντρικό της στοιχείο, δηλαδή η βάση της, που είναι και η καρδιά μιας σύνθεσης, είναι ένα πάντρεμα συνδυασμών χρωμάτων, σε φυσικές μορφές - γραμμές - φόρμες.<br />IKEBANA είναι μια τέχνη, όπως η ζωγραφική ή η γλυπτική. <br />IKEBANA αλλιώς είναι η ιαπωνική αγάπη και σεβασμός προς τη φύση. <br /><br />Στην Ιαπωνία η φυσική ομορφιά ισοδυναμεί με θρησκεία. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμη και στα σύγχρονα αστικά συγκροτήματα τσιμέντου-ασφάλτου, επιδεικνύουν μια εντυπωσιακά ισχυρή επιθυμία να υπάρξει λίγη φύση κοντά τους. Οι ξένοι επισκέπτες στο Τόκιο είναι συχνά έκπληκτοι όταν παρατηρούν πως ο οδηγός ταξί έχει κρεμάσει ένα μικρό βαζάκι με ένα λουλούδι, σε εμφανές σημείο του ταξί του. Δεν υπάρχει γιαπωνέζικο σπίτι δίχως στοιχείο floral.<br />Η φύση αλλάζει πάντα. Τα φυτά αυξάνονται, αλλάζουν όψεις, επανειλημμένα καθ' όλη τη διάρκεια των εποχών. Η φύση έχει το ρυθμό και τη διαταγή της. Η συνειδητοποίηση αυτού είναι το πρώτο βήμα στην ανάμειξη της τέχνης IKEBANA.<br />Σε γενικές γραμμές, η IKEBANA στοχεύει όχι να φέρει ένα πεπερασμένο κομμάτι της φύσης μέσα στο σπίτι, μα να δημιουργήσει μια σύνδεση αρμονίας και ομορφιάς, μεταξύ εσωτερικού και υπαίθριου χώρου. Είναι η προσπάθεια ρύθμισης αυτών των δύο στοιχείων για να παραμένει κοντά στη φύση ο άνθρωπος.<br />Θεωρείται πως η πνευματική πτυχή IKEBANA είναι πολύ σημαντική. Φέρνει ηρεμία, ζεις τη στιγμή και εκτιμάς τα πράγματα στη φύση που προηγουμένως είχαν φανεί ασήμαντα. Η ΙΚΕBANA εμπνέει και μεταφέρει την ομορφιά σε όλες τις μορφές τέχνης - ζωγραφική, μουσική, κ.λπ. <br /><br />Οποιοσδήποτε φυτικός ιστός - κλαδιά, φύλλα, βρύο, φρούτα, μαραμένα φύλλα, λοβοί σπόρων, εκτιμούνται ιδιαίτερα καθώς και τα λουλούδια στην πλήρη άνθιση.<br />Εάν μια εργασία αποτελείται από μόνο ένα είδος υλικού ή πολλών διαφορετικών ειδών υλικών, η επιλογή κάθε στοιχείου στη ρύθμιση απαιτεί καλλιτεχνικό μάτι. Ο δημιουργός έχει την ικανότητα να συνδυάζει τα υλικά για να δημιουργήσει ένα είδος ομορφιάς που δεν μπορεί να βρεθεί στη φύση σε ένα και μόνο σύμπλεγμα. Ο δημιουργός απλά τα φέρνει κοντά, τα δένει.<br />Σε ασύμμετρες φόρμες, σε αρμονία υλικών, χρωμάτων, αισθητικής, η δημιουργία μιας σύνθεσης γίνεται η γέφυρα να <em><strong>φτάσεις στο Θεό </strong></em>μέσω της φύσης, όπως μας έλεγε η δασκάλα μας πριν λίγα χρόνια, που μας μύησε στην τέχνη-τεχνική της ΙΚΕΒΑΝΑ.<br />Κάθε σύνθεση πρέπει να έχει μονό αριθμό: 1, 3, 5 (στο ίδιο είδος) να κόβονται λοξά στη βάση τους πάντα μέσα στο νερό, για να μη χάσουν την επαφή ζωής τους.<br /><br /><br />Αν αυτό το δοκιμάσετε, θα διαπιστώσετε πως τα λουλούδια σας θα έχουν χρόνο ζωής περισσότερο από τον αναμενόμενο. Πρέπει να τοποθετούνται κοιτάζοντας προς το Θεό, ουσιαστικό χαρακτηριστικό γνώρισμα σε κάθε σύνθεση. Κι εκείνα ανταποδίδουν την αγάπη τους και το ευχαριστώ τους, μιλώντας μαζί του! <br /><br /><img src="http://re3.mm-a5.yimg.com/image/3258815016.jpg"> <img src="http://re3.mm-a5.yimg.com/image/3101190166.jpg"><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-8490578568373830984?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-29394427924589490972007-04-18T17:28:00.000Z2007-04-18T22:27:22.892Z<img src="http://members.jcom.home.ne.jp/g.yosi/flower/flower003.jpg"><br /><br />Η Άννα είναι «η κολλητή» τα τελευταία 10 χρόνια και πλέον.<br />Μαζί μοιραστήκαμε κοινά όνειρα, το χωρισμό της, το πονεμένο διαζύγιό της, τις ανασφάλειες που προέκυψαν κατόπιν, τις αλλαγές και των δύο μας σε δουλειές και επιτυχίες, τις αποτυχίες μας. Τους έρωτές μας και τις απογοητεύσεις μας. Τις βαρυσήμαντες δηλώσεις μας. Το μεγάλωμα της κόρης της. <br />Όλα με γέλια ακόμα και στις πιο μαύρες μας. Έχουμε κοινούς κώδικες επικοινωνίας. Κοινά πράγματα που μοιραζόμαστε. Αυτοσαρκαζόμαστε, κάνουμε γκάφες και περνάμε καλά ακόμα και μέσα στη σιωπή μας.<br /><br />Κατάλαβα πως σήμερα με χρειαζόταν.<br />Ήθελε να κοιμηθώ στο σπίτι της. Όχι πως αυτό δεν συνέβαινε συχνά αυτά τα χρόνια. Μόνο που σήμερα όλα φαίνονταν πως ήταν διαφορετικά. Για κάποιο λόγο.<br /><br />- <em>Θέλω να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι σήμερα </em>(η κόρη της Σμαρώ έλλειπε).<br /><br />Κοιτούσε κάθε λίγο το ρολόι της, ήταν ανήσυχη.<br />Την καθησύχασα, βάζοντας ένα ποτό. Θα ήταν γύρω πριν τις 11.00, βράδυ.<br />Στα δέκα έξι και πλέον, η μικρή, παιδί όμως. <br />Συνήθως αρνείσαι να δεις το παιδί σου, το παιδί της κολλητής σου να μεγαλώνει. <br />Χαρούμενη η μικρή, σε κανένα μισάωρο μπήκε μέσα στο σπίτι τραγουδώντας με το φλερτ της. Φαινόταν τόσο εύθραυστη, μα τόσο ευτυχισμένη!<br />Η Άννα είχε προλάβει να μου πει τον πόνο της, στο μεταξύ.<br />Η Σμαρώ απόψε θα κοιμόταν στο σπίτι για πρώτη φορά με το φίλο της.<br />Αντέδρασα σα φίλη, αφού νόμιζα ακόμα πως η Σμαρώ δεν είχε μεγαλώσει, δεν είχε φτάσει ο καιρός της. <br /><br />- <em>Μπράβο μυαλά που κουβαλάς! Δεν είναι πολύ νωρίς για έρωτες;</em> Τη ρώτησα.<br />- <em>Εγώ είμαι αυτή που πρότεινα να έρθουν τα παιδιά στο σπίτι. Μακριά από ξενοδοχεία και περίεργα πάρκα. Τι ήθελες να κάνω; Αν δεν το έκανα, το πιο πιθανόν ήταν να μην το μάθαινα, ή να το μάθαινα όταν θα ήταν πολύ αργά. Και θα ήταν εκτεθειμένη σε κινδύνους.</em><br /><br />Το σκέφτηκα κι είχε δίκιο. Δεν το καταλάβαινα τότε.<br />Η Άννα δεν έκλεισε μάτι εκείνη τη νύχτα. Κάποια στιγμή με ξύπνησε δίπλα της. <br />Μου έσφιγγε το χέρι από φόβο, από αγωνία. <br />Θα ήταν 04.00 το πρωί. Ησυχία απόλυτη στο σπίτι. <br /><br />- <em>Καταλαβαίνεις τι έκανα σήμερα, την απόφαση που πήρα ; </em>με ρώτησε<br /><em>Και όμως τρέμω,</em> συνέχισε. <br /><br />Την δική της <em>«πρώτη φορά»</em> την είχε ξεχάσει, πιθανόν και η δική μου να μην είχε καμιά σημασία.<br />Έτρεμα κι εγώ, μόνο που δεν ήμουνα στη δική της θέση κι ίσως ποτέ δεν θα καταλάβαινα, πως μια μητέρα αντιμετωπίζει αυτή την πρώτη <em>«συνάντηση»</em> της μονάκριβης κόρης της με τον ΕΡΩΤΑ. <br />Πόσο μπορεί να φοβάται.<br />Και πόσο δεν μπορεί να το αποφύγει.<br />Αυτό που έμαθα όμως μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία είναι πως η Άννα ήταν πιο συγκροτημένη και πιο ώριμη από μένα. <br />Γιατί αυτή <em>«την πρώτη φορά»</em> μονάχα έτσι μπορείς να την αντιμετωπίσεις. <br />Ήρεμα και ψύχραιμα και κυρίως κοιτάζοντας την αλήθεια που έφτασε μόνο κατάματα.<br />Γιατί ΔΕΝ ήξερα τελικά τόσο καλά την Άννα και τώρα είχε έρθει ο καιρός να την γνωρίσω!<br />Και να της πω μπράβο της!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-2939442792458949097?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-38717555635182440512007-04-16T14:19:00.000Z2007-04-23T14:02:12.877ZΥπάρχω στα καλοκαίρια, <br />στη θάλασσα στο κύμα, <br />Στο σύννεφο στη βροχή, <br />Στην Ανατολή και στη Δύση,<br />Στις μοναχικές περιπλανήσεις μου,<br />Στην προσφορά μου σε άλλους <br />Δίχως να περιμένω να πάρω πίσω,<br />Σε όσα μου χαρίζονται<br />Στα όνειρα τα απατηλά <br />Που τελειώνουν πριν καν αρχίσουν<br />Στη μουσική και στις εικόνες μου<br />Στα βιβλία μου<br />Στους λίγους φίλους μου <br />Και στους πολλούς γνωστούς μου<br />Στα ταξίδια μου και στις αναμνήσεις τους<br />Στο χορό<br />Στον αθλητισμό μου <br />Με τις χαρές και τις λύπες του<br />Στα ρίσκα μου<br />Στον αέρα πετώντας<br />Αδιόρθωτη<br />Στα λάθη που επαναλαμβάνω<br />και μ' αρέσει<br />Στις διεκδικήσεις μου<br />Στα άλλοθι μου <br />Στις υπεκφυγές μου<br />Στις απλές καθημερινές στιγμές μου<br />Που μοιάζουν μεταξύ τους<br />Στον έρωτα που έχω για τη ζωή<br />Για τον ίδιο τον έρωτα<br />Για όλα όσα έρχονται και γεύομαι<br />Για όλα όσα έρχονται και σβήνουν<br />Γιατί για μένα όλα αυτά μαζί<br />Κάνουν δυό τόσο δα λεξούλες <br />τεράστιες <br />και τις ονομάζω<br /><strong>ΑΓΑΠΗ</strong> για <strong>ΖΩΗ</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-3871755563518244051?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-60261763843212720782007-04-15T10:09:00.000Z2007-04-15T15:13:44.747ZΓύρνα τα μάτια<br />και δες τι άφησες πίσω σου<br />ένα βουνό σιδερικά<br />που σκούριασαν σε βάθος χρόνου ...<br />και μάλλον δεν πρέπει να με νοιάζει!<br /><br /><img src="http://gallery.photo.net/photo/5831730-md.jpg"><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-6026176384321272078?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3782989164104605169.post-50911829515702556602007-04-14T16:44:00.000Z2007-04-14T19:10:57.815ZΣπερματοζωάρια που προέκυψαν απο βλαστικά κύτταρα και μάλιστα γένους θηλυκού! Ναι, καλά ακούσατε, θα γεμίσει το σύμπαν μόνον θηλυκά. Θα μπορούμε δηλαδή να κάνουμε παιδιά μόνες μας, χωρίς βοήθεια. Ο θεσμός του πατέρα γίνεται παρελθόν.<br />Θα μαλλιοτραβιόμαστε κοινώς.<br />Τα ανακάλυψαν Γερμανοί κυρίες μου.<br />Ο Έρωτας δεν θα είναι απαραίτητος, κατά τη λογική τους.<br />Βρήκαν τρόπο να τον σκοτώσουν.<br />Πως θα είναι η ζωή μετά από 50 χρόνια, χωρίς τα παιδιά του έρωτα?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3782989164104605169-5091182951570255660?l=fiorotoulevante.blogspot.com' alt='' /></div>Paranoiahttp://www.blogger.com/profile/16360353433905634583noreply@blogger.com13